Του Νίκου Φλεμετάκη

Πράγματι πέρασαν δύο χρόνια (20 Ιουλίου 2013- 20 Ιουλίου 2015) από τότε που ο συνεργάτης και καλός φίλος «Mάριος - Μηνάς Φερετζάκης, έφυγε από την ζωή, έφυγε από κοντά μας.

Εμείς οι φίλοι, οι συνεργάτες και όλοι που είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε, να συνδεθούμε φιλικά, να αποκτήσουμε στενή οικειότητα, και να βρισκόμαστε συχνά για να εκφράζουμε ο ένας στον άλλο τις αγωνίες, τις απόψεις, τις ελπίδες, τα οράματα, τις ευτράπελες αλλά και τις σοβαρές ώριμες και λογικές συζητήσεις, σήμερα νιώθουμε την απουσία του, αναζητούμε τον Μάριο και αναπολούμε τις ωραίες και κρητικοπλουμισμένες εκείνες στιγμές.

Και αυτό συμβαίνει γιατί εκείνος που τις περισσότερες φορές εξέφραζε τις λογικές και ώριμες απόψεις ήταν ο Μάριος.

Εκείνος που στην ζωή του είχε τάξει να εκφράζεται με αντικειμενικότητα, ορθότητα και αληθινά.

Εκείνος που απλόχερα χάριζε χαμόγελα και αισιοδοξία στην ψυχή των παιδιών, των μεσήλικων και των γεροντότερων.

Εκείνος που έδιδε ελπίδα στις δύσκολες στιγμές, που μπορεί να περνούσε μια οικογένεια, στην πορεία της ζωής.

Εκείνος που έδωσε και έδιδε την ψυχή του για την ευχαρίστηση των παιδιών με ιδιαιτερότητες.

Εκείνος που θυσίασε όλη του ζωή για χάρη της οικογένειας, με εφόδια την αγάπη, την προσφορά, την υπομονή, τον αλτρουισμό και την γνώση της ζωής.

Εκείνος που στην υπαλληλική του καριέρα αγαπήθηκε όσο κανένας άλλος, γιατί θυσίαζε την υπαλληλία του προς την αξιοσύνη των συναδέλφων του.

Σ’ αυτόν τον Ανθρωπο, Φίλο, Συνεργάτη Μάριο - Μηνά Φερετζάκη η σκέψη μας σήμερα είναι κοντά με ένα πλήθος συναισθημάτων.

Είναι κοντά, στον αγαπημένο και αξέχαστο Μάριο κι ας είναι τόσο μακριά τόσο ψηλά, με θέση στα πόδια της αγίας και ομοουσίου Τριάδας, γιατί η χριστιανική στάση του, στην επίγεια ζωή είχε προδιαγεγραμμένη αυτή τη θέση.

Μάριε! Μας λείπεις, σε αγαπούμε και όσο υπάρχουμε θα υπάρχεις και εσύ ανάμεσα μας και στη σκέψη μας.

Φίλε μου αγαπημένε πάντα σε θυμάμαι.

Είπες και έπραξες:

“Η ζωή μου για τους άλλους”.