Του Ανδρέα Αγγελάκη

Η λέξη μεταρρύθμιση αποτελεί λέξη κλειδί στο λεξιλόγιο μας των τελευταίων έξι χρόνων. Δυστυχώς όμως μεταρρυθμίσεις ακούμε αλλά μεταρρυθμίσεις δεν βλέπομε. Μια έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (γνωστού ως ΟΟΣΑ), που δημοσιεύτηκε στις αρχές του προηγούμενου έτους με τίτλο «Going for Growth» για το 2013, (http://www.oecd.org/economy/going-for-growth-2013.htm) κατατάσσει την Ελλάδα πρώτη σε ρυθμό μεταρρυθμίσεων την περίοδο από 2010 μέχρι τις αρχές του 2012. Όπως φαίνεται στο παρακάτω σχήμα, η Ελλάδα ήταν πρώτη στο ρυθμό μεταρρυθμίσεων, όχι μόνο σε επίπεδο ΕΕ, αλλά μεταξύ όλων των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ. Η πρώτη θέση της Ελλάδας οφείλετο κυρίως στο ότι τότε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, έγινε σοβαρή προσπάθεια μεταρρυθμιστικής πολιτικής εξαιτίας των μέτρων του 1ου προγράμματος-συμφωνίας που μας επιβλήθηκε. Η Ελλάδα ξεκινούσε από πολύ χαμηλά σε όλους τους τομείς, σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες.

Επειδή είναι διαπιστωμένο ότι έχουμε κοντινή μνήμη, αξίζει να θυμηθούμε τι μεταρρυθμίσεις έγιναν τότε, που ήταν πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα:

1. Απελευθερώθηκε το 73% των  κλειστών επαγγελμάτων, παρά το ότι πολεμήθηκε μανιωδώς από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα και τις συντεχνίες.

2.  Εφαρμόστηκε η γνωστή Διαύγεια για τον δημόσιο έλεγχο κάθε δαπάνης.

3. Ψηφίστηκε ο Ν. 2009/11 για την Παιδεία, γνωστός ως Νόμος Διαμαντοπούλου, που ψηφίσθηκε με συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή, κάτι που έγινε για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρόνια του ελληνικού κράτους.

4. Ξεκίνησε η ζωτικής σημασίας προσπάθεια για αξιολόγηση στο Δημόσιο. 

5. Κόπηκε το 95% των συντάξεων γνωστών ως “συντάξεις – μαϊμού”.

6. ΄Αρχισε επί τέλους η κοπή αποδείξεων, π.χ. από βενζινάδικα, περίπτερα και άλλα μικρομάγαζα, γεγονός που ήταν αδιανόητο πριν το 2010.

7. Άρχισε να αυξάνεται ο τουρισμός και φυσικά τα έσοδα του Κράτους, κυρίως από την κρουαζιέρα. Και

8. Τα έσοδα και τα έξοδα του κρατικού προϋπολογισμού άρχισαν να ισοσκελίζονται.

Έκτοτε οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες συνοψίζονται στο γνωστό Νόμο ΕΝΦΙΑ, που ενώ έχει σαφώς αριστερό πρόσημο. Η σημερινή Κυβέρνηση αντί να προωθήσει τη βελτίωση του με ενδεχόμενη άρση των αδικιών που περιλαμβάνει, επαγγέλλεται από την ημέρα της ψήφισής του την πλήρη κατάργησή του. Έτσι από τις αρχές του 2012 γίνονται μόνο ουσιαστικές απορρυθμίσεις, όπως είναι: (α) οι αλλεπάλληλες εκλογές του 2012, που αναλώθηκε το πρώτο 6/μηνο στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις, (β) η Σαμαράκειος απραξία από τις αρχές Μαρτίου του 2014, που άρχισε ουσιαστικά η προεκλογική περίοδος των Ευρωεκλογών, μέχρι το τέλος Ιανουαρίου, που έγιναν οι εκλογές του 2015, με τις προεδρολογικές ασχήμιες που μεσολάβησαν, ήρθε άλλη μια μακρά παρόμοια περίοδος, με συνεχείς αναβολές αξιολόγησης της εφαρμογής του 2ου προγράμματος - συμφωνίας και φυσικά εφαρμογής των συμφωνηθέντων μέτρων με τους εταίρους μας και (γ) η Βαρουφάκεια παραφροσύνη των έξι τελευταίων μηνών (από το τέλος Ιανουαρίου μέχρι σήμερα), με τα γνωστά επακόλουθά της. Και τώρα πάλι για εκλογές και αναβολές αρχίσαμε να κουβεντιάζομε. Αλοίμονο μας. Είμαστε άξιοι των πράξεών μας.