
Διερωτάται ο Κ. Παπαϊωάννου, (Η σιωπή του ΝΑΙ, «ΕτΣ» 29.7.15), για «τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, πανεπιστημιακούς, δημάρχους, δημοσιογράφους και δημοσιολογούντες που συνέστησαν το «ευρωπαϊκό μέτωπο», στο πρόσφατο δημοψήφισμα. «...Πού είναι τώρα ο κριτικός δημόσιος λόγος τους;»
για να συμπεράνει ότι «…ο χώρος αυτός δεν μοιάζει να γέννησε σοβαρό προβληματισμό για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Δεν επέδειξε ίχνος αυτοκριτικής.» και ότι «…η πλειονότητα της κεντροαριστερής διανόησης αποκόπηκε σταδιακά από την κοινωνική πραγματικότητα της τελευταίας 5ετίας».
και να καταλήξει με τη διαπίστωση του Χάμπερμας: «Φοβούμαι ότι η γερμανική κυβέρνηση, περιλαμβανομένης της σοσιαλδημοκρατικής της πτέρυγας, έπαιξε μέσα σε μια νύχτα στα χαρτιά και έχασε όλο το πολιτικό κεφάλαιο που μία καλύτερη Γερμανία είχε συσσωρεύσει εδώ και μισό αιώνα», που αναδεικνύει το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και τη διαπραγμάτευση της 12ης Ιουλίου σε καταλυτικό στοιχείο ανάδειξης του πολιτικού προβλήματος της «Γερμανικής Ευρώπης».
Συμφωνώντας απόλυτα με αυτή την οπτική, θα προσθέσω κάποιες παρατηρήσεις, για δύο κεντρικά σημεία της προπαγάνδας του ΝΑΙ, μετά το συντριπτικό 61,2% ΟΧΙ.
Το πρώτο και κύριο αφορά στην ερμηνεία του ΟΧΙ.
Ενδιαφέρον έχουν και οι δύο ομάδες που κυριάρχησαν, σε προπαγανδιστική ένταση, μονοπωλώντας την επικαιρότητα.
Η μία πριν και η άλλη μετά το δημοψήφισμα!
Οι κραυγάζοντες πριν αιδημόνως σιώπησαν μετά και οι υπαινικτικά ψιθυρολογούντες πριν, κραυγάζοντες μετά! Ελληνική πρωτοτυπία και αυτή!
Όσοι το υποστήριζαν προεκλογικά, ως «ΟΧΙ στο Ευρώ και στην Ευρώπη» το κατάπιαν αμάσητο αποδεχόμενοι την κυβερνητική ερμηνεία του «ΟΧΙ, στη λιτότητα και στον τελεσιγραφικό χαρακτήρα επιβολής της».
Και έτσι προέκυψε η συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή, για τη συμφωνία και τον τελικό συμβιβασμό του Τσίπρα. (Στο κάτω κάτω αυτός ήταν ο πιο αρμόδιος να το ερμηνεύσει, αφού αυτός έθεσε το ερώτημα, απευθείας με τα διαγγέλματά του, στον κόσμο και με τη δική του πειθώ ήρθε αυτό το πρωτοφανές ποσοστό).
΄Ομως μας προέκυψε και η μερίδα των οπαδών του ΟΧΙ, μέσα και έξω από το ΣΥΡΙΖΑ, που ενώ δεν το έλεγαν καθαρά προεκλογικά, τώρα του δίνουν τη μονοσήμαντη ερμηνεία που βολεύει τους πολιτικούς τους στόχους, ομολογημένους και μη.
Και για μεν τη ΧΑ είναι λογικό να θέλει να οικειοποιηθεί όσο μεγαλύτερο μέρος του 61,2% αφού δεν έκρυψε, ούτε πριν ούτε μετά, την ατζέντα της.
Και το ΚΚΕ επίσης, είναι θεμιτό να προφασίζεται ότι μέρος της επιρροής του πήγε προσωρινά, παρεκκλίνοντας από τη γραμμή λευκό-άκυρο, με το ΟΧΙ για ένα σωρό λόγους.
Υπάρχει όμως και το κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ που προεκλογικά ήταν αδύνατο να εξηγήσει ανοικτά την μετεκλογική «χρήση» που θα έκανε στο αποτέλεσμα και όμως εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς, διεκδικεί την «αποκλειστικότητα» και το καπηλεύεται, για να ζητήσει…. διακοπή της διαπραγμάτευσης!!! Μωραίνει Κύριος…..
Το δεύτερο σημείο στο οποίο ήθελα να αναφερθώ είναι η δήθεν απειλή εθνικού διχασμού όπως δραματοποιήθηκε, για να τρομοκρατήσει τον κόσμο, από το μπλοκ των «ευρωπαϊστών» που αναφέρει παραπάνω και ο Κ. Παπαϊωάννου.
Λες και δεν έφταναν οι ουρές στα ΑΤΜ και οι επαπειλούμενες «πληγές του Φαραώ» από τη μετάβαση στη δραχμή, έπρεπε να ανασυρθούν και οι τραυματικοί διχασμοί και οι εμφύλιοι από το συλλογικό υποσυνείδητο!
Τι ήταν αλήθεια και τι μαύρη προπαγάνδα, άρκεσαν μερικές ώρες για να ξυπνήσουμε, όπως κάθε Δευτέρα, και τη Δευτέρα 6 Ιουλίου.
Ούτε υπέρμετροι πανηγυρισμοί, ούτε προκλήσεις εκατέρωθεν. Και όλος ο «διχασμός» και ο «εμφύλιος» στην κοινωνία και στην πραγματική ζωή κατέρρευσε, εξαντλούμενος σε μερικούς ενδοοικογενειακούς καυγάδες και κάμποσες διαγραφές «φίλων» στο Facebook! (Για τους «τηλεπαραθυρολογούντες» είναι γνωστό ότι οι «εμφύλιοι» είναι λόγος ύπαρξης!).
Αυτό το τελευταίο πρέπει να το βάλουν καλά στο μυαλό τους και οι, ακόμη εντός ΣΥΡΙΖΑ, σφετεριστές του ΟΧΙ.
Μόνο στη φαντασία τους υπάρχει το «προδομένο» από τον Τσίπρα 61,2% του λαού, που είναι έτοιμο να εισβάλλει στο Μαξίμου και να επιβάλλει τη μοναχική πορεία εκτός Ευρώπης και ευρώ και τη «σοσιαλιστική αλλαγή» των κρατικοποιημένων τραπεζών που οραματίζονται!
Ας ακούσουν το πιο έμπειρο ΚΚΕ που καλεί σε αγώνα και υπομονή, μέχρι να αλλάξουν οι συσχετισμοί!
Δεν έχω την απαίτηση να με ακούσουν. Ποιος είμαι άλλωστε εγώ.
Το μόνο που έχω είναι η ψήφος μου, που γρήγορα, από ότι φαίνεται, θα χρειαστεί!
* Ο Κώστας Κασαπάκης είναι γεωπόνος

