Γράφει ο Γιάννης Καραμίχος, λογοτέχνης-ποιητής

Στην τελευταία του θεματοποιημένη ποιητική συλλογή “Ρωγμές πολυχρωμίας” ο Ηρακλής Βουλγαράκης κλείνει τους λογαριασμούς του με τη ζωή με μια ήρεμη απολογητική διάθεση. Σαν έτοιμος από καιρό εξαργυρώνει τα άβολα της γήινης διαδρομής του με το λυτρωτικό ξόδι του έρωτα “την ώρα του μεγάλου χαλασμού, στο μοιραίο ταξίδι του χαμού”.

Ρωμαλέος και θαλερός με την ποιητική του γραφίδα, υποκλίνεