Του Γιώργου Κατσαράκη*

Ανεξάρτητα από το εάν έπρεπε να γίνει το δημοψήφισμα, εάν το ερώτημα που κληθήκαμε να απαντήσομε ήταν υπαρκτό ή παραπλανητικό, θα πρέπει για λόγους διδακτικούς να σκεφθούμε τι αποτέλεσμα παρήγαγε η πολιτική αυτή πράξη. Με δεδομένο μάλιστα ότι το βροντερό ΟΧΙ, μετατράπηκε σε ένα μεγάλο και καθόλου υπερήφανο ΝΑΙ!

1ον) Εάν ο στόχος ήταν να εκφρασθεί σε ποσοστό του πληθυσμού το μέγεθος των αντιμνημονιακών δυνάμεων, μάλλον ήταν παραβίαση ανοιχτών θυρών. Ο ΣΥΡΙΖA, οι ΑΝΕΛ, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (ειλικρινά ωραίο και προ πάντων ομοιογενές άθροισμα(!) τι αλήθεια έχει να μας πει γι’ αυτό το Σφακιανό παλληκάρι;) και το μεγαλύτερο μέρος των οπαδών του ΚΚΕ σφόδρα αντιμνημονιακών, καθιστούσαν προφανές ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα.

2ον) Εάν η ευχή, η ενδόμυχη σκέψη του Πρωθυπουργού ήταν να κερδίσει το ΝΑΙ, γιατί πίστευε ότι με αυτόν τρόπο την ευθύνη του μεγάλου συμβιβασμού θα την μετέφερε στους ώμους του Λαού, έκανε λάθος εκτίμηση.

Σε κάθε περίπτωση όμως οι συνέπειες που είχε αυτό το δημοψήφισμα στις σχέσεις με τους εταίρους μας ήταν εφιαλτικές. Γεγονός που εμμέσως αναγνώρισε ο πρωθυπουργός μετά την συντριβή που υπέστησαν οι ελληνικές θέσεις σε όλα τα ευρωπαϊκά φόρα.

Ήταν τραγικές οι στιγμές και οι εικόνες που περιέγραψε ο πρωθυπουργός για το τι θα ζούσε ο Λαός και μάλιστα τα πτωχότερα στρώματα (τα 800 ευρώ θα επαρκούσαν για τρεις ημέρες διαβίωση μας είπε) εάν ,όπως ονειρευόταν και ονειρεύεται δυστυχώς ακόμα μια μικρή μειοψηφία, επικρατούσαν οι ακραίες Βαρουφάκειες ανοησίες, δια των οποίων η χώρα μας οδηγείτο εκτός ευρώ και πιθανότατα εκτός Ε.Ε. Η ατομική βόμβα που ολόκληρη η Κυβέρνηση κρατούσε στην αγκαλιά της έτοιμη να ανατινάξει την Ε.Ε εάν δεν γίνονταν δεκτές οι θέσεις του μεγάλου(!) οικονομολόγου, απεδείχθη ότι προοριζόταν για την αυτοκτονία της χώρας και του Λαού.

Όμως αυτά θέλω να ελπίζω πως πέρασαν, η γνώση της πραγματικότητας είναι πλέον κοινό κτήμα και επομένως τα περιθώρια λογοδιάρροιας και δημαγωγικών ελιγμών τελείωσαν. Η δημαγωγία, οι πατριωτικές φανφάρες, οι εξορκισμοί φαντασμάτων, οι φασίζουσες πατριωτικές ιδεοληψίες ελπίζω να έχουν γίνει πλέον παρελθόν. (Αν και τα λογύδρια που ακουστήκαν στην ολομέλεια της Βουλής στις 22/7 κάθε άλλο παρά αυτό το αισιόδοξο μήνυμα εκπέμπουν).

Είναι ελπίζω πια φανερό ότι εάν θέλουμε να επιζήσουμε, μόνο η σκληρή δουλειά πρέπει να είναι ο στόχος της Κυβέρνησης, του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας ολόκληρης.

Και επειδή στα ζητήματα της παραγωγής μπερδεύει συχνά ο νους σε ιδεολογικούς λαβύρινθους, σεμνύνομαι να συστήσω στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ να πάψουν να σκέπτονται με όρους του δογματικού παρελθόντος. Η μεγάλη αλήθεια που εκφράζεται με το “συλλογιέται σωστά όποιος συλλογιέται ελεύθερα” επιβάλλεται να γίνει κανόνας σε μια αριστερά που μετά από επικίνδυνες περιπέτειες αποφάσισε να γίνει ευρωπαϊκή.

Εάν αυτό γίνει κατανοητό, νομίζω πως ορισμένες αρχές του μαρξιστικού παρελθόντος επιβάλλεται να αναθεωρηθούν ή και να εγκαταλειφτούν, όπως π.χ η υπεράσπιση του Κράτους και του κρατισμού ή ο ρόλος του ιδιωτικού κεφαλαίου στην ανάπτυξη και την ευημερία των Λαών.

Γιατί, εάν η αναχαίτιση και η γρήγορη απαλοιφή της ανεργίας και της φτώχιας είναι ο στόχος, θα πρέπει εκ βάθρων να ανασυγκροτηθεί το κράτος φέουδο. Φέουδο των κάθε λογής συντεχνιών και κομματικών αντιλήψεων. Ο ρόλος του να περιορισθεί: 1ον) στον επιτελικό αυστηρό και τίμιο (διασφαλίζεται με σκληρή επιτήρηση) έλεγχο των κανόνων ομαλής κοινωνικής συμβίωσης και ανάπτυξης 2ον) Να επιταχύνει ή μάλλον να εγκρίνει τάχιστα την έκδοση αδειών για την οποιαδήποτε παραγωγική δραστηριότητα και 3ον) Να εξασφαλίζει ευνοϊκές, μακροχρόνια σταθερές συνθήκες για επενδύσεις από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο.

Η παραγωγή είναι το απόλυτο ζητούμενο και η μέγιστη ηθική υποχρέωση όλων σε μια κοινωνία με 1,5 εκατομμύριο ανέργους και άλλους τόσους στα όρια της πτώχειας. Η δίκαιη διανομή των παραγόμενων αγαθών, εκτός από ουτοπικό ζητούμενο τούτη την εποχή, είναι και αντικίνητρο για την όποια επενδυτική πρόθεση.

Θα υπάρξει, σύντροφοι, χρόνος στο μέλλον, αφού πρώτα εξαλειφτεί η φτώχια και η ανεργία να γίνουν σκέψεις και ενέργειες για την δίκαιη αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου.

* Ο Γιώργος Κατσαράκης είναι μηχανικός