Του Ηλία Μετοχιανάκη *

«Θλίψη, οδύνη, στεναγμός

και βουρκωμένα μάτια,

μέσα μου νιώθω η καρδιά

να γίνεται κομμάτια!

Πέταξες όμορφη ψυχή

στα μακρινά τα μέρη,

Θεέ μου, τι κρίμα πού σβήσε

το φωτεινό αστέρι!»

Βαρύτατο πένθος και ανείπωτη θλίψη πλημμύρισε τις καρδιές μας με τον απροσδόκητο θάνατό σου, σεβαστέ μας πρόεδρε, φίλτατε Αριστείδη. Σαν αστραπή διαδόθηκε παντού η τραγική αυτή είδηση. Πάγωσαν όλοι, γνωστοί και άγνωστοι, ράγισαν οι καρδιές τους, ένιωσαν συντριβή και ανέκφραστη συγκίνηση, επειδή δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι θα έφευγες τόσο ξαφνικά, τόσο απρόσμενα.

Αισθάνομαι αρκετά συγκλονισμένος, διότι δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω ότι ο εκλεκτός μας φίλος και συνεργάτης στον πνευματικό τομέα, ο Αριστείδης Μαρκόπουλος, έφυγε τόσο αναπάντεχα από κοντά μας. Στο μεγάλο πένθος της οικογένειάς σου συμμετέχομε αμέριστα όλα τα μέλη της Χριστιανικής Ενώσεως «Ο Απόστολος Παύλος», της οποίας υπήρξες πρόεδρος επί σειρά ετών μέχρι σήμερα.

Υπήρξες όντως η ψυχή της Ένωσης αυτής και εργαζόσουν ακούραστα σε έργα πνευματικής οικοδομής και χριστιανικής αγάπης, μιας έμπρακτης αγάπης και αφοσίωσης προς τον πλησίον. Ο Απόστολος Παύλος, η Χριστανική αυτή Ένωση, ήταν το σπίτι σου, όπου καθημερινά επιδιδόσουν σε έργα αγαθοεργίας και αγάπης. Ελέησες ενδεείς, παρηγόρησες δυστυχισμένους, στέγνωσες τα δάκρυα λυπημένων, οδήγησες αρκετούς στους κόλπους της Εκκλησίας και τους κατέστησες συνειδητά μέλη της. Ήσουν ο ευγενικός, ο σεμνός, ο πράος, ο καλόκαρδος, ο ολιγαρκής, ο αμνησίκακος, ο μειλίχιος, ο ελεήμων, ο άοκνος, ο προστάτης των πονεμένων, ο διδάσκαλος της αλήθειας. Με την προσωπικότητά σου κατέστησες τη Χριστιανική μας Ένωση πόλον έλξης για όλους, καθόσον έβρισκαν κοντά σου αγαλλίαση και καλοσύνη. Σε χαρίτωσε ο Θεός με πολλές αρετές. Μια ανθοδέσμη αρετών κοσμούσε την ύπαρξή σου.

Ως εκπαιδευτικός υπηρέτησες σε σχολεία της Βορείου Ελλάδος σε δυσπρόσιτες περιοχές, ακόμη και σε μουσουλμανικά σχολεία των μειονοτήτων της Θράκης. Εγαλούχησες τα ελληνόπουλα με τα νάματα της ελληνοχριστιανικής μας παιδείας και μεταλαμπάδευσες τα ιδανικά και τις αξίες της φυλής.

Δημιούργησες μια χριστιανική οικογένεια με την ευγενέστατη σύζυγό σου Ελένη και τα δύο σου εκλεκτά παιδιά, τον Παναγιώτη και τη Μαρία, και κατέστησες το σπίτι σου «κατ' οίκον Εκκλησία».

Βοήθησες ανιδιοτελώς κοινωνικούς φορείς σε θέματα αρμοδιότητάς σου, καθώς και το Ιερό Ησυχαστήριο της Παναγίας Παντάνασσας.

Εκτός από τα καθήκοντά σου ως εκλεκτού εκπαιδευτικού, ήσουν άριστα καταρτισμένος και σε άλλους τομείς, όπως οι ξεναγήσεις σε αρχαιολογικούς και αξιόλογους τόπους και τοπία ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και οι γνώσεις σου στις νέες τεχνολογίες και την πληροφορική. Ήσουν μια πολύπλευρη προσωπικότητα με πολλές δραστηριότητες σε έργα ευποΐας, πνευματικής οικοδομής και αγάπης, ακούραστος εργάτης του πνεύματος.

Ήσουν όντως, σεβαστέ μας πρόεδρε, ένα πολύκαρπο πνευματικό δένδρο με εύχυμους καρπούς, όπου εχόρτασες πεινασμένους και εδρόσισες ταλαιπωρημένους. Ήσουν ένα κρινολούλουδο, που μεταφυτεύθηκες σε επουράνιους κόσμους, για να στολίζεις τον Παράδεισο του Θεού.

Τώρα, αγαπημένε μας πρόεδρε, σε προπέμπομε, φίλοι και συγγενείς, στην τελευταία σου κατοικία. Και δεν εννοώ τον τάφο. Δεν είναι ο τάφος η τελευταία μας κατοικία. Αυτό είναι λάθος, διότι «δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι». Οι δίκαιοι είναι ουρανοπολίτες και η πατρίδα τους, η τελευταία τους κατοικία, είναι ο Παράδεισος. Ο Χριστός με την ανάστασή του εθανάτωσε τον θάνατον, και ο θάνατος είναι το πέρασμα στην αληθινή ζωή. «Ο Θεός θάνατον ουκ εποίησεν», «ούτε τέρπεται ό Θεός επ' απωλεία ζώντων.» «Ούκ εστιν αίτιος των κακών ο Θεός». Ο θάνατος δεν είναι τιμωρία του Θεού. «Φθόνω δε του διαβόλου ο Θάνατος εισήλθε εις την ζωήν μας» και το επέτρεψε η άπειρη αγάπη και η ευσπλαχνία του Θεού, «ίνα μή τό κακόν αθάνατον γένηται». Ο δίκαιος παρακαλεί και προκαλεί τον θάνατο. «Που σου, θάνατε, το νίκος;», αναφωνεί ο ιερός Χρυσόστομος. Νικήθηκε ο θάνατος και με την ήττα του οι δίκαιοι πέρασαν στην αθανασία.

Χωρίς αμφιβολία, ο απελθών σεβαστός μας πρόεδρος Αριστείδης, αναπαύεται «εν σκηναίς δικαίων». Δεν απέθανε αλλά ζει και μας νιώθει ανάμεσά του. Γι' αυτό μέσα στη θλίψη μας νοιώθομε και κάποια αγαλλίαση, μια κρυφή χαρά, καθώς διαισθανόμεθα να οδεύει ο προαπελθών δικός μας άνθρωπος εις οδόν σωτηρίας. Είμαστε όμως συγκλονισμένοι και δακρυσμένοι από ανθρώπινη αδυναμία, όπως και ο Χριστός μας δάκρυσε μπροστά στον νεκρό Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε. Συλλυπούμεθα εγκαρδίως τους οικείους του αλησμόνητου Αριστείδη και πιστεύομε ότι ο Δωρεοδότης Κύριος, ο οποίος ανταμείβει τους δικαίους, παρέχει στον απελθόντα τόπον αναπαύσεως και σε εκείνους την εξ ύψους παραμυθία.

· Ο Ηλίας Μετοχιανάκης είναι Καθηγητής

Πανεπιστημίου Κρήτης