Παραξενευτήκατε; Και όμως, εγώ πιστεύω ότι υπάρχουν.
1. Επιβίωση φιλάσθενων ατόμων.
Στις ανεπτυγμένες κοινωνίες επιβιώνουν και οι φιλάσθενοι. Με τα φάρμακα και τις θεραπείες επιβιώνουν και εκείνοι που υποφέρουν από επικίνδυνες και βασανιστικές νόσους, που πολλές φορές μπορεί να είναι και κληρονομικές: ζάχαρο (σακχαρώδης διαβήτης), πίεση (υπέρταση, υπόταση), ηπατίτιδες, καρδιοπάθειες, νεφροπάθειες, δερματίτιδες, ασθένειες πεπτικού συστήματος, διάφοροι τύποι καρκίνου (λευχαιμία, μελάνωμα, καρκίνος μαστού…), γλαύκωμα, ψυχασθένειες, αναπηρίες…
Τα χρόνια αυτά νοσήματα, που οπωσδήποτε είναι δυσίατα ή και ανίατα, μπορεί ακόμη και να καθιστούν τα άτομα εντελώς ανίκανα για εργασία. Οπωσδήποτε μαραίνουν την χαρά της ζωής. Και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, οι απόγονοι αυτών να έχουν κληρονομήσει την ασθένεια. Οπότε μεγαλώνει ο πληθυσμός των φιλάσθενων στην κοινωνία.
Στα υπανάπτυκτα έθνη τα άτομα αυτά συνήθως αποβιώνουν νωρίς, χωρίς να αφήνουν απογόνους. Και, για να το πούμε κάπως ψυχρά, απαλλάσσεται η κοινωνία από έξοδα και φροντίδες (περίθαλψη).
Στους υπανάπτυκτους επιβιώνουν συνήθως οι υγιείς.
2. Υπογεννητικότητα.
Εξαιτίας της μακράς προετοιμασίας για την ζωή (πολλά έτη ιδίως για την μόρφωση) αναγκάζονται οι πολίτες να παντρευτούν σε αρκετά προχωρημένη ηλικία. Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο, επαγγελματική αποκατάσταση…
Παν τα νιάτα, παν τα κάλλη,
μας τα τρώνε οι δασκάλοι.
Έτσι αποκτούν συνήθως λίγα παιδιά ή και ένα ή και κανένα.
Σ’ αυτό φταίνε βέβαια και τα αντισυλληπτικά και οι άλλες προφυλάξεις. Τα παίρνουν εξαιτίας των συνθηκών εργασίας (συνήθως εργάζονται άντρας και γυναίκα, πώς να αναθρέψουν παιδί!) και εξαιτίας των οικονομικών δυσχερειών και των μεγάλων απαιτήσεων της κοινωνίας μέσα στην οποία ζουν.
Στις υπανάπτυκτες κοινωνίες συνήθως παντρεύονται σε μικρή ηλικία, προφυλάξεις δεν παίρνουν και, πολλές φορές, αποκτούν ένα τσούρμο παιδιά. Βέβαια μερικά, αρρωστιάρικα, πεθαίνουν (παιδική θνησιμότητα).
3. Γήρανση πληθυσμού.
Είναι επακόλουθο της υπογεννητικότητας.
Δεν είναι όμως μόνο αυτό το αίτιό της. Το κύριο αίτιο είναι κατά την γνώμη μου άλλο.
Με τα φάρμακα και τις θεραπείες (περίθαλψη), όπως προανέφερα ( όχι προείπα, το οποίο είναι αόριστος του προλέγω που σημαίνει προφητεύω, προσέξτε το ) αυξάνομε το προσδόκιμο ζωής στις ανεπτυγμένες κοινωνίες. Και οι πολίτες φτάνουν σε βαθιά γεράματα και εξακολουθούν να κρατιούνται στην ζωή. Και δεν έχουν σκοπό να πεθάνουν. Μερικές φορές παίρνουν με τις χούφτες τα φάρμακα. Και η ζωή τότε καταντά τυραννική και για τους ίδιους και για τους συγγενείς τους που τους προσέχουν. Και αποτελούν τεράστιο έξοδο και για το κράτος. Στα πάρκα και στις παιδικές χαρές βλέπεις όλο γέρους να κάθονται στα παγκάκια και να συζητούν θλιμμένοι μεταξύ τους, αντί για παιδιά να παίζουν χαρούμενα στις κούνιες και στις τσουλήθρες. Κοινωνία γερόντων.
Ενώ στις υπανάπτυκτες κοινωνίες επικρατεί η νεολαία.
Ομολογώ ότι μίλησα ψυχρά, ανάλγητα. Αλλά νομίζω ότι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα. Εξαιρέσεις οπωσδήποτε υπάρχουν.
* Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
