Αξιότιμε Κύριε Διευθυντά

Επειδή περιήλθε εις γνώση μου δημοσίευμα (ONALERT.GR) του Αντιστρατήγου ε.α. Χ. Τσιγκουνάκη σύμφωνα με το οποίο “ενεργοποιήθηκε το Γ.Ε.ΕΘ.Α. (Γενικόν Επιτελείον Εθνικής Αμύνης) για έκδοση αδείας εκσκαφής και μεταφοράς των οστών του Ταγματάρχου Ιωάννου Βελισσαρίου, στην Ελλάδα ...», έσπευσα με επιστολή μου, υπό ημερομηνίαν 06/04/2015, προς τον Αρχηγόν Γ.Ε.ΕΘ.Α. κ. Μιχαήλ Κωσταράκον - την εκοινοποίησα και στον Υπουργόν Εθνικής Αμύνης (Υ.ΕΘ.Α.) κ. Πάνον Καμμένον - να προτείνω όπως οι ενέργειες του Γ.Ε.ΕΘ.Α. αποσκοπούν στην μετακομιδή όχι μόνο των οστών του πράγματι «ήρωα των ηρώων» I. Βελισσαρίου (Διοικητού του 9ου Τάγματος Ευζώνων) αλλά και του άλλου «ήρωα των ηρώων» Ταγματάρχου Γεωργίου Π. Κολοκοτρώνη, εγγονού του μεγάλου ηγέτη και εθνεγέρτη της Επανάστασης του 1821 Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, και των λοιπών αξιωματικών και οπλιτών που έπεσαν υπέρ Πατρίδος, ηρωϊκά μαχόμενοι επί του υψώματος 1378 ( Άνω Τζουμαγιά - Στενά Κρέσνας) και οι οποίοι, μόνο από το 1ον Σύνταγμα Ευζώνων (9ον - 8ον Τάγματα Ευζώνων και 1ον Ανεξάρτητον Τάγμα Κρητών) ανήλθαν σε 859.

Προκειμένου να διευκολύνω το έργον του κ. Αρχηγού, με την επιστολή μου τον ενημέρωσα ότι η πρωτοβουλία για την μετακομιδή των οστών ξεκίνησε το 1976 από τον αείμνηστον συντοπίτην μας Στρατηγόν Ιωάννην Σωτ. Αλεξάκην, του οποίου την πρότασην υιοθέτησαν, ο τότε Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, Στρατηγός Διον. Αρμπούζης και ο τότε επίσης υπουργός Εθνικής Αμύνης Ευάγ. Αβέρωφ - Τοσίτσας.

Οι ενέργειες όμως αυτών δεν επέφεραν αποτέλεσμα, ίσως λόγω άλλων προτεραιοτήτων της εποχής, πολιτικών εντάσεων και μη εισέτι διαλύσεως του ψυχροπολεμικού κλίματος, το οποίο μόλις είχε αρχίσει να αποφορτίζεται στις σχέσεις Ελλάδος - Βουλγαρίας.

Στον κ. Αρχηγόν Γ.Ε.ΕΘ.Α., απέστειλα επίσης και όλην την σχετικήν επί του ζητήματος αλληλογραφίαν.

Ο Στρατηγός Μιχ. Κωσταράκος είχε την καλοσύνη και την ευγένεια να μου τηλεφωνήσει άμα τη λήψει της επιστολής μου και να μου επισημάνει ότι εξακολουθούσε η αρνητική στάση της Βουλγαρίας με την εκ μέρους της προβολή αδιανοήτων δι’ ημάς ανταλλαγμάτων. Γενικά, πάντως, ο κ. Κωσταράκος συμφώνησε με τις προτάσεις μου - τις προτάσεις δηλαδή του αειμνήστου Στρατηγού I. Σ. Αλεξάκη - και μου εδήλωσε ότι θα ενεργήσει εκ νέου προς το υπουργείον Εξωτερικών με την ευκαιρία της αλλαγής της ηγεσίας του.

Στην συναισθηματική μου υποχρέωση να συνδράμω τις προσπάθειες του κ. Λ/Γ.Ε.ΕΘ.Α. του απέστειλα αμέσως νέαν επιστολή, υπό ημερομηνίαν 14/04/2015 με φωτοτυπημένες σελίδες των συγγραμμάτων του ήρωα I. Σ. Αλεξάκη όπου με σαφήνεια περιγράφονται το «πού και πότε έπεσε ο Ταγματάρχης Γ. Κολοκοτρώνης και πού και πότε ετάφη», καθώς και τα περί «διακομιδής του τραυματίου και του θανάτου του Ταγματάρχου I. Βελισσαρίου».

Για την ενημέρωση των αναγνωστών αναφέρω ότι στο τρομερό ύψωμα 1378 διεξήχθησαν οι σκληρότερες και φονικότερες μάχες των Βαλκανικών πολέμων την 12, 13, 14 και 15 Ιουλίου 1913, με αντιπάλους το ηρωικότερον Τμήμα του Ελληνικού Στρατού (1ον Σύνταγμα Ευζώνων) και το εκλεκτό Σύνταγμα της Βουλγαρικής Βασιλικής Φρουράς.

Ο αγώνας μεταξύ των δύο αυτών Μονάδων, διεξήχθη σώμα με σώμα και υπήρξε τόσον λυσσώδης, ώστε πολλοί εκ των πεσόντων έφερον τραύματα δια λόγχης, ενώ μερικοί Βούλγαροι είχαν κτυπηθεί διά λίθων που έκαναν χρήση οι Κρήτες μαχητές και οι Εύζωνοι όταν εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά τους.

Εκ του Ευζωνικού Συντάγματος επέζησαν μόνο ο Διοικητής του, ένας Λοχαγός, ένας Υπολοχαγός και τρεις (3) Ανθυπολοχαγοί, είς των οποίων ήτο ο μετέπειτα Κρής Στρατηγός I. Σ. Αλεξάκης. Ο τελευταίος είχε διοικητήν τον Γ. Π. Κολοκοτρώνην και τραυματισθείς στην συνέχεια επί του υψ. 1378 μεταφέρθηκε ετοιμοθάνατος, με διαμπερές θωρακικόν τραύμα στο Κινητό Νοσοκομείον Εκστρατείας που είχε αναπτυχθεί στο χωρ. Γκραντεβον.

Εκεί μετεφέρθη μετ’ ολίγον, επί φορίου, με το ίδιο σοβαρό τραύμα και ο I. Βελισσαρίου, ο οποίος πριν αφήσει την τελευταία πνοή του, σφίγγοντας το χέρι του τραυματίου Ανθυπολοχαγού I. Σ. Αλεξάκη, που ως εκ θαύματος επέζησε, είχε ολιγόλεπτη μετ’ αυτού συζήτηση πλήρη προτροπών του για την εκπλήρωση του υπέρ της Πατρίδος χρέους από όλους τους Έλληνες μαχητές.

Επειδή κύριε Διευθυντά, «οι νεκροί των πολέμων είναι οι Αγιοι του Έθνους» και μάλιστα ο Αθηναίος ηγέτης Περικλής τους χαρακτήριζε «άξιους επαίνου» και πρόσθετε ότι «είναι δίκαιον και πρέπον άμα» να αποδίδεται τιμή στην μνήμη τους, διότι η Πατρίς εδημιουργήθη και υπάρχει χάρις εις την θυσίαν των (χαρακτηριστική έχει μείνει στην ιστορία η καταδίκη εις θάνατον εξ (6) Στρατηγών - Ναυάρχων από την Αθηναϊκή Πολιτεία διότι κατά την ναυμαχίαν των Αργινουσών το 406 π.χ. δεν μπόρεσαν να περισυνελέξουν τους νεκρούς).

Επειδή μέχρι τώρα ουδέν μου εκοινοποιήθη από το Γ.Ε.ΕΘ.Α. ή από το Υ.ΕΘ.Α. αλλ’ ούτε άλλου είδους ενημέρωσης έτυχα για την εξέλιξη της ως άνω ιεράς υποθέσεως και μη θέλοντας να διανοηθώ ότι οι επιστολές μου «έχουν οδεύσει στις καλένδες», μέσω της εγκρίτου εφημερίδος σας, υπενθυμίζω τις προτάσεις του ήρωα Στρατηγού I. Σ. Αλεξάκη και κάνω ΕΚΚΛΗΣΗ προς τους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας (Γ.Ε.ΕΘ.Α.., Υ.ΕΘ.Α., Υπουργείο Εξωτερικών) να μην καμφθούν από την αρνητικήν στάσιν της γείτονος Βουλγαρίας, αλλά να εξαντλήσουν κάθε νόμιμη προσπάθεια προς τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ο.Η.Ε..

Η εθνική υπερηφάνεια νομίζω ότι εις ουδένα Έλληνα επιτρέπει τον παραμικρό εφησυχασμό, ώστε τα ιερά οστά των Ελλήνων μαχητών του ιστορικού υψώματος 1378 να μην περιέλθουν τοις κυσί.

Διατελώ μετά τιμής

Ιωάννης Ηλ. Αλεξάκης

Επίτιμος Αντιστράτηγος