Αστρο του Κάστρου λαμπερό, φεύγεις και σιγοσβήνεις,

Ράγισαν όλων οι καρδιές, άφωνους μας αφήνεις.

Ισως το φως σου και αλλού θα πρέπει να σκορπίζεις,

Σε τόπους υπερκόσμιους, που τώρα προσεγγίζεις.

Τρέμω στην απουσία σου, ανάσα δεν μου μένει.

Ελα οπίσω, πρόεδρε, ο κόσμος σε προσμένει.

Ινδαλμα ήσουν στη ζωή, Μαρκόπουλε Αριστείδη.

Δάσκαλε της αλήθειας, της λεβεντιάς στολίδι.

Ηρεμα πέταξες γοργά σε κόσμους μακρινούς.

Σαν ταξιδιάρικο πουλί ψηλά στους ουρανούς.



Μαράνανε τα γιασεμιά, τα τριαντάφυλλά σου.

Ανθη που ευωδιάζαν με τη γλυκειά ματιά σου.

Ροδόσταμο σε ραίνομε στον αποχαιρειτισμό σου,

Κλαίνε μεγάλοι και μικροί στον αποχωρισμό σου.

Οπου κι αν πάω και σταθώ στη σκέψη μου σε έχω

Πορεία χωρίς γυρισμό, μα αθάνατο σε βλέπω

Ορφάνεψαν οι συγγενείς, οι φίλοι, τα παιδιά σου.

Υστατο χαίρε αναφωνούν μπροστά στο σκήνωμά σου

Λύπη, οδύνη, στεναγμός και βουρκωμένα μάτια,

Ομως σε βλέπω ζωντανό σ’ ονειρευτά παλάτια.

Σε συνοδεύουν άγγελοι με ανοικτή αγκαλιά