Με ειλικρινές ενδιαφέρον διάβασα, στην «Π» της 8.8.15, το κείμενο του βουλευτή Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ, Μιχάλη Κριτσωτάκη, για να πληροφορηθώ(*) από πρώτο χέρι πώς τοποθετείται σήμερα η «αριστερή πλατφόρμα», αλλά και γιατί συμφωνώ απόλυτα με τον τίτλο του. «Για να φτιάξουμε το αύριο, ας παραδεχτούμε το σήμερα».
Δε θα μπω στα δύο πρώτα θέματα που θίγει, “την ουσία της συντροφικότητας” και “τους όρους συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ” γιατί αναφέρονται σε εσωκομματικές διομολογήσεις που δε με αφορούν.
΄Όχι μόνο δεν ήμουν ποτέ κομματικό μέλος, αλλά και δημόσια έχω ασχοληθεί με τις παθογένειες αυτού του πρωτότυπου μορφώματος από συλλογικότητες , με βασικό κοινό χαρακτηριστικό ότι προέκυψαν ως «θραύσματα» των κατά καιρούς διασπάσεων της πολύπαθης ελληνικής αριστεράς.
Δε θα μπω λοιπόν, αλλά, με την ιδιότητα του «απέξω» σταθερού τα τελευταία χρόνια υποστηρικτή, θα θέσω τα πρώτα ερωτήματα, που αφορούν το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ.
Συνιστά ή όχι παραδοχή του σήμερα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ποτέ, ούτε καν προσπάθησε να γίνει, το ενιαίο κόμμα που λένε τα συνεδριακά του κείμενα, στα οποία παραπέμπει ο κ. βουλευτής Ηρακλείου; Αναρωτήθηκε άραγε αν θα ήταν βουλευτής, χωρίς τις 50 έδρες του πρώτου ενιαίου κόμματος, που αυτή η ψευδεπίγραφη καταστατική αρχή προσέφερε στο ΣΥΡΙΖΑ;
Συνιστά ή όχι παραδοχή του σήμερα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άλλαξε, εμφανώς για την κοινωνία, σε αριθμό μελών, σε παραγωγή αποκεντρωμένης πολιτικής, σε σχέσεις με τους ψηφοφόρους του, τα κινήματα και τους χώρους δουλειάς, σε θέματα γενικά που θα έπρεπε να χαρακτηρίζουν ένα κυβερνητικό κόμμα και να το διακρίνουν από ένα κόμμα του 4%;
Συνιστά ή όχι παραδοχή του σήμερα, ότι στο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα στην ιστοσελίδα που εκφράζει την αριστερή πλατφόρμα, ενεργό μέλος της οποίας είναι και ο κ. βουλευτής, δεν επιδιώκεται, (για να το πω κομψά), η συμμετοχή, η γνώμη και η κοινή δράση, σε πολίτες που «βαρύνονται» με Πασοκικό παρελθόν , δηλαδή στη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του;
Ας έλθω τώρα στα δύο επόμενα θέματα του κειμένου που αφορούν στην ερμηνεία της ψήφου της εκλογής της 25ης Γενάρη και του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου.
Η άποψη του κ. βουλευτή συμπυκνώνεται στο «Ψηφιστήκαμε για να απαλλάξουμε τη χώρα από τα μνημόνια και να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» για την πρώτη και «το 61,3% ήταν η πιο ταξική ψήφος της ελληνικής Ιστορίας».
Τα λίγα …μαρξιστικά μου δε με βοηθούν να καταλάβω ποια είναι αυτή η «τάξη» που έχει 61,3%(!) ή έστω αυτές οι «τάξεις» της κοινωνίας μας, που από κοινού «ταξικού» πάντα συμφέροντος ορμώμενες, συμπαρατάχθηκαν στο ΟΧΙ! Αυτό που ξέρω είναι ότι ΧΑ, ΑΝΕΛΛ, Καζάκης και ΣΥΡΙΖΑ ούτε κοινές αναφορές έχουν ούτε σε καμιά συμμαχία, οιουδήποτε χαρακτήρα, συνέπραξαν!
Ας το παρακάμψω όμως αυτό και ας αναφέρω κάτι που επίσης ξέρω, για να διατυπώσω τα επόμενα ερωτήματα.
Συνιστά ή όχι παραδοχή του σήμερα, ότι στο πεντάμηνο που είχε περάσει από τις 25 Γενάρη, σχεδόν όλο το 36% που είχε επιλέξει το ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, είχε «χωνέψει» ότι πάμε για «συμφωνία-μνημόνιο» με τους «θεσμούς-τρόικα» που δε θα είχε πολλή σχέση με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης;
Από πού προκύπτει λοιπόν ότι το ΟΧΙ ήταν ρήξη, δραχμή, «εκατομμύρια κόσμου που παραμένει αγωνιστικός» ενάντια σε νέο μνημόνιο και ό,τι άλλο ζητά και συζητά σήμερα ο κ. βουλευτής της Αριστερής Πλατφόρμας;
Γιατί δεν είναι αυθεντικότερη η ερμηνεία του πρωθυπουργού που έθεσε το ερώτημα, και με τις προσωπικές του παρεμβάσεις διεύρυνε τόσο πολύ το ποσοστό του, παρά την ολοφάνερη εγκατάλειψη, τόσο των προεκλογικών εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ ;
Πώς συνεχίζει να κυβερνά μια κυβέρνηση, που ηττήθηκε κατά κράτος στη διαπραγμάτευση και φέρνει «μνημόνιο χειρότερο και από αυτό που απορρίφτηκε με 61,3% στο δημοψήφισμα», ένα μήνα μετά το «συνταγματικά δεσμευτικό …εδώ είμαστε όσο αντιστέκεσαι» και οι μόνοι που της ζητούν ουσιαστικά να στηριχθεί στη μειοψηφία του ΝΑΙ ή να παραδώσει και να φύγει , να είναι 40 βουλευτές της;
Θα κλείσω με τις δύο, πιο τρανταχτές κατά τη γνώμη μου, αλήθειες που πρέπει να παραδεχτούμε, πριν μιλήσουμε για το πώς θα φτιάξουμε το αύριο.
1. Δεν μπορεί να συνεχίσουν να υπάρχουν δύο κόμματα σε ένα. Αγώνα μέσα στην Ευρώπη με συμμαχίες αριστερών κομμάτων και κινημάτων, για διεύρυνση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και την ΕΕ, αγώνα κατά της λιτότητας, για κοινωνικό κράτος με δικαιοσύνη στην κατανομή των βαρών και προστασία των αδύναμων στρωμάτων, προτείνει το ένα. Απομονωτισμό μέσω του «πατριωτισμού» του νομίσματος και «σοσιαλιστική» αλλαγή μέσω κρατικοποιήσεων, λέει το άλλο. Διαφορετικές στρατηγικές, ξεκάθαρες, θεμιτές, που δε χωράνε όμως στο ίδιο κόμμα.
2. Κυβέρνηση άλλη από αυτή τη Βουλή δεν μπορεί να υπάρξει. Επάνοδος των καταδικασμένων, στη συνείδηση του κόσμου στυλοβατών του παλαιοκομματισμού, από το παράθυρο, θα συνιστούσε νόθευση της λαϊκής βούλησης . Η ανάγκη νέων εκλογών είναι εμφανής. Δεν είναι υπεκφυγή γιατί κανείς δεν έχει άλλη εξουσιοδότηση. ΄Οσοι ισχυρίζονται ότι υπάρχουν πρόσφατες εκλογές και δημοψήφισμα, μάλλον τις φοβούνται και θέλουν να ξεχνούν τις τεράστιες ανατροπές που έγιναν στο τόσο πυκνό πολιτικά εξάμηνο που πέρασε, τις τόσες διαψεύσεις, τις τόσες νέες αβεβαιότητες. Αλλά, και το σπουδαιότερο, τις τόσες δυσκολίες που έχουμε μπροστά μας για τις οποίες πρέπει να υπάρξει νέα νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος να τις χειριστεί.
(*) Το παράδοξο να μαθαίνεις από βουλευτή την άποψη της μειοψηφίας του κόμματός του, που αυτός υιοθετεί και από τους άλλους δύο βουλευτές στο Ηράκλειο του ίδιου κόμματος, που «τυχαίνει» μάλιστα να κυβερνά τη χώρα, να μην έχει κανείς «εξουσιοδότηση» να εκφράσει την πλειοψηφία, θα έφτανε από μόνο του για να στηρίξει την ανάγκη εκλογών!
