Είναι γνωστή η ηρωική αντίσταση και αυταπάρνηση του εικονιζόμενου καθολικού μοναχού στις σφαγές της 25ης Αυγούστου 1898.
Εδώ θα παραθέσουμε ένα μόνο επεισόδιο που δείχνει ότι με αυταπάρνηση βοήθησε τους καταδιωκομένους χριστιανούς του Ηρακλείου από τους Τούρκους.
Στα Αρχεία της Καθολικής Εκκλησίας Χανίων (ΑΚΕΧ) αναφέρονται τα παρακάτω.
Την 25 Αυγούστου 1898 και περί τις 2 μ.μ ώρας έντρομοι χριστιανοί χτυπούν την πόρτα της Μονής φωνάζοντας στο πατέρα Αντωνίνο να τους ανοίξει τρέχοντας να ξεφύγουν από τους μαινόμενους Τούρκους που κυνηγούσαν να τους σκοτώσουν.\
Άλλοι μέσα από την απελπισία τους πηδούν από τις στέγες στον εσωτερικό κήπο της Μονής, κρεμασμένοι ακόμη και από τα σχοινιά του καμπαναριού.
Για να γλυτώσουν κάποιες οικογένειες ανοίγουν τρύπες στις μεσοτοιχίες των σπιτιών και φθάνουν στο μοναστήρι χωρίς να βγουν στο δρόμο.
Η περιγραφή που δίδει ο ίδιος ο πάτερ Αντωνίνος είναι ανατριχιαστική. Συγκέντρωσε όλο το πλήθος αυτό, άνδρες γυναίκες και παιδιά, στην Εκκλησία.
Μια ομάδα Βασιβουζούκων αντιλήφθη ότι οι χριστιανοί βρισκόταν μέσα στην εκκλησία.
Άρχισαν να σπάνε τη σιδεριά ενός παραθύρου ώστε να εισβάλουν στο Ναό και να σκοτώσουν αθώους χριστιανούς.
Ο π. Αντωνίνος βγήκε έξω μόνος με σωματικό και ψυχικό σθένος να αντιμετωπίσει τους οπλισμένους Βασιβουζούκους,
Στην ερώτηση του “τι θέλετε; Εδώ είναι σπίτι του Θεού”, οι αιμοβόροι Τούρκοι απάντησαν: “Ψάχνουμε για χριστιανούς”.
Τότε ο Αντωνίνος αναφώνησε.
-Κι εγώ είμαι χριστιανός, σκοτώστε με λοιπόν και γονάτισε μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους περιμένοντας πρώτος το μαρτυρικό θάνατο.
Όταν ο Τούρκος ύψωσε το γιαταγάνι του για να τον αποκεφαλίσει ο Θεός δεν το θέλησε και έβαλε ο Τούρκος συγκινημένος το σπαθί στη θήκη του.
Οι Βασιβουζούκοι έφυγαν άπρακτοι και έτσι σώθηκαν πάνω από 50 χριστιανοί.
Βιβλιογραφία
Αρχεία Καθολικής Εκκλησίας Χανίων
Βιβλίο Νικολάου Μ.Ρούσου (Καπουτσίνος Μοναχός)
Η Κρήτη και ο πατήρ Αντωνίνος (1867-1908).
