«Ωσηέ, Αμώς, Μιχαίας, - Ιωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, - Ναούμ, Αββακούμ, Σοφονίας, - Αγγαίος, Ζαχαρίας, Μαλαχίας». Κάπως έτσι, σαν ποίημα. Ακόμα και οι συνήθως «αδιάβαστοι» συμμαθητές μας, είχαν αποστηθίσει, σε κάποια τάξη του Γυμνασίου, αυτούς τους «Μικρούς Προφήτες». Και όχι χωρίς κάποια σκοπιμότητα. Όλοι περίμεναν να τους δοθεί η ευκαιρία να τους απαγγείλουν στο μάθημα. Και μετά ήταν η διπλή έκφραση του προσώπου του «θρησκευτικού». Ικανοποίηση για την αποστήθιση, αφενός και αβεβαιότητα για την ορθή προφορά του τελευταίου προφήτη, αφετέρου…

Δεν ξέρω αν η εκ μέρους μου αποστήθιση, μου έφερε και τη φώτιση από τους προφήτες. Όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως ακριβώς γράφαμε από την προκήρυξη των εκλογών και μετά. Αν και η στήλη δεν έχει (και δεν επιθυμεί να έχει) αμιγώς πολιτικό χαρακτήρα, εντούτοις η ενασχόληση με τα κοινά είναι υποχρέωση όλων των πολιτών. Όσο για τις εις βάθος πολιτικές αναλύσεις, είναι άλλοι πολύ πιο κατάλληλοι να το πράξουν. Είναι μόνο η αίσθηση του τι γίνεται και του τι μέλλει να συμβεί. Ιδιαίτερα όταν είναι κάτι πασιφανές.

Από την εμφάνιση της προοπτικής των εκλογών, ως την επίσημη ανακοίνωση της διεξαγωγής τους, καθώς και όλη η προεκλογική περίοδος, μέχρι και αρκετό καιρό μετά, (ώστε να γίνει η ανάλυση, οι στατιστικές και οι λοιπές εκτιμήσεις), δίνουν χώρο και τροφή στα ΜΜΕ. Και όλοι εμείς (ο λαός, με λίγα λόγια) καθόμαστε γύρω από την τηλεοπτική συσκευή με τα μάτια να συγκλίνουν προς την (επίπεδη;) οθόνη. Ώρες ολόκληρες… Η πολιτική είναι όπως το ΠΡΟ-ΠΟ ή όπως η θρησκεία (για να σοβαρευτούμε). Ο καθένας μπορεί να λέει, να ισχυρίζεται, να επιχειρηματολογεί, ασχέτως μορφωτικού επιπέδου. Κι αυτό είναι μια διέξοδος προς μιας μορφής ισότητα – όπως η στολή, στο στρατό!

