Όπως ο άρρωστος όταν δεν αντιμετωπίσει έγκαιρα το πρόβλημα της υγείας του, αλλά το αφήσει να γίνει χρόνιο, τότε είναι βέβαιο ότι θα αναγκαστεί, όχι μόνο να επισκεφτεί το γιατρό, αλλά να εισαχθεί ακόμη και στο νοσοκομείο, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του.
Έτσι λοιπόν και η χώρα μας, η οποία, ενώ ήταν άρρωστη για πολλά χρόνια, οι κυβερνήσεις δεν έδιναν καμιά σημασία, αλλά άφηναν το πρόβλημα να διαιωνίζεται και να μεγαλώνει, μέχρι που έγινε τεράστιο και όταν πλέον οι οικονομικοί δείκτες, όπως το δημόσιο χρέος, τα ελλείμματα, η ανεργία κτλ, έφτασαν στα ύψη και η Πολιτεία δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα μόνη της, τότε αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια. Η βοήθεια αυτή δεν ήταν άλλη από τον ερχομό της Τρόικα, η οποία στη συνέχεια επέβαλε το γνωστό Μνημόνιο, με το οποίο έγιναν μεγάλες μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξες και ταυτόχρονα μεγάλη φοροεπιδρομή σε όλα τα άλλα εισοδήματα, με συνέπεια να περιοριστεί σημαντικά ακόμη και η κυριαρχία της χώρας.
Το μνημόνιο λοιπόν υποχρέωσε την κυβέρνηση να εφαρμόσει όλα τα μέτρα που απαιτούσε η Τρόικα, διαφορετικά θα σταματούσε ο δανεισμός της χώρας με κίνδυνο ακόμη και αυτή τη χρεωκοπία. Η κυβέρνηση λοιπόν για να αποφύγει τα χειρότερα, εφάρμοσε το πρώτο μνημόνιο, έχοντας απέναντι της όχι μόνο την Τρόικα, αλλά και ολόκληρο τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο, ο οποίος κρατούσε πολύ ψηλά το αντιμνημονιακό λάβαρο, ενώ ταυτόχρονα έκανε και πολύ αυστηρή κριτική στους διάφορους χειρισμούς της.
Μετά την πτώση της κυβέρνησης έγιναν εκλογές, τις οποίες κέρδισε κόμμα με αντιμνημονιακή ρητορική και αφού σχημάτισε κυβέρνηση, όχι μόνο δέχτηκε τους όρους του πρώτου μνημονίου, αλλά και την εφαρμογή δεύτερου, το οποίο είχε πιο σκληρούς όρους και σημειωτέον ότι είχε τη στήριξη και άλλων πολιτικών δυνάμεων, ανεξάρτητα αν μερικές από αυτές επειδή δεν άντεξαν το βάρος της ευθύνης απεχώρησαν πολύ νωρίς.
Στη συνέχεια επειδή δεν επιτεύχθηκε η εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, έγιναν πρόωρες βουλευτικές εκλογές και το κόμμα που αναδείχτηκε πρώτο ήταν και αυτό αντιμνημονιακό. ‘Ομως, ενώ προεκλογικά διακήρυττε ότι θα καταργούσε με ένα άρθρο σε νόμο και τα δύο προηγούμενα Μνημόνια, έκανε ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή δέχτηκε ένα τρίτο μνημόνιο το οποίο ειναι πολύ σκληρότερο από τα δύο προηγούμενα.
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι, παρά τις οποιεσδήποτε πομπώδεις και βαρύγδουπες διακηρύξεις που λένε τα κόμματα, όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, μόλις καταλάβουν τα
έδρανα της εξουσίας, προσγειώνονται στην σκληρή
πραγματικότητα και εφαρμόζουν αυτά που τους επιτρέπουν οι πολιτικοοικονομικές συνθήκες, ενώ όλες οι προεκλογικές υποσχέσεις τους γίνονται κονιορτός.
Υπάρχει βέβαια και ένα τμήμα της Ελληνικής Βουλής, το οποίο πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση της χώρας με την καθιέρωση εθνικού νομίσματος. Αυτή βέβαια είναι μία άποψη, είναι μια πρόταση, αλλά κάθε πρόταση χρειάζεται και μια αιτιολογία, χρειάζεται μια απάντηση, την οποία ήθελε να γνωρίζει προηγουμένως ο Ελληνικός λαός και ειδικότερα θα ήθελε να γνωρίζει, τι θα γίνει με τους μισθούς και τις συντάξεις, τι θα γίνει με τις καταθέσεις των πολιτών, γιατί είναι πλέον βέβαιον ότι οι μισθοί και οι συντάξεις θα μειωθούν πάνω από το 50% και για τις καταθέσεις των πολιτών δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα, αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν στα ποσά που είναι σήμερα.
Τέλος τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και αν η Χώρα δεν προχωρήσει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και δεν ανακάμψει η οικονομία της, τότε θα πηγαίνει συνεχώς από το κακό στο χειρότερο.
* Ο Ιωάννης Ξηρουχάκης είναι πρώην Δ/ντής ΕΛΤΑ
