Η καινούρια περιπέτεια της Marvel, εμφανίζει σημάδια “κόπωσης” του είδους, παραμένοντας διασκεδαστική.



ANT-MAN

Σκην.: Πέιτον Ριντ

Πρωτ.: Πωλ Ραντ, Μάικλ Ντάγκλας, Εβάντζελιν Λίλυ, Κόρεϊ Στολ, Μάικλ Πίνια, Μπόμπι Καναβάλε

Ο ηλικιωμένος επιστήμονας Χανκ Πιμ, είναι ο εφευρέτης ενός ορού και μιας στολής που επιτρέπουν σ’ έναν άνθρωπο ν’ αυξομειώνει το μέγεθός του. Όταν η εφεύρεσή του κινδυνεύει να πέσει σε λάθος χέρια, χρίζει ως διάδοχό του τον διαρρήκτη Σκοτ Λανγκ και του αναθέτει ν’ ανακτήσει τον εξοπλισμό από τον επιστήμονα Ντάρεν Κρος, ο οποίος ετοιμάζεται να τον πουλήσει στην εγκληματική οργάνωση Ύδρα.

Χιουμοριστική περιπέτεια φαντασίας, η οποία αποτελεί την πρώτη κινηματογραφική εξόρμηση του υπερήρωα που εμφανίστηκε στα κόμικ της Marvel το 1962, και με την οποία ολοκληρώνεται η λεγόμενη Δεύτερη Φάση του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της εταιρείας. Ο Ant-Man θα επιστρέψει τον ερχόμενο Μάιο στο «Captain America: Civil War» (Άντονι και Τζο Ρούσο).

Με 11 ταινίες να έχουν προηγηθεί μόνο σε παραγωγή της Marvel, χωρίς δηλαδή να μετράμε τις υπόλοιπες ταινίες υπερηρώων από άλλα στούντιο, η ιστορία του Ant-Man μοιάζει πλέον κοινότοπη και λιγότερο συναρπαστική απ’ ό,τι θα ήταν ενδεχομένως πριν από μια δεκαετία. Το μοτίβο του ήρωα ο οποίος μάχεται έναν εχθρό που διαθέτει την ίδια τεχνολογία μ’ εκείνον, το έχουμε ήδη δει σε τίτλους όπως τα «Iron Man» (Τζον Φαβρό, 2008) και «Ο Απίθανος Hulk» («The Incredible Hulk», Λουί Λετεριέ, 2008).

Από ‘κει και πέρα, η συνταγή είναι γνωστή και κουρδισμένη με την ακρίβεια που διακρίνει τις παραγωγές της Marvel, έστω αν η κλίμακα της παραγωγής είναι μικρότερη αυτή τη φορά, κι αν το χιούμορ δε λειτουργεί πάντα εξίσου καλά ή η αγωνία δεν είναι ακριβώς ανατριχιαστική. Το κάστινγκ είναι ιδανικό, η ανάπτυξη των χαρακτήρων συμπαγής, η δράση πλούσια, τα διακυβεύματα επαρκή, τα εφέ άψογα και θεαματικά, οπότε ακόμη κι αν δεν αποτελεί τη συναρπαστικότερη προσθήκη στη φιλμογραφία της Marvel, η ταινία παραμένει ευχάριστη και διασκεδαστική. Ως συνήθως, υπάρχουν κρυμμένες δύο επιπλέον σκηνές μέσα στους τίτλους τέλους που αξίζει να δείτε, καθώς προδιαγράφουν την εξέλιξη των ηρώων.



ΒΑΤΙΚΑΝΟ:

ΑΠΟΡΡΗΤΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ

THE VATICAN TAPES

Σκην.: Μαρκ Νέβελντιν

Πρωτ.: Ολίβια Τέιλορ Ντάντλεϊ, Μάικλ Πίνια, Ντάγκρεϊ Σκοτ, Τζάιμον Χάνσου

Η νεαρή Άντζελα καταλαμβάνεται από έναν δαίμονα, κι έτσι δύο ιερείς αναλαμβάνουν τον εξορκισμό του.

Ταινία τρόμου που σε λιγότερο από 90 λεπτά συγκεντρώνει με τον πιο αδιάφορο τρόπο κάθε χιλιοϊδωμένο κλισέ του είδους, πνιγμένο στην απλοϊκότητα και περιστασιακά την ανοησία. Ανάμεσα στα άφθονα παραδείγματα, είναι ο ανεξήγητα μεγάλος αριθμός καμερών που παρακολουθούν το δωμάτιο της Άντζελας στο νοσοκομείο από κάθε δυνατή γωνία, το ότι πολύ βολικά για τη σκηνοθεσία αλλά παράλογα για τη συναισθηματική συνέπεια της σκηνής στο ταξί, η Άντζελα κάθεται μόνη της μπροστά και οι δύο αντρες μαζί πίσω, καθώς επίσης τα τρία αυγά (!) που βγάζει απ’ το στόμα της και συμβολίζουν την Αγία Τριάδα.



Το παράδοξο είναι ότι η πλοκή τελειώνει με μια ενδιαφέρουσα ιδέα που μάλλον θα έπρεπε να ήταν εξαρχής κεντρική μέσα στην πλοκή. Και βέβαια, δε θα πρέπει να παραβλεφθεί η μισογυνική εμμονή του είδους, που θέλει την πλειοψηφία των δαιμονισμένων να είναι γυναίκες, οι οποίες ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους μόνο με τη βοήθεια του αρσενικού ιερατείου.