Μάταιη  που είναι η ζωή.. 


εσένα μικρέ μου, σε ανάγκασε 


να κοιμηθείς σε κόκκους άμμου.. 


Εμένα σε απαλά κρεβάτια.. 


Δίχως το φόβο της απώλειας.. 


Παιχνίδια που παίζει η ζωή 


μικρέ μου ήρωα..


Με δάκρυα στα μάτια 
σε αποχαιρετω

απ’ αυτό τον κόσμο..


Που σε βασάνισε 
χωρίς να φταις.. 


Σου πήρε την ανάσα, 


και την κράτησε 
στου βυθού

το σκοτεινό μπλε.. 


Σε πήρε μικρέ μου άγγελε, 


το μίσος των ανθρώπων.. 


Θυσία έγινες 
στης παραφροσύνης

των ανθρώπων τον βωμό.. 


Και εγώ με δάκρυα σε χαιρετώ.. 


3 Σεπτεμβρίου αποφάσισε 
αυτή η άδικη “δύναμη”


να σε κάνει ήρωα ετών 3..


Αϊλαν το όνομα σου.. 


δοξασμενο θα ναι.. 


Κι εσύ από εκεί ψηλά, 


με τα  φτερά του αγγέλου πέτα δυνατά,


και δημιούργησε άνεμο 
που θα αλλάξει αυτόν τον κόσμο.. 
Μην ξεχαστεις σε παρακαλώ.. 


Ειδικά εσύ μην ξεχαστεις.. 


Το αστέρι σου να λάμπει

στον αστερισμό του παραδείσου αιώνια και το όνομα σου 
ας γίνει σύμβολο

αιωνίου αγώνα

των  μετανιωμένων ανθρώπων

που σε δολοφόνησαν.



Σταύρος

Αμανάκης