Πιστός στο «θεσμό» της Κρητικής φιλοξενίας, είχα τη «φαεινή» ιδέα να ξεναγήσω τους φιλοξενούμενούς μου - προερχόμενους από την ηπειρωτική Ελλάδα - στα νότια παράλια, ενώ είχα ήδη προϊδεάσει τους επισκέπτες για το εκπληκτικής ομορφιάς τοπίο που θα αντίκριζαν και την «τύχη» τους να κολυμπήσουν στα διάφανα νερά του Λιβυκού.
Ομως δε σταμάτησαν εκεί οι «ταξιδιωτικές» πληροφορίες που έδινα, αλλά εκμεταλλευόμενος το θρησκευτικό συναίσθημα των καλών φίλων, δεσμεύτηκα να συνδυάζαμε το μπάνιο με επίσκεψη στο μέρος που ο Απόστολος Παύλος βρέθηκε και άρχισε τη μεγαλειώδη πορεία του για τον εκχριστιανισμό πολλών περιοχών της επικράτειας.
Όπως καταλαβαίνετε ο «προορισμός» που συνδύαζε τους «στόχους» μου ήταν οι Καλοί Λιμένες, μια απ’ τις εκπληκτικότερες παραλίες του νησιού, αν όχι της χώρας. Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια δεν είχα επισκεφτεί την περιοχή, αλλά υπέθεσα πως δεν μπορούσε ν’ αλλοιωθεί ένας χώρος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, όπως ο συγκεκριμένος.
Η ημερήσια εκδρομή πραγματοποιήθηκε όπως ακριβώς την προγραμματίσαμε· με αγωνία για τους επισκέπτες από τη «διαφήμιση» που είχε ήδη προηγηθεί εκ μέρους μου, αλλά και με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από την πλευρά μου, σίγουρος για τις άριστες εντυπώσεις που θα αποκόμιζαν από την επιλογή του προορισμού.
Ομολογώ ότι ήταν μια απ’ τις πλέον ατυχείς εμπνεύσεις μου, αφού το θέαμα που αντικρίσαμε ήταν απολύτως οικτρό. Για όσους δεν έχουν πάει πρόσφατα, καλό θα είναι πριν το αποφασίσουν να προετοιμαστούν ψυχολογικά, γιατί αυτό που θα αντιμετωπίσουν θα είναι ισχυρότατο πολιτισμικό σοκ!
Ο όρμος της «Ψιλής Άμμου» έχει καταληφθεί από δεκάδες τροχόσπιτα με τις μπουγάδες απλωμένες με ασπρόρουχα και λοιπά ενδύματα· πλαστικές καρέκλες, πάγκοι, ψησταριές αυτοσχέδιες και πάσης φύσεως σκουπιδαριό να συμπληρώνουν το σκηνικό που παραπέμπει σε προσφυγικό καταυλισμό, αλλά στο πιο βρώμικο και το πιο ακαλαίσθητο.
Παρακάμπτοντας τον ορμίσκο και προσπαθώντας να αφήσω την ιδέα του μπάνιου προσπάθησα να τους οδηγήσω στον παρακείμενο λόφο που βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Παύλου με την υπέροχη θέα και να κατεβούμε μέχρι τη σπηλιά που βρήκε καταφύγιο ο Απόστολος.
Εδώ τα πράγματα ήταν μάλλον τραγικά! Το πέτρινο καλντερίμι –είχε κατασκευαστεί πριν λίγα χρόνια- έχει διαλυθεί απολύτως και το κάθε βήμα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό για την αποφυγή ενός άδικου και κυρίως άδοξου «θρησκευτικού» τραυματισμού, αλλά το σοκ έρχεται όταν φτάσει κάποιος στον προαύλειο χώρο της εκκλησίας.
Ένα απ’ τα μεγαλύτερα υπαίθρια αφοδευτήρια με βάση τα προφανή χάρτινα «ίχνη» των παραθεριστών(;) ενώ η αποφορά από τα «εξαγόμενα» είναι ακόμα ένα τεκμήριο της ιεροσυλίας.
Οι επισκέπτες και εμείς οι «ξεναγοί» είχαμε καταπιεί τη γλώσσα μας, αλλά οι εκπλήξεις δεν είχαν τελειώσει ακόμα. Καθώς περπατήσαμε μερικά μέτρα νότια του ναού, για να δούμε τη θέα προς τη θάλασσα και τη βραχονησίδα πέσαμε στα … κουφάρια αιγοπροβάτων (!!!) σε αποσύνθεση!
Εν τέλει η πολυδιαφημιζόμενη ημερήσια εκδρομή μας στην περιοχή των πρώην «Καλών» και νυν «Άθλιων» Λιμένων πρόσβαλε την αισθητική μας, αλλά κυρίως τον πολιτισμό που υποτίθεται ότι διαθέτουμε. Η συζήτησή μας κατά την επιστροφή εστιάστηκε στο αν υπάρχει κάποια συγγένεια των «νέο-Ελληναράδων» με κάποια φύλα Ούννων ή στίφη Βαζιβουζούκων, γιατί για απόγονοι άλλων δε φαινόμαστε.
Απευθυνόμενος στον Δήμο Φαιστού θα ήθελα να ρωτήσω: «Έχουν γνώση οι υπεύθυνοι της κατάστασης που επικρατεί, κι αν ναι, τι κάνουν;» Είναι ντροπιαστικό και φρικτό θέαμα που επικρατεί σε όλη την περιοχή. Δεκάδες σκηνές, καταπάτηση κάθε χώρου στον αιγιαλό που έχει δέντρα, χημικές τουαλέτες με διαλυμένα τα πάντα μέσα κι έξω απ’ αυτές και με πλήρη κατάληψη του αιγιαλού από «έξυπνους» μεν, ρυπογόνους δε, παραθεριστές.
Προσωπικά ένιωσα μεγάλη ΝΤΡΟΠΗ, για το ότι εν αγνοία μου πρότρεψα επισκέπτες να δουν αυτά τα ΑΙΣΧΗ. Η δημοτική αρχή αντιλαμβάνεται πως οι πρώην «Καλοί Λιμένες» μεταβλήθηκαν σε «Άθλιους Λιμένες»;
