Ογδόντα δύσκολα χρόνια

βάραιναν τους κουρασμένους ώμους σου

όταν έκλεισες για πάντα τα μάτια σου

ένα μελαγχολικό πρωινό του Ιούλη.

Κι έσβησες σιγανά κι αθόρυβα

σαν απαλή ελεγειακή μελωδία,

αφήνοντας πίσω σου το σπαραγμό και το θρήνο.

Πικρές στιγμές αναθυμιάς

στα στενορύμια της σιωπής σου,

κάτω απ’ το εφιαλτικό “χάδι” του πόνου,

που παραλύει σώμα και καρδιά.

Μυρτιές και ροδοδάφνες στο δρόμο σου

κι αιώνια γαλήνη στην ψυχή σου.

ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ ΣΑΑΤΣΑΚΗΣ