Του Γεωργίου Δημ. Φλουρή*

Τη βούργια του είχε κάποτε ο βοσκός,
την ίδια όμως είχε κι ο αγρότης
την εφoδίαζαν με λίγα γενικώς
εδέσματα, της... καθημερινότης.
Ψωμί κι ελιές και σπιτικό τυρό
για κολατσιό, μα και για μεσημέρι.
Φλασκί γεμάτο με βροχής νερό,
που σε κατάκαιγε, σαν ήταν καλοκαίρι.
Στην πλάτη με καμάρι την περνά
σαν θέτει (ξαπλώνει) ως προσκέφαλο τη βάνει
κει πάνω στα βουνά που τριγυρνά,
το φύλακα στις αίγες του σαν κάνει.
Στο χτένι την υφαίνουν τ'αργαλειού
με χρώματα ποικίλα τη γεμίζουν
συνήθως από νήματα μαλλιού,
με τέχνη περισσή τηνε στολίζουν.
Δεν υφαίνονται όμως τώρα με κλωστές
με πετρελαιοειδή τις σχεδιάζουν.
Σακίδια, μου είπαν, να τις λες,
με τ' όνομα αυτό τα αγοράζουν.
Φέρνουν και τούτα, είδη διατροφής,
τετράδια, βιβλία ή γραφίδες
μπορεί και υλικά καταστροφής,
μολότοφ, γκαζάκια και οβίδες.
Δεν το 'λπιζαν ποτέ οι Κρητικοί,
σαν έδιδαν την τέχνη τους στον κόσμο,
Πως θα την ε παίρνουν αναρχικοί,
σηκώνοντας το θάνατο στον ώμο.
Μα και ανθρώπους βλέπω επιφανείς
να τα κρεμούν μ' επίδειξη στις πλάτες
τι φέρουν; Δε γνωρίζει πια κανείς.
Μπορεί και να 'χουν χρήματα με κάρτες
Να κρύβουν μέσα νέα κουστουμιά,
από κλωστές ραμμένη πεταλούδα;
ή στίχους...μιας δραχμής τα γιασεμιά
που κάποτε τραγούδησ' ο Μαρούδας.
Αν κάποιο (σακίδιο) συνοδεύει και κασκόλ,
ενδέχεται να προξενήσει θλίψη.
Ακούω για το κάπιταλ κοντρόλ
κι η αγωνία πάει προς τα ύψη.
Υπάρχουν και σακίδια χακί,
που οι νόμοι στους φαντάρους τα χρεώνουν,
μα τούτα ομιλούν για φυλακή,
γι' αυτούς που ότι τα έχασαν δηλώνουν.
Πολύχρωμα, πολλά κυκλοφορούν,
με καθενός προσωπικά στοιχεία.
Κανένα, κρίνω, πως δεν ενοχλούν,
εκτός αν κρύβουν μέσα δυστυχία.

* Ο Γ. Φλουρής είναι εκπαιδευτικός