Η εκλογική αναμέτρηση του Σεπτέμβρη είναι, εκτός από σύντομη, η πλέον αμφίρροπη των τελευταίων ετών. Ο πιθανός νικητής των εκλογών, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί εν τέλει να γίνει ο βαρύτατα χαμένος της αναμέτρησης που ο ίδιος ο Τσίπρας προκάλεσε. Υπάρχουν δύο τρόποι για να χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο πρώτος είναι ο προφανής. Να μην είναι πρώτο κόμμα μετά το πέρας της εκλογικής διαδικασίας. Υπάρχουν αναλυτές οι οποίοι πιστεύουν ότι αυτό το γεγονός βολεύει τον Τσίπρα.
Τον απαλλάσσει από την ευθύνη να υλοποιήσει την επόμενη τετραετία μια σειρά από “ βάρβαρα” μνημονικά μέτρα, που ο ίδιος δήλωσε πως δεν πιστεύει σε αυτά. Οι οπαδοί αυτής της θεωρίας πιστεύουν επίσης ότι με το να μην είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα έχει την ευκαιρία να παραμείνει στις “ Αριστερές ράγες” και να μην μεταλλαχθεί σε ένα ακόμη μνημονικό κόμμα. Ο δεύτερος τρόπος για να χάσει ο Τσίπρας είναι να εκλεγεί πρώτο κόμμα, ο Τσίπρας να γίνει εντολοδόχος Πρωθυπουργός, αλλά να μην έχει καταφέρει να συγκεντρώσει τα ποσοστά των προηγούμενων εκλογών και φυσικά ούτε την πολυπόθητη αυτοδυναμία.
Σε αυτό το σημείο τοποθετώ την πρώτη μου απορία: Αν ο Αλέξης Τσίπρας λάβει την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση αλλά δεν έχει την απαραίτητη αριθμητική πλειοψηφία στην Βουλή, ούτε μαζί με τους ΑΝΕΛ, τότε τι θα κάνει; θα μας πάει ξανά σε εκλογές; Θα κάνει για ακόμα μια φορά τα λόγια του να μοιάζουν χαρτοπόλεμος και θα συνεργαστεί με την ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ; Ο πρώην ΥπουργόςΕπικρατείας και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού κ. Παππάς τόνισε ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνεργασίας με τα μνημονικά κόμματα και ειδικότερα με την ΝΔ. Προβληματίζεται λοιπόν ο ψηφοφόρος, αν δεν μπορέσει να υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έχουμε το χάος; Κατά την υποκειμενική μου άποψη, η τακτική “δεν συνεργάζομαι” είναι λανθασμένη και πολιτικά αλλά κυρίως κοινωνικά. Η ΝΔ, η οποία διατρανώνει ότι επιθυμεί τις συνεργασίες, κερδίζει κάθε μέρα ολοένα και περισσότερους ψηφοφόρους από την κινούμενη άμμο της αδιευκρίνιστης ψήφου. Η επόμενη Βουλή, η οποία μπορεί να είναι έως και οκτακομματική , μπορεί να αποτελέσει έναν σταθερό πυλώνα που θα οδηγήσει στην οικονομική ισορροπία και στην έξοδο από το Μνημόνιο. Αυτό μπορεί να λάβει χώρα μόνο με μια σταθερή κυβέρνηση η οποία θα χαίρει της εμπιστοσύνης του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού.
Η δεύτερη απορία μου σε αυτό το σημείο είναι η έξης: Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει ένα αξιόπιστο και σοβαρό κυβερνητικό εταίρο σε μια μετεκλογική συνεργασία με την ΝΔ και άλλα ενδεχομένως κόμματα για την οριστική έξοδο από το μνημόνιο; Ο κ. Βούτσης πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και σημαίνον στέλεχος του είπε σε δήλωση του: “Εάν δεν είμαστε πρώτο κόμμα δεν θα στηρίζουμε την κυβέρνηση “. Μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων η οποία στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει να βρει, χωρίς αποτέλεσμα μέχρι τώρα τουλάχιστον, μια διέξοδο σε άλλα κόμματα. Ο Βασίλης Λεβέντης και η Ένωση Κεντρώων φαίνεται να ευνοείται. Η ΝΔ έχοντας στην ουσία έναν υπηρεσιακό Πρόεδρο, μη έχοντας κάτι να χάσει, δείχνει να κρατά τα ποσοστά της και πολύ πιθανόν να τα αυξήσει σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του Ιανουαρίου. Το ΠΑΣΟΚ μετά την σύμπραξη με την ΔΗΜΑΡ μπορεί και αυτό να προσδοκά σε μια μικρή αύξηση των ποσοστών του. Το κλειδί των εκλογών δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας αλλά ο ελληνικός λαός, ο οποίος κουράστηκε από εκλογικές αναμετρήσεις χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια. Εάν το πολιτικό προσωπικό παραμέριζε από μιας αρχής τις διαφορές του και συνέπλεε μαζί με τον λαό, τώρα θα είχαμε βγει πιθανότατα από τα μνημόνια. Το κάθε κόμμα σε αυτές τις εκλογές διεκδικεί την ψήφο όχι καταθέτοντας ένα πρόγραμμα κυβερνητικό, αυτό υπάρχει ήδη και λέγεται μνημόνιο, αλλά την εφαρμογή του ήδη συμφωνημένου κυβερνητικού προγράμματος.
Εδώ τοποθετώ την τρίτη απορία μου: μπορεί ένα κόμμα να πείσει τους ψηφοφόρους να το ψηφίσουν μόνο και μόνο επειδή θα εφαρμόσει καλύτερα από τα άλλα το υπάρχον κυβερνητικό πρόγραμμα; Αυτός είναι ένας καλός λόγος να πάμε για τρίτη φορά φέτος σε κάλπες; Νομίζω πως όχι. Δεν είναι δυνατόν ο Τσίπρας με κλειστές τις τράπεζες, με την οικονομία διαλυμένη όσο δεν μπορούσαμε να φανταστούμε σε περίοδο ειρήνης να δηλώνει πως με το δημοψήφισμα εξέφρασε το “γαμώτο” του λαού.
Οι Έλληνες ψηφοφόροι βρίσκονται σε βαθεία απογοήτευση και θλίψη. Τα πολιτικά ψέματα μεταπολιτευτικά κορυφώθηκαν την περίοδο των Μνημονίων. Με την κρίση οι Έλληνες αγόραζαν την ελπίδα. Αυτή όμως δεν ήρθε ποτέ. Δεν πρόκειται να έρθει αν δεν συνεργαστούμε, αν δεν ενωθούν πολιτικά οι ευρωπαϊκές δυνάμεις για να βγούμε από την κρίση. Το “εγώ μπορώ καλύτερα από τους άλλους” ή “όλοι είναι κακοί εκτός από μας”, νομίζω ότι πλέον ούτε πουλάει ούτε σοβαρή πολιτική πρόταση είναι. Η αδιευκρίνιστη ψήφος ελπίζω να μην μετατραπεί σε αποχή κυρίως από τους νέους ανθρώπους. Το απαξιωμένο πολιτικό μας σύστημα πρέπει επιτέλους να δείξει σημεία σοβαρότητας. Κανείς μα κανείς όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό της χώρας δεν μπορεί να εκφραστεί με καλά λόγια για την πολιτική κατάσταση της Ελλάδος αυτή τη στιγμή.
Τώρα που η περίοδος είναι πρώιμα προεκλογική υπάρχει χρόνος να αλλάξει η ατζέντα. Από το ποιος μπορεί να εφαρμόσει καλύτερα το συμφωνημένο κυβερνητικό πρόγραμμα πρέπει να γίνει το ποιος μπορεί να συντονίσει καλύτερα τους Έλληνες ώστε να μπορέσουν να βγουν επιτέλους από το οικονομικό αδιέξοδο. Ποιος μπορεί να ηγηθεί μιας ομαδικής προσπάθειας μακριά από ιδεοληψίες και πολιτική πόλωση. Θεωρώ, και ευτυχώς το νομίζουν και πολλοί άλλοι, ότι το κεντρικό σύνθημα των τωρινών εκλογών και αυτό που θα δώσει και τον νικητή είναι το σύνθημα που θα περιέχει την λέξη “ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ”. Ο Έλληνας κουράστηκε να μάχεται ενάντια σε όλους και σε όλα χωρίς αποτέλεσμα. Αποζητά την πολιτική ηρεμία και την οικονομική ευημερία. Η τωρινή κατάσταση αν συνεχιστεί για πολύ θα έχει άσχημες κοινωνικές - πολιτικές και οικονομικές συνέπειες. Ο ελληνικός λαός έχει αντιμετωπίσει ως τώρα την κρίση με πολύ μεγάλη σοβαρότητα. Χωρίς ακρότητες ακόμη και όταν οι τράπεζες έκλεισαν, ακόμη και όταν του στέρησαν την εργασία του. Αυτή η κατάσταση όμως ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ. Ας συνεργαστούμε να τελειώνουμε με αυτήν την μιζέρια.
* Ο Αντώνης Καρανικολής είναι Πολιτικός Επιστήμονας.
