Τώρα και σαράντα χρόνια, για να αναφερθούμε μόνο στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τα κόμματα όταν έρχονται στην εξουσία, το ένα βρίσκει καμένη γη, το άλλο καταστρεμμένη γη και το άλλο χρεωκοπημένη χώρα. Το περίεργο όμως είναι ότι όταν έρθουν στην εξουσία, παίρνουν μέτρα όχι προς ανακούφιση του λαού, αλλά κάνουν τα ίδια και χειρότερα και η καμένη γη γίνεται πυρακτωμένη.
Όλα αυτά λοιπόν λέγονται, επειδή θέλουν να καλύπτουν τις δικές τους αστοχίες, τις δικές τους αποτυχίες, τις δικές τους ευθύνες, τις οποίες θέλουν να μεταθέτουν σε άλλους.
Μήπως όμως αυτά που συμβαίνουν στον πολιτικό χώρο, δε συμβαίνουν και στην ίδια την κοινωνία, στους ανθρώπους που είναι γύρω μας, στους ίδιους τους εαυτούς μας, που για ό,τι κάνομε λάθος, πάντοτε ευθύνονται οι άλλοι, ενώ εμείς είμαστε οι αθώες περιστερές, και, όπως λέει και ο μύθος, ο άνθρωπος έχει δυο πήρας, την μία την τοποθετεί μπροστά του και βάζει όλα τα κακά των άλλων, τα οποία τα βλέπει, τα ελέγχει και τα κρίνει, ενώ τα δικά του τα βάζει πίσω του, τα έχει κρυμμένα και έτσι δε βλέπει τα δικά του τα σφαλματα.
Όλοι ισχυρίζονται ότι οι υπάλληλοι του κράτους είναι πολλοί, αλλά ταυτόχρονα προσπαθούν να βρούνε μια θέση στο Δημόσιο, δηλαδή για όλους τους άλλους υπάρχει πληθωρισμός υπαλλήλων, ενώ για εμάς υπάρχουν κενά.
Όλοι ασκούμε κριτική για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος από τους πολιτικούς και άλλους ιθύνοντες του δημοσίου βίου της χώρας, αλλά όμως και οι πολίτες χρησιμοποιούν παντοίους τρόπους, για να πάρουν μια σύνταξη τυφλότητας - ανοιχτομάτη, κάποια προνοιακά ή άλλα επιδόματα και όταν επιτύχουν στο σκοπό τους, το θεωρούν και ως μεγάλη τους επιτυχία - εξυπνάδα.
Όταν ο δρόμος έχει στροφές ή είναι στενός ή έχει λακούβες και υπάρχει και η σχετική σήμανση, εμείς συνεχίζουμε να οδηγούμε με υπερβολική ταχύτητα και όταν υποστούμε κάποια ζημιά, τότε φταίει ο δρόμος και όχι η δική μας απροσεξία.
Όταν ο μαθητής μένει στην ίδια τάξη, δε φταίει που δεν ήταν επιμελής και δε διάβαζε, αλλά ο δάσκαλος που τον απέρριψε. Αλλά ακόμη και όταν κτυπήσουμε το κεφάλι μας στον τοίχο, δε φταίμε εμείς αλλά ο κακός ο τοίχος.
Σε όλες αυτές, αλλά και σε πάρα πολλές άλλες περιπτώσεις που συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή μας, οι ευθύνες ανήκουν πάντοτε στους άλλους, ενώ εμείς είμαστε πάντοτε έξω από αυτές.
Σε ό,τι αφορά όμως τους πολιτικούς μας, μήπως δεν είναι σάρκα από τη σάρκα μας, εμείς δεν τους επιλέγουμε, εμείς δεν τους ψηφίζουμε, αλλά για εμάς ο καλύτερος είναι αυτός που κάνει πολλά ρουσφέτια και όχι αυτός που κοιτάζει το εθνικό συμφέρον.
Για όλα τα προβλήματα λοιπόν που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας, οι περισσότεροι έχουμε βάλει το χεράκι μας και οφείλουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να διορθώσομε τα λάθη μας, διαφορετικά η χώρα δεν πρόκειται να πάει ούτε ένα βήμα μπροστά.
* Ο Ιωάννης Ξηρουχάκης είναι πρώην δ/ντής ΕΛΤΑ
