Απ’ της αυλής μου την πανέμορφη γωνιά,
κάτ’ απ’ τα πεύκα, πού ‘χα κάποτε φυτέψει..
γράφω σκυμμένος,..γύρω τέτοια ερημιά,
..ήχους ακούω, Εκκλησιάς!.. μ’ έχoυν μαγέψει.

Ιούλιος, εικοσιέξη,…της Αγιάς Παρασκευής,
απέναντι στο βράχο, η Εκκλησιά κρυμμένη,
σαν να ‘ναι δίπλα μου οι φωνές της προσευχής,
..είναι η μέρα της γιορτής,.. καθιερωμένη.

Τέτοια γαλήνη δεν μπορείς αλλού να βρείς..
..λέω η Χώρα μας, πως είν’ ευλογημένη,
κάθε γωνιά της, ευωδιές,..ψάξε να ‘δείς..
δεν την αφήνει ο Θεός, να πάει χαμένη!

Χιλιάδες τα ‘ξωκκλήσια!..φαινόμενο παγκόσμιο..
μόνο πίστη αποπνέουν, θάλεγα και προσευχή!..
πουθενά δεν θα τα βρείτε, αληθινό προνόμιο,
μόνο γι’ αυτό θα έλεγα,..Χώρα Μοναδική!

* Γράφτηκε την ώρα της θείας Λειτουργίας
( ώρα 7.00 - 9.00 π.μ.), ακούοντας τους απόμακρους
(αλλά έντονους) ήχους της ψαλμωδίας, από το
απέναντι ‘ξωκκλήσι, της Αγίας Παρασκευής.
Δημήτρης Τριχάς
Τοπογρ. Μηχαν. Ε.Μ.Π.
[email protected]