“Προσπαθούμε να τους σώζουμε αλλά κάποιους τους βρίσκουμε νεκρούς στη θάλασσα ή πάνω στις βάρκες”

Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Από τις αρχές Ιουνίου βρίσκεται με απόσπαση στην «εμπόλεμη ζώνη» της Κω, εκεί όπου μέρα και νύχτα ο ίδιος και οι συνάδελφοι του μάχονται ηρωϊκά, κάτω από αντίξοες συνθήκες, για την διάσωση χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών. Καθημερινά φλερτάρουν με τον κίνδυνο και παλεύουν να «ξορκίσουν» το θάνατο απελπισμένων ανθρώπων που αναζητούν ασφαλείς πατρίδες για εκείνους και τα παιδιά τους.

Ο λόγος για τον ανθυποπλοίαρχο Μενέλαο Δαφέρμο, ο οποίος έχει οριστεί από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Προσωπικού Λιμενικού Σώματος ως υπεύθυνος των πλωτών μέσων της Ελληνικής Ακτοφυλακής. Ούτε και ο ίδιος μπορούσε να φανταστεί, όπως εξομολογείται στην «Π» τα όσα συγκλονιστικά θα ζούσε όταν, πριν από περίπου τρεις μήνες, αποσπάστηκε από το Ηράκλειο στην Κω, στο νησί που βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος λόγω του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος.

Διεθνή δημοσιογραφικά πρακτορεία το αποκάλεσαν ακόμα και «νησί των κολασμένων», όμως πάντα θα υπάρχει ...παράδεισος για χιλιάδες κατατρεγμένους όσο οι λιμενικοί του Αιγαίου θα συνεχίσουν να είναι φύλακες-άγγελοι.

«Είναι οι πιο συγκλονιστικοί μήνες της ζωής μου και σίγουρα με έχουν κάνει καλύτερο άνθρωπο» μας λέει συγκινημένος. Σε αυτούς τους τρεις μήνες πολλά είναι εκείνα που έχουν συμβεί και έχουν χαραχτεί στην ψυχή και στο μυαλό του. Λίγες ημέρες πριν την τραγική ιστορία του μικρού Άϊλαν, που έγινε παγκόσμιο σύμβολο, ο Μενέλαος Δαφέρμος μαζί με τρεις ακόμα συναδέλφους του έζησαν μία ακόμα τραγωδία που ποτέ δεν ήρθε στο φως της δημοσιότητας.

‘Όπως αφηγείται ο ανθυποπλοίαρχος από την Κρήτη, σε μία νυκτερινή περιπολία τους, έλαβαν ξαφνικά σήμα από τον Θάλαμο Επιχειρήσεων. «Αφήστε τώρα ό,τι και αν κάνετε, όπου και αν είστε και τρέξτε σε περιοχή κοντά στα θαλάσσια σύνορα με τις Τουρκικές ακτές. «Ενώ πλησιάζαμε στην συγκεκριμένη περιοχή, παρατηρούσαμε μια πολύ έντονη κινητικότητα από σκάφη της Τουρκικής Ακτοφυλακής, στα τουρκικά χωρικά ύδατα. Ήμασταν σε απόσταση ασφαλείας και περιμέναμε οδηγίες. Υπήρχε ναυάγιο με δέκα αγνοούμενους.

Είχε γυρίσει μία τεράστια βάρκα στο νερό και είχαν εγκλωβιστεί από κάτω δέκα μετανάστες. Αυτές τις στιγμές οι προσπάθειες όλων, παρά τις διαφορές, είναι να σωθούν όλες οι ανθρώπινες ζωές. Στα μάτια όλων μας υπήρχε η ελπίδα να σωθούν οι άνθρωποι. Έφερναν συνέχεια ενισχύσεις με βοηθητικά σκάφη, δύτες, γιατρούς. Μετά από μία τιτάνια προσπάθεια, έβγαλαν επτά νεκρούς και τρεις ζωντανούς. Σώθηκαν γιατί είχε εγκλωβιστεί αέρας στην αναποδογυρισμένη βάρκα και είχαν ζωή για μερικά ακόμα λεπτά.

