Οι βροχοπτώσεις του Αυγούστου έκαναν αρκετή ζημιά στην επιτραπέζια σουλτανίνα γιατί το σταφύλι τότε είχε αρκετά ζάχαρα. Αυτό γιατί στο αμπέλι, όταν ξεκινούν να αποθηκεύονται τα ζάχαρα στη ράγα (Φούσκωμα, Περκασμός) τότε αντίστοιχα πρέπει σταδιακά να διψά η ρίζα. Εάν υπάρχει περισσότερο νερό στη ρίζα τότε ή δεν μπορούν να μπουν άλλα ζάχαρα ή χειρότερα, πιέζεται ο φλοιός της ράγας από το περίσσευμα του νερού και σκάει (κάνει στεφάνη όταν το νερό μπει από το δέρμα της ράγας ή σχίζεται όταν έλθει από την ρίζα). Είναι κάτι ανάλογο με το να βάλομε μια σταφίδα στο νερό, παίρνει νερό, φουσκώνει και τελικά σχίζεται.
Αυτή η μικρή εισαγωγή μπορεί να τεκμηριώσει τις προτάσεις που κατά καιρούς είχα κάνει και θα επαναλάβω και που ελπίζω να υιοθετηθούν από τους παραγωγούς και την πολιτεία μια και οι συνθήκες τώρα έχουν αλλάξει.
Α. Τι πρέπει να γίνει τώρα
α. Σκέπασμα όσων αμπελιών δεν έχουν μεγάλες ζημιές και τρυγητός αυτών που έχουν μεγαλύτερες.
β. Χρήση ήπιων φαρμάκων για την αντιμετώπιση της σαπίλας (Βοτρύτης, Ξινή σήψη, Μύγα της μεσογείου) με χαλκό, σκευάσματα ασβεστίου, δολωματικούς ψεκασμούς (οδηγίες από ειδικούς Γεωπόνους).
Β. Μακροπρόθεσμα
α. Σε αμπέλια που ήδη υπάρχουν
1. Σε αμπέλια με έδαφος βαθύ με πολύ άργιλο (άσπρουγας) το πότισμα πρέπει να γίνεται με μεγάλες δόσεις (μέχρι 50 Μ3 και αραιά χρονικά διαστήματα, ανάλογα με τη χρονιά, με την τελευταία άρδευση να γίνεται αρχές της ωρίμανσης (Φούσκωμα, Περκασμός)
2. Σε εδάφη βαθειά πετρώδη (όπως μαργαϊκός ασβεστόλιθος) με λιγότερο άργιλο, ποτίζομε περισσότερες φορές με λιγότερο νερό που το καθορίζει η ποσότητα του αργίλου που περιέχει. Εδώ μπορούμε να ποτίσουμε με μικρές καλά μετρημένες δόσεις και κατά την διάρκεια της ωρίμανσης, όμως συνήθως η ποιότητα χειροτερεύει.
Πρέπει να σημειώσω εδώ πως η ποσότητα της παραγωγής πρέπει να είναι ανάλογη με τη δυνατότητα ωρίμανση των σταφυλιών (φυσιολογική τροφοδοσία με ζάχαρα), κατανεμημένη ομοιόμορφα σε όλο το αμπέλι. Άρα η καλλιεργητική τεχνική σε συνδυασμό με τη θέση του αμπελιού που είναι φυτεμένο (το teroire των Γάλλων) καθορίζει την ποσότητα και την ποιότητα των σταφυλιών.
β. Σε αμπέλια που θα φυτευτούν στο εξής θα πρέπει να έχομε υπόψη μας:
1. Χρησιμοποίηση και άλλων ποικιλιών πέραν της σουλτανίνας μια και η ποικιλία αυτή είναι ευαίσθητη στο σκάσιμο, που χειροτερεύει με τους ορμονικούς χειρισμούς (Thomson Seedless) ώστε να μην αντέχει σε ζάχαρα πάνω από 16 Brix (εμπειρία από την Καλιφόρνια). Με τις ποικιλίες αυτές θα έχομε και επιμήκυνση της παραγωγικής περιόδου. Πρόταση για νέες ποικιλίες είχα κάνει από το 1990 που ξεκίνησε η αναμπέλωση λόγω φυλλοξήρας αλλά από τότε οι πολιτικοοικονομικές συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές για τέτοιες αλλαγές. Ίσως σήμερα να έχομε καλύτερο κλίμα για αυτή την αλλαγή.
2. Το 140R σαν αμερικάνικο υποκείμενο, δείχνει θεωρητικά και σε παρατηρήσεις που έχω κάνει να μην ευνοεί το σχίσιμο, γιατί υποστηρίζει καλύτερα τη διαδικασία ωρίμανσης.
3. Εξέταση του εδάφους και του κλίματος που θα φυτευτεί το νέο αμπέλι βάσει των συμπερασμάτων της μελέτης που είχαμε κάνει το 2000 σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης ώστε να αξιοποιήσομε στο μέγιστο τα σπουδαία συγκριτικά πλεονεκτήματα του Νομού (δροσερό καλοκαίρι και ήπιο φθινόπωρο).
* Ο Γιώργος Δασκαλάκης είναι γεωπόνος
