
Η ζωή πίσω από την τέχνη ενός σπουδαίου μουσικού.
LOVE & MERCY
Σκην.: Μπιλ Πόλαντ
Πρωτ.: Τζον Κιούζακ, Πωλ Ντέινο, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Πωλ Τζιαμάτι, Τζέικ Έιμπελ
Ο επικεφαλής του αμερικανικού συγκροτήματος Beach Boys, Μπράιαν Γουίλσον, σε δύο φάσεις της ζωής του. Στη δεκαετία του ’60, όταν προσπαθεί να δημιουργήσει έναν διαφορετικό ήχο για τη μπάντα, υποφέροντας από ψυχωτικά συμπτώματα, και κατά τη δεκαετία του ’80, όταν μια γυναίκα τον ερωτεύεται και προσπαθεί να τον αποδεσμεύσει από την επιρροή ενός βάναυσου απατεώνα ψυχιάτρου.
Μουσικό βιογραφικό δράμα, βασισμένο στη ζωή του Μπράιαν Γουίλσον, το οποίο τον σκιαγραφεί ως μια ιδιοφυία τυραννισμένη από έναν απαράδεκτο πατέρα και από την ψυχική διαταραχή. Μέσα στη συμβατική και μάλλον περιστασιακά πλατειασμένη αφήγησή του, το φιλμ παραμένει οπτικά και ηχητικά φροντισμένο, και προσφέρει πολύ καλές ερμηνείες απ’ όλο το καστ, με συναρπαστικότερους τους Κιούζακ και Ντέινο, που υποδύονται τον Γουίλσον στις δύο διαφορετικές ηλικιακές φάσεις του.
ΕΥΧΗΣΟΥ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ
ABSOLUTELY ANYTHING
Σκην.: Τέρι Τζόουνς
Πρωτ.: Σάιμον Πεγκ, Κέιτ Μπέκινσεϊλ, Ρόμπιν Γουίλιαμς (φωνή), Τζον Κλιζ (φωνή), Τέρι Γκίλιαμ (φωνή), Τέρι Τζόουνς (φωνή), Έρικ Άιντλ (φωνή), Μάικλ Πέιλιν (φωνή)
Προκειμένου να δοκιμάσουν την ηθική του ανθρώπινου είδους, εξωγήινοι χαρίζουν σ’ έναν συνηθισμένο γήινο την ικανότητα να πραγματοποιεί κάθε του επιθυμία, κι από τις πράξεις του θα αποφασίσουν αν πρέπει να εξολοθρεύσουν ολόκληρο τον πλανήτη.
Κωμωδία που μοιάζει με το «Θεός για μια εβδομάδα» («Bruce almighty», Τομ Σάντιακ, 2003), αλλά δεν έχει τίποτα από τη σπιρτάδα του. Αντιθέτως, και παρά το συσσωρευμένο ταλέντο των Μόντι Πάιθον που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες, αλλά και του πρωταγωνιστή Πεγκ, το φιλμ παραμένει πρόχειρο, άνευρο, ασυνάρτητο και ‘άνοστο’.
HITMAN: ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ Νο. 47
HITMAN: AGENT 47
Σκην.: Αλεξάντερ Μπαχ
Πρωτ.: Ρούπερ Φρεντ, Ζάκαρι Κουίντο, Κιάραν Χιντς, Τόμας Κρέτσμαν
Ο εκτελεστής με το αριθμητικό όνομα 47, βοηθάει μια κοπέλα να βρει τον πατέρα της και να ξεφύγει από τα χέρια μιας μεγάλης εταιρείας που θέλει να χρησιμοποιήσει και τους δύο, για να επανεκκινήσει το πρόγραμμα δημιουργίας βιονικών εκτελεστών.
Μετά από το «Hitman: εκτελεστής 47» («Hitman», Ξαβιέ Ζαν, 2007), αυτή η ταινία δράσης αποτελεί τη δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του δημοφιλούς ομώνυμου βίντεο-γκέιμ, το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2000. Δεδομένου ότι η ταινία του Ζαν απέφερε κέρδος, αλλά μόνο επειδή ήταν υπερβολικά φτηνή- συνθήκη ευδιάκριτη σε κάθε τομέα του φιλμ, το οποίο κατά τ’ άλλα καταβαραθρώθηκε κριτικά και εισπρακτικά, φέροντας έναν τίτλο που μικρή απήχηση φάνηκε να έχει έξω απ’ την κουλτούρα των βίντεο-γκέιμ, αδυνατούμε να κατανοήσουμε τα κίνητρα για τη δημιουργία ενός δεύτερου φιλμ, παρόμοιων μάλιστα προδιαγραφών.
Ο δυναμικότερος Ρούπερτ Φρεντ διαδέχεται τον Τίμοθυ Όλιφαντ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά δυστυχώς με επιφανειακή σκηνοθετική καθοδήγηση κι ένα απλοϊκό, κοινότοπο σενάριο με δάνεια από τον «Εξολοθρευτή» (Τζέιμς Κάμερον, 1984 και 1991), ο ήρωας εξακολουθεί να παραμένει χωρίς ίχνος γοητείας. Επιπλέον, τα εφέ είναι πρόχειρα, οι διάλογοι τετριμμένοι, ρηχοί και ανούσιοι (η επανένωση της Κάτιας με τον πατέρα της) και οι σκηνές μάχης είτε χωρίς έμπνευση, είτε αναληθοφανείς (οι σκηνές με την τουρμπίνα αψηφούν ξεδιάντροπα τη φυσική λογική, καταργώντας τον ίδιο τους τον σκοπό και καταντώντας τόσο ακίνδυνες, ώστε προκαλούν γέλιο).