Οι άλλοι επτά δεν άντεξαν. Ανάμεσα τους ένα πεντάχρονο παιδί και ένα βρέφος τριών μηνών. Λύγισαν οι Τούρκοι διασώστες. Στα δέκα μέτρα είδαμε μία εικόνα που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ στη ζωή μας. Είδαμε το άψυχο κορμάκι ενός βρέφους. Επιστρέφοντας στην Κω, η απόλυτη βουβαμάρα μέσα στο σκάφος. Νεκρική σιγή. Όπως άρμοζε στην περίσταση. Ο απόλυτος βουβός θρήνος. Όσοι ήμασταν στο περιστατικό, μπορέσαμε και μιλήσαμε για την συγκεκριμένη ημέρα δύο ημέρες μετά. Σαν ένδειξη σεβασμού στις συγκλονιστικές αυτές εικόνες που ζήσαμε».

Ο Μενέλαος Δαφέρμος θυμάται πολύ έντονα και την ημέρα που μέσα σε έξι μόλις ώρες κλήθηκαν να επιληφθούν επτά περιστατικών διάσωσης. Στο τελευταίο περιστατικό, κατάφεραν αν και κατάκοποι, να διασώσουν 65 πρόσφυγες και μετανάστες. Όπως περιγράφει, κάποια στιγμή «έσκασε» ο αεροθάλαμος (το μπαλόνι) και επικράτησε πανικός με τα γυναικόπαιδα να κλαίνε και να ουρλιάζουν. «Ήταν συγκλονιστικές σκηνές.

Τους ανασύραμε όλους μέσα σε δύο λεπτά χωρίς να πάθει κανείς το παραμικρό. Μας φιλούσαν για να μας ευχαριστήσουν. Σηκώναμε με τα χέρια ανθρώπους 80 και 90 κιλά και ήταν σαν να σηκώναμε μισό κιλό βάρος. Πιστεύω πλέον ακράδαντα ότι ο Θεός είναι εκείνος που μας δίνει τη δύναμη στα χέρια για να σώσουμε αυτούς τους ανθρώπους». Λίγες ώρες νωρίτερα, ο ανθυποπλοίαρχος από την Κρήτη είχε ζήσει μία ακόμα συγκλονιστική εμπειρία.

Συνάδελφος του κινδύνευσε να πνιγεί μπροστά στα μάτια του όταν έκοψε ο κρίκος από την ανάσυρση λέμβου και έπεσε στην θάλασσα, σε μεγάλο βάθος. «Την ώρα που έπεφτε με κοίταξε στα μάτια και φώναξε το όνομα το δικό μου και ενός συναδέλφου μου. «Παγώσαμε». Ο εξοπλισμός που φορούσε ήταν πολύ βαρύς. Ήταν τα πιο εφιαλτικά δευτερόλεπτα της ζωής μου. Όμως και πάλι έγινε το θαύμα και ο συνάδελφος του βγήκε στην επιφάνεια της θάλασσας και εκείνοι κατάφεραν να τον ανασύρουν.

Νυκτερινές επιχειρήσεις μόνο με ένα φακό και ένα ζευγάρι κιάλια

Και ενώ στην θαλάσσια περιοχή της Κω και του Αιγαίου ο «πόλεμος» κατά των διακινητών μαίνεται με τους λιμενικούς να καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για την διάσωση χιλιάδων συνανθρώπων μας, αποκαλύπτεται ότι στην διάρκεια των νυκτερινών και πιο δύσκολων επιχειρήσεων, διαθέτουν μόνο έναν φακό και ένα ζευγάρι κιάλια!! Ούτε θερμική κάμερα, ούτε καν διόπτρα νυκτός, όπως μας λέει ο ανθυποπλοίαρχος.

Τρομακτικές ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή αλλά και σε προσωπικό. «Μιλάμε για έναν πραγματικό άθλο. Μία τιτάνια προσπάθεια των λιμενικών που με υψηλό επαγγελματισμό παλεύουν για την ανθρώπινη ζωή. Θα τολμήσω να πω ότι όλοι οι Έλληνες πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι για τους λιμενικούς γιατί είναι εκείνοι που σηκώνουν στις πλάτες τους την Ελλάδα. Μην ξεχνάτε ότι πριν από 18-19 μήνες στην τραγωδία του Φαρμακονησίου η Ελλάδα λοιδωρήθηκε και εξευτελίστηκε σε όλον τον κόσμο. Σήμερα, και το λέω με κάθε ειλικρίνεια και εντιμότητα, οι Έλληνες λιμενικοί έχουν κερδίσει τον παγκόσμιο σεβασμό».