Αγαπητέ ταξιδευτή του άχρονου χρόνου και του ανέσπερου ουρανού Φίλε Μιλτιάδη, ευλογημένοι όσοι τα «ανώτερα» κατανόησαν, όπως εσύ.

Τώρα όλοι ξέρουμε πως η ψυχή σου έπραξε και ευεργέτησε με οδηγό την αγάπη, αυτούς που η ζωή πολλά τους αρνήθηκε.

‘Έζησα και εγώ το άγγιγμα της αγάπης σου φίλε Μιλτιάδη… τόσο στον EL GRECO όσο και τώρα στον ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ. Ήταν την Παρασκευή πριν κατέβουν οι Άγγελοι να σε ταξιδέψουν στους «βαθείς κρυφούς κυπαρισσώνες».

Αυτήν την ευφρόσυνη και μοιραία συνάντηση, την τελευταία μας, σ’ αυτό τον κόσμο αισθάνομαι την ανάγκη να την καταθέσω. ‘Ήταν παρών και ο δεκάχρονος εγγονός του, με το δικό του όνομα, Μιλτιάδης.

Τό ‘φερε η κουβέντα και αναφερθήκαμε στους άρχοντες του Ηρακλείου που όλο και λιγοστεύουν. Μνημονεύθηκε και το όνομα του Αντύπα Σηφάκη. ‘Έλαμψε το πρόσωπό του. Δεν τσιγκουνεύτηκε τα λόγια του: Αυτός είναι μεγάλη ψυχή.

Γύρισε στον εγγονό του: Να κάνεις πάντα το καλό… Αν έχεις να δίνεις, κι αν δεν έχεις να δίνεις αγάπη, να δίνεις ό,τι μπορείς και ό,τι δεν μπορείς…

Έφυγα για την Αθήνα κρατώντας στα χέρια μου τα δώρα του. Το βράδυ της Κυριακής κεραυνοβολήθηκα μαθαίνοντας ότι ο Μιλτιάδης έφυγε για το μεγάλο του ταξίδι.

Ακριβέ, Φίλε Μιλτιάδη, ξέρω ότι εκεί στον υπερουράνιο τόπο που βρίσκεσαι, πλημμυρισμένος από ακατάλυτη αγάπη, η δική μου περισσεύει. Ωστόσο, σου τη στέλνω μαζί με την αιώνια ευγνωμοσύνη μου.

ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ

Γιάννης Σμαραγδής