ΑΠΟ ΤΑ ΨΗΛΑ (Γ’ ΕΘΝΙΚΗ) ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ (Β’ ΕΠΣΗ) Ο ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ, ΠΟΥ ΑΥΡΙΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟΝ ΟΦΗ

ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΜΑΤΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΠΣΗ

Η ιστορία της ομάδας των ανατολικών προαστίων


Ποσειδώνας-ΟΦΗ τυπικά ή αν προτιμάτε ΟΦΗ-Ποσειδώνας αύριο στις 5μ.μ. στο “Θ. Βαρδινογιάννης” για την πρώτη φάση του Κυπέλλου ΕΠΣΗ.

Το παιχνίδι αυτό κλέβει την παράσταση και τραβάει τα βλέμματα των Ηρακλειωτών, μια και συγκρούονται δύο από τις πλέον ιστορικές ομάδες της πόλης. Βέβαια δεν διέγραψαν την ίδια πορεία (ο ΟΦΗ έφτασε μέχρι την Ευρώπη, ενώ ο Ποσειδώνας έως Γ’ Εθνική το 1991), αλλά αυτό δεν μειώνει το σημερινό ιστορικό γεγονός, αφού για πρώτη φορά, επίσημα, οι δύο σύλλογοι θα βρεθούν αντιμέτωποι. Τα δύο μεταξύ τους φιλικά, τις χρονιές. 1980-82, απλά ήταν φιλικά

Εν όψει λοιπόν του ιστορικού αυτού αγώνα ο πρόεδρος του Ποσειδώνα Αλέξανδρος Αλέκου δήλωσε στην “Π”: “Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με υγεία και επιτυχίες” και πρόσθεσε: “Πάμε όλοι μαζί για έναν αγώνα-γιορτή απέναντι σε μια μεγάλη ομάδα όπως είναι ο ΟΦΗ”.

Ο ΟΦΗ, λοιπόν, της Γ’ Εθνικής θα παίξει με τον Ποσειδώνα (5ος πέρυσι στη Γ’ ΕΠΣΗ κατάφερε να ανέβει στη Β’ μέσω... Δαμάστας που προβιβάστηκε στην Α2 και τη θέση της κάλυψε ο επιλαχών Ποσειδώνας) του Β’ Τοπικού ή αλλιώς τα “ανατολικά προάστια” κόντρα στα “δυτικά” και ευχόμαστε να δούμε ένα όμορφο θέαμα.

Με αφορμή λοιπόν τον ιστορικότατο αυτό αγώνα η «Π» βρέθηκε στην περιοχή των Πατελών, συνομίλησε με ανθρώπους και πρώην παράγοντες της ομάδας και ετοίμασε, με όσα στοιχεία μπόρεσε να συλλέξει, μία σύντομη αναδρομή στην πορεία ενός από τα πιο ιστορικά σωματεία του Ηρακλείου, του Ποσειδώνα.



Η αρχή

Η γέννηση του «ΝΑΠΟ Ποσειδών» βρίσκεται στο μακρινό 1963 όταν δύο ομάδες των προαστίων του Ηρακλείου, Πατέλες και Πόρος, αποφάσισαν να συστρατευθούν και να δημιουργήσουν μία νέα ομάδα με σκοπό να πρωταγωνιστήσει στο ηρακλειώτικο ποδόσφαιρο. Τα σωματεία αυτά ήταν ο Άρης Πατελών και η Προοδευτική Πόρου και το εγχείρημά τους, καθώς όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, μπορούμε να πούμε ότι στέφθηκε με επιτυχία. Για τους φαν της λεπτομέρειας, ο Άρης είχε σαν χρώμα το πράσινο, η Προοδευτική φορούσε βυσσινί, ενώ ο νεοσύστατος Ποσειδώνας υιοθέτησε τα χρώματα της θάλασσας, δηλαδή το μπλε και το άσπρο. Αυτά ενέπνευσαν και τους ανθρώπους της ομάδας το 2013 στα 50ά γενέθλια του σωματείου να βγάλουν επετειακή φανέλα με τα χρώματα πράσινο-βυσσινί-άσπρο.



Τα πρώτα χρόνια

Η πρώτη περίοδος ήταν «αναγνωριστική» για την ομάδα του Ποσειδώνα που όμως δεν άργησε να δείξει τις διαθέσεις του και μόλις στις αρχές της δεκαετίας του 70’ η ομάδα της «Πατέλας» έφερε τις πρώτες διακρίσεις. Συγκεκριμένα τη σεζόν 1971-72 σήκωσε την πρώτη της κούπα, το Κύπελλο Ηρακλείου. Την επόμενη κιόλας σεζόν ο Ποσειδώνας αναδείχθηκε «νταμπλούχος» Ηρακλείου κατακτώντας ξανά το κύπελλο αλλά και ένα πρωτάθλημα που κρίθηκε στη τελευταία αγωνιστική εναντίον του έτερου διεκδικητή ΠΟΑ (νίκη με 1-0 με γκολ του Παπαδάκη στο 86’). Τότε έδωσε και την πρώτη του προσπάθεια να ανέβει στις «μεγάλες» κατηγορίες συμμετέχοντας μαζί με τους πρωταθλητές των υπόλοιπων ΕΠΣ Ελλάδος, στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για την άνοδο στη Β’ εθνική. Ο Ποσειδώνας κληρώθηκε στον 8ο όμιλο μαζί με Ολυμπιακό Λιοσίων, Αστέρα Ζωγράφου, ΑΟ Νεάπολης Πειραιά και Ρέθυμνο όμως μετά και από ένα επεισοδιακό αγώνα στην Αθήνα με τα Λιόσια (με εντονότατη παρουσία των οπαδών του Ποσειδώνα) τερμάτισε 5ος με 11 βαθμούς και δεν κατάφερε να πάρει την άνοδο. Την επόμενη χρονιά η ομάδα κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη φορά το κύπελλο Ηρακλείου.



Η «χρυσή» εποχή

Αναμφίβολα τα καλύτερα χρόνια του συλλόγου ξεκίνησαν μέσα στη δεκαετία του ‘80 με αποκορύφωμα τις αρχές του ‘90. Μετά την προσπάθεια του ‘73 η ομάδα έμεινε στα τοπικά πρωταθλήματα μέχρι τη σεζόν του ’81 που πήρε την άνοδο για το περιφερειακό Δ’ Εθνική). Από εκεί και πέρα, ο Ποσειδώνας ήταν ο αδιαμφισβήτητος «άρχοντας» του Ηρακλείου στα τοπικά και δοκίμασε αρκετές φορές την τύχη του στη Δ’ Εθνική. Συγκεκριμένα, το 1981-82, 1982-83, 1984-85, 19 86-87, 1988-89 και 1989-90 αγωνίστηκε στην περιφερειακή κατηγορία. Από το 1988 εμπλέκεται στα διοικητικά της ομάδας ο Πολύδωρoς Μαρμαράς και μαζί με την εμβληματικότερη μορφή του Ποσειδώνα τον αείμνηστο Μανώλη Παγωμένο (για 20 περίπου χρόνια ποδοσφαιριστής της ομάδας και έπειτα παράγοντας) και την βοήθεια και άλλων, όπως του Οδυσσέα Χαιρέτη, βάζουν τις οικονομικές και οργανωτικές βάσεις ώστε να επιχειρήσουν με αξιώσεις το «βήμα παραπάνω». Η «προειδοποίηση» ήρθε τη σεζόν 1989-90 οπότε η ομάδα κατέκτησε για 4η φορά στην ιστορία της το Κύπελλο Ηρακλείου κερδίζοντας στον τελικό τον Εργοτέλη (εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι η ομάδα είχε και άλλους τρεις χαμένους τελικούς απέναντι σε Εργοτέλη, ΕΓΟΗ και Ασήμι). Και φτάνουμε στην αγωνιστική σεζόν 1990-1991, οπότε έρχεται η δικαίωση των προσπαθειών και των κόπων των ανθρώπων της ομάδας των ανατολικών προαστίων. Η ομάδα διανύει την 3η συνεχόμενη χρονιά της στη Δ’ Εθνική και όλος ο κόσμος έχει συσπειρωθεί γύρω από τις προσπάθειες των Παγωμένου-Μαρμαρά. Το πρωτάθλημα πήγαινε ονειρικά για την ομάδα υπό τις οδηγίες του προπονητή της Γιώργου Καραφέσκου (γνωστός από τα χρόνια που έπαιζε ποδόσφαιρο στην ΑΕΚ), και τρεις στροφές πριν το τέλος της σεζόν αγωνίζεται στο Ηράκλειο (Μαρτινένγκο) με την ομάδα των Χανίων. Εκεί, σε ένα ματς που το παρακολούθησαν από κοντά περίπου 5000 οπαδοί, ο Ποσειδώνας πήρε τη νίκη με 2-1 και εξασφάλισε στην ουσία την πρωτιά και την άνοδο στη Γ’ εθνική. Αυτό ήρθε και επίσημα λίγες μέρες αργότερα όταν η ομάδα έπαιξε τον τελευταίο της αγώνα στον Άγιο Νικόλαο και κατέκτησε και τυπικά το περιφερειακό πρωτάθλημα (ισοπαλία 1-1).



Η παρουσία στις εθνικές κατηγορίες και η «κάθοδος»

Στις εθνικές κατηγορίες ο Ποσειδώνας αγωνίστηκε για 2 χρονιές. Την πρώτη (1991-92) τερμάτισε στην 8η θέση ενώ την επόμενη (1992-93) δεν κατάφερε να κρατηθεί και ξαναβρέθηκε στο περιφερειακό. Παράλληλα, ο ηρακλειώτικος σύλλογος είχε και 2 παρουσίες στο Κύπελλο Ελλάδος. Τη σεζόν 1991-92 έπαιξε στον 4ο όμιλο μαζί με Ποσειδώνα Μηχανιώνας, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό Βόλου και Μεσολόγγι και τερμάτισε τελευταίος με 1 βαθμό, ενώ την επόμενη χρονιά έπαιξε στον 9ο όμιλο με Δόξα Δράμας, Απόλλωνα Καλαμαριάς και Εθνικό Αστέρα όπου τερμάτισε 4ος πάλι με 1 βαθμό. Από εκείνο το σημείο, έπειτα και την αποχώρηση του κ. Μαρμαρά, ξεκίνησε η αγωνιστική πτώση της ομάδας που μέχρι και σήμερα αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα.

Το γηπεδικό

Το γήπεδο ήταν από την αρχή της ιστορίας του μέχρι και σήμερα το «αγκάθι» του Ποσειδώνα. Η ομάδα χρησιμοποιούσε (σαν προπονητικό κέντρο) στα πρώτα χρόνια της πορείας της το γήπεδο της ΣΕΑΠ παίζοντας και λίγους επίσημους αγώνες. Από το 1970 έως και το 1994, η έδρα του συλλόγου είναι ουσιαστικά το γήπεδο του Εργοτέλη (Μαρτινένγκο) ενώ χρησιμοποίησε και το γήπεδο του Ηροδότου. Μετά όταν ανέλαβε προπονητής ο Σωτήρης Σινάνης η ομάδα επέστρεψε για λίγο (περίπου 2 χρόνια) στη ΣΕΑΠ. Από εκεί και πέρα, ο σύλλογος «περιφέρεται» στα γήπεδα του τοπικού αγωνιζόμενος κατά βάση στην έδρα της ΑΕ Κατσαμπά (Καρτερός) ενώ έχει περάσει και από τα γήπεδα Νέας Αλικαρνασσού, Αγίων Παρασκιών, Αγίου Μύρωνα με τελευταίο σταθμό την έδρα του Ρωμανού στην Ελιά. Το γήπεδο, καταλαβαίνει ο καθένας, είναι η μεγάλη πίκρα των ανθρώπων της ομάδας “και πιθανότατα θα μιλούσαμε για άλλα πράγματα αν υπήρχε” μας είπε παράγοντας της ομάδας. Πάντως πέρα από το μεγάλο “άχτι”, το γηπεδικό θέμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και το σήμα κατατεθέν αυτού του ιστορικού συλλόγου καθώς καμία ομάδα στο Ηράκλειο (και ίσως στην Ελλάδα) δεν έχει καταφέρει αυτά που κατάφερε ο Ποσειδώνας χωρίς να έχει μία έδρα δικιά του. Το σωματείο και οι παράγοντές του πάντως, ποτέ δε σταμάτησαν και συνεχίζουν από την ίδρυσή του μέχρι και σήμερα να προσπαθούν ώστε να καταφέρουν επιτέλους να βρει στέγη ο ιστορικός σύλλογος με τη λύση τα τελευταία χρόνια να βρίσκεται κοντά και τις ελπίδες όλου του ποδοσφαιρικού Ηρακλείου να είναι μαζί τους!