Ανθρωποι της φύσης, λάτρεις του σύμπαντος, της δημιουργίας και του πνεύματος που απορρέει από το τρισυπόστατο της θείας δημιουργίας . Πνεύμα που κάθε νους το ερμηνεύει με το δικό του σκεπτικό, κατά πώς τον συμφέρει. Πνεύμα μοναδικό, Πνεύμα άγιο. Σήμερα ξυπόλυτοι, ήρθαμε στην κορυφή αυτού του βουνού, να πάρουμε την ενέργεια του. Τούτη τη μέρα ξεκινήσαμε, πεζοπορώντας μέχρι την κορυφή του αρχαίου λόφου “Καρφί” Φτάσαμε στην κορυφή του την ώρα που ο ήλιος παράδιδε το ουράνιο φάσμα στη σελήνη.

Τα βράχια ακόμη πυρωμένα ανάδιδαν την φλόγα του ήλιου στα ξυπόλυτα πόδια μας. Νιώθαμε την ενέργεια της φύσης γύρω μας να στροβιλίζει στο απαλό φύσημα του αγέρα. Βλέπαμε την απεραντοσύνη του Κρητικού πελάγου να χάνεται στου απείρου το αχανές. Τα ρόδινα χρώματα της δύσης ζωγράφιζαν το δυτικό φάσμα, ενώ το ανατολικό ξάσπριζε από το ολόγιομο φεγγάρι που αργοσάλευε στην κορυφογραμμή του βουνού "Σελένα".

Η Βασιλική και η Δήμητρα άρχισαν να απαγγέλουν ύμνους για τη Μητέρα Φύση, τη Γεννήτρα Γη. Για τη Δημιουργία, τον Ήλιο το Φεγγάρι, τα Αστέρια και να ευχαριστούν Θεό και Φύση για όσα μας προσφέρουν. Σύντομα σκοτείνιασε, τα πυρωμένα βράχια ανάδιδαν τώρα την ενέργεια της δροσερής Σελήνης και του Βοριά που έφερνε της θάλασσας την αύρα. Στοιχειά της φύσης όλα μαζί χορό έχουνε στήσει, καθώς στο φάσμα του ουρανού τ’ αστέρια τρεμοπαίζουν, μοιάζουν να δίνουν το ρυθμό, μαζί κι αυτά χορεύουν, τούτη τη νύχτα της γιορτής που οι εποχές αλλάζουν. Γεμάτοι με ενέργεια κατηφορίσαμε τις δυτικές πλαγιές . Φτάσαμε στη "Βιτσιλόβρυση" όπου δροσιστήκαμε. Το φως του φεγγαριού μας οδήγησε προς την μάντρα του Χαραλάμπη. Με το θιαμπόλι του ο βοσκός μας καλωσόρισε με τούτη τη μαντινάδα.

"Ακούμπησε τ’ αχείλι σου

απάνω στο μαντίλι

και δώσε μου να σκουπιστώ

για να γενούμε φίλοι”.

"Μέσα στο φως του φεγγαριού

θωρώ το πρόσωπο σου

φεγγάρι Γη πώς έγινε

και πήρε ‘νε το φως σου”.

Μας φίλεψε με ένα βραστάρι τοπικό “Αντοναίδα” βγάλαμε και εμείς τα νηστήσιμα που κρατούσαμε και δειπνήσαμε όλοι μαζί. Ο Χαραλάμπης μας διασκέδαζε με το θιαμπόλι του, παίζοντας τοπικά τραγούδια που όλοι μαζί τραγουδήσαμε συνοδεύοντας τον. Οι Μούσες μας, Δήμητρα και Βασιλική συνέχισαν να μας απαγγέλουν ύμνους για τη φύση μέχρι που το φεγγάρι άρχισε να γέρνει. Κουρασμένοι μπήκαμε στους υπνόσακους μας και εκεί στην αυλή του μητάτου μας πήρε ο Μορφέας στη γλυκιά αγκαλιά του. Το πρωί ο Χαραλάμπης μας ξύπνησε με το γλυκόλαλο θιαμπόλι του και μας φίλεψε πάλι με Αντοναίδα.

Βασίλης Δρόσος