Του Mανώλη Σπανάκη*

Όταν τα περήφανα γερατειά αντικαταστήσουν τα περήφανα νιάτα, όταν η θεωρία αντικαταστήσει την πράξη, που όλα στρογγυλεύονται, που όλα υπολειτουργούν αρχίζει ο άνθρωπος να φιλοσοφεί. Όλες τις εμπειρίες του ή των άλλων, με το μάτι που τις βλέπει, τις κάνει κανόνες και ρητά. Ο πρωθυπουργός του Μάο (Ντέκ Τσιάο Πίνκ) έλεγε: “Η πείρα, η εμπειρία είναι σαν την χτένα. Αποκτάς τη χτένα όταν δεν έχεις μαλλιά να χτενίσεις”.

Στην προσπάθεια μου να ερμηνεύσω την ποιότητα της ζωής του ανθρώπου, παρασύρομαι από διάφορες σκέψεις, παροιμίες, γνωμικά κλπ. Για να φυτρώσει ο κάθε άνθρωπός πάνω στη γη, συνωμοτούν διάφορες υπερφυσικές δυνάμεις. Κι έτσι ο ένας φυτρώνει στην Αφρική, άλλος στην Κίνα, άλλος στο Βόρειο Πόλο κλπ. Δεν θα ήταν παράξενο να κέρδιζες το λαχνό, να φύτρωνες γιος ή κόρη ενός ξυπόλυτου στην Ασία ή κανενούς βεδουίνου ή Ροκφέλερ ή του Ωνάση κλπ. Να λοιπόν η πρώτη βούλα (σφραγίδα) που σου σημαδεύει την ζωή. Η όλη σου εξέλιξη βασίζεται γύρω από το κοντινό σου περιβάλλον. <<Χωριό μου όμορφο με τις ραχούλες και τις ομορφιές……>> που λέει και το τραγουδάκι. Και επειδή κατά τους μακρινούς μας προγόνους είναι παρούσες οι μοίρες κατά την γέννηση σου, πρέπει να χεις φροντίσει να τις έχεις πιάσει φιλενάδες να σε καλομοιράσουν.

Γυναίκα και καρπούζι η τύχη το διαλέγει. Ο λαός το λέει. Δηλαδή λέω εγώ: όταν έρθεις σε ηλικία γάμου, που είσαι φουρτουνιασμένος, σε παρακολουθούν όλα τα δαιμονικά όντα, κάθονται στο σβέρκο σου, στο μυαλό σου, στην καρδιά σου και προσπαθούν να σε πείσουν ή να τον (την) ερωτευτείς για κάτι ωραίο (ή που βλέπεις εσύ ωραίο) ή για τα έχει του (της). Έτσι κυριευμένος από παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις και όνειρα θερινής νυκτός σίγουρος πια για τον πρώτο αριθμό του λαχείου, κάνεις το σάλτο μορτάλε στο άγνωστο. Δεύτερη βούλα, δεύτερη ζαριά.

Ακούς: Να ποθάνω με το μυαλό μου και με τα στιβάνια μου. “Καλά να παν τα τέλη σας και τα ποδώματά σας”. Λένε τα κάλαντα. Άλλο πάλι τούτο. Να κεριά, να μοναστήρια, να ταξίματα, να καφετζούδες. Την έχεις βάψει πριν έρθει ο Μιχαήλ Αρχάγγελος. Όλες οι ηλικίες έχουν τα καλά τους, αμ δεν το βλέπω. Δεύτε τελευταίο ασπασμό. Τρίτη βούλα.

Όλα καλά, αλλά τι στο διάολο ρόλο έπαιξα εγώ στην ζωή μου, που έκανα τον έξυπνο, αγωνιζόμουν, συγκέντρωνα κλπ. Ο πατέρας μου έλεγε “Μηδέν από μηδέν, μηδέν”. “Καλύτερα μια στάλα τύχης παρά ένα πιθάρι μυαλό” (Μαίναδρος). Μήπως λοιπόν πρέπει να ιδρυθούν “σχολές τύχης” με πτυχία, διδακτορικά κλπ και όχι οι σχολές οι δικές μας που βγάζουν άνεργους;

Σκεφτείτε το… οι καιροί είναι δύσκολοι.

Ουφ… πασαείς κι ο νους του.

*O Μανώλης Σπανάκης είναι συν/χος καθηγητής