Λέγαμε, λοιπόν, ότι όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις (που έχει πολλά ράμματα η γούνα τους), οι δύο βασικοί διεκδικητές θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ. Και σ’ αυτό το συμπέρασμα δεν χρειαζόταν καν η συνδρομή των πολιτικών αναλυτών με τις προχωρημένες μεθόδους, τα ηλεκτρονικά προγράμματα και τους ακαταλαβίστικους μαθηματικούς τύπους. Ήταν μια αυτονόητη, κοινή, αίσθηση. Είχαμε γράψει, λοιπόν, ότι η εκλογική διαδικασία δεν θα αναδείκνυε νικητή το ΣΥΡΙΖΑ, ούτε τη ΝΔ … αλλά το χαρισματική πολιτικό που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας. Κι έτσι κι έγινε! Καθότι ο πολιτικός είναι … πακέτο. Δεν είναι μόνο το τι λέει, αλλά το πώς το λέει και πότε το λέει. Είναι το πώς φαίνεται, ποια είναι η εικόνα του (image), το πώς επικοινωνεί με τους άλλους, με το κοινό, με το λαό. Γι’ αυτό και η στόχευσή του ήταν σωστή, όταν το τελικό σύνθημα ήταν: «Ψηφίζετε για πρωθυπουργό» και η πρόκληση για την επιλογή: «Το παλιό ή το καινούριο». Στο τελευταίο, που λειτουργεί και υποσυνείδητα, ποιος θα αποφάσιζε να ψηφίσει το παλιό; Κανείς, όπως κανένας δεν αποφασίζει να αγοράσει ένα παλιό ψυγείο ή ένα μεταχειρισμένο πλυντήριο ρούχων. Όσο για την ψήφο για πρωθυπουργό, έρχονται αυτόματα στο νου δυο εικόνες: Τσίπρας ή Μεϊμαράκης. Λοιπόν; Τι σημασία έχει αυτή τη στιγμή αν όλα (ή σχεδόν όλα) πήγαν στραβά από τον Ιανουάριο ως τα τώρα; Τα ερωτήματα που τέθηκαν στους ψηφοφόρους ήταν αυτά που αναφέραμε. Και τα αντανακλαστικά του σώματος των ψηφοφόρων έφεραν τα αποτελέσματα που έχουμε σήμερα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου (γεν. 1919), ο πρώτος διδάξας το επικοινωνιακό παιχνίδι με τις μάζες, συνήθιζε να λέει στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (γεν. 1907): «Η Νέα Δημοκρατία, που είναι τόσο νέα, όσο και ο αρχηγός της…», προκαλώντας, έτσι, τις ανάλογες αντιδράσεις από το κοινό… προβάλλοντας ως πλεονέκτημα υπέρ αυτού, τα 12 χρόνια ηλικιακής διαφοράς. Το ίδιο και εδώ… θέτοντας το δίλημμα «Ψηφίζετε για πρωθυπουργό», υποσυνείδητα γίνεται η σύγκριση μεταξύ Β. Μεϊμαράκη (γεν. 1953) και Α. Τσίπρα (γεν. 1974). Εδώ η διαφορά είναι 21 χρόνια. Αν ήταν να αγοράσουμε αυτοκίνητο θα διαλέγαμε ένα σημερινό ή ένα … του περασμένου αιώνα; Από την άλλη, το «Ψηφίζετε για πρωθυπουργό» τίθεται πολύ σωστά, αφού αν προχωρήσουμε στο πρώην υπουργικό συμβούλιο, δεν θα ψωνίζαμε ούτε Αλ. Φλαμπουράρη (1938), ούτε Τασία Χριστοδουλοπούλου (?). Το ερωτηματικό είναι για να αναφερθούμε στη σεξιστική (sic) και εις βάρος των ανδρών συνήθεια, να αναφέρονται ημερομηνίες γέννησης στους άνδρες και σπάνια ή καθόλου στις γυναίκες. Τι σόι ισότητα έχουμε; Έτσι, για την κυρία Τασία δεν βρέθηκε κάτι. Αν, όμως λάβουμε υπόψη ότι είναι σύζυγος του άλλου υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, Θοδωρή Δρίτσα (1947), κάπου εκεί τριγύρω θα κυμαίνεται και η δική της ηλικία! Αφήνουμε κατά μέρος το υπουργικό έργο της (μετανάστευση).

Ο κόσμος ψήφισε, λοιπόν, Τσίπρα «και ξερό ψωμί». Αυτό το τελευταίο, διστάζω να το κατατάξω –επισήμως- στις προβλέψεις μου. Όμως, δεν βρισκόμαστε μακριά απ’ αυτό. Ψήφισε ένα πολιτικό που έχει το θάρρος να παραδέχεται τα λάθη του με ειλικρίνεια. Και έχει πολλά παραδεχτεί. Όμως, είναι η ειλικρίνεια που μετράει. Δεν μέτρησε το: «συμβιβαστήκαμε, αλλά δεν είμαστε εμείς που έχουμε συμβιβαστεί». Ο κόσμος κατανοεί το ότι «ματώσαμε, αλλά δε λυγίσαμε» ή «λυγίσαμε αλλά δεν πέσαμε» ή το «ματώσαμε, λυγίσαμε και πέσαμε, αλλά σηκωθήκαμε πάλι…» και τα τοιαύτα. Εμείς ψηφίσαμε Τσίπρα, την εικόνα του νέου πολιτικού που μας κάνει υπερήφανους … ό,τι λάθη κι αν κάνει!

Η επιβεβαίωση της ασυνέπειας αυτών που υποσχέθηκε (πρόγραμμα Θεσσαλονίκης), επιβεβαιώθηκε από την καταγγελία και αποχώρηση βασικών στελεχών, που δημιούργησαν τη Λαϊκή Ενότητα. Τίποτα, όμως. Εκείνοι που έμειναν πιστοί στις διακηρύξεις που έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία τον Ιανουάριο του 2015, δεν μπόρεσαν να εισέλθουν στη Βουλή. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο κόσμος δεν ψηφίζει προγράμματα και υποσχέσεις, αλλά αυτόν που δίνει τις υποσχέσεις, δηλ. Τσίπρα. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί τα ποσοστά του ΣΥΡΥΖΑ αν στο τιμόνι βρισκόταν ο Φώτης Κουβέλης ή ο Αλέκος Αλαβάνος;

Ο κόσμος ψήφισε Τσίπρα επειδή του αρέσει το στυλ του, ο τόνος της φωνής του, η συνθηματολογία του. Το ότι μιλάει για εθνική υπερηφάνεια, χωρίς να γίνεται εθνικιστής και για αποκατάσταση της οικονομίας μας, χωρίς να θεωρείται λαϊκιστής – από τους πιο πολλούς. Ζει απλά και χωρίς προκλητικές εμφανίσεις, σε μια μάλλον λαϊκή γειτονιά της Κυψέλης, συζεί με τη σύντροφό του, επιστήμονα πληροφορικής, με σύμφωνο συμβίωσης, έχει δυο παιδιά και δηλώνει άθεος. Κι όμως, αυτό δεν εμποδίζει να «στρογγυλεύει τις γωνίες», να επισκέπτεται το Άγιον Όρος και άλλα ιερά προσκυνήματα … να συνομιλεί με την Εκκλησία και να έχει κάτι από τη στήριξή της, σε ένα κράτος που μπορεί να μην είναι … θεοκρατικό, όμως τίποτε ή σχεδόν τίποτε δεν γίνεται χωρίς την ανοχή της…

Τελικά, γιατί έγιναν οι εκλογές, αφού ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ έμειναν γύρω από τα ποσοστά του Ιανουαρίου; Ίσως, για ν’ ανέβει το ΠΑΣΟΚ, βοηθούμενο από τη ΔΗΜΑΡ, για να κατέβει το ΠΟΤΑΜΙ και να μπει –κάποτε- στη Βουλή η Ένωση Κεντρώων, του Β. Λεβέντη. Κάποιοι μίλησαν για πλειοδοσία του λαϊκισμού, άλλοι ότι ο λαός ψήφισε … πολιτική αστάθεια. Το γεγονός είναι ότι οι ψηφοφόροι ψήφισαν Τσίπρα, καθώς το μεγάλο ποσοστό των αναποφάσιστων ήταν γυναίκες και το μητρικό φίλτρο υπαγορεύει να δοθεί «στο παιδί» άλλη μία ευκαιρία…

Εγώ μένω στην προεκλογική διαφημιστική αφίσα όπου κάποιος ευτραφής κύριος, μαζί με ένα μικρό παιδί με σπασμένο χέρι διαφημίζουν το στυλό BIC. Ύστερα σου λέει ότι δεν υπάρχουν «υπόγειες διαδρομές»… Αφήνω κατά μέρος το μπέρδεμα του αριστερού με το δεξιό χέρι, που σε άλλο σποτάκι μπερδεύεται το χέρι με το πόδι… Αυτό συμβαίνει μόνο στα τετράποδα. Εγώ, πάντως, γράφω με BIC … και «ξερό ψωμί»!!! Έτσι, για να γράφουμε κάτι, μια και τα μπιλιετάκια από την Εφορία θα αρχίσουν να καταφθάνουν «όσον ούπω»! Η συνέχεια θα δείξει αν το εκλογικό αποτέλεσμα θα δικαιώσει τις προσδοκίες των ψηφοφόρων ή θα είναι άλλη μία παραφθορά του ονόματος του τελευταίου προφήτη!!!

[email protected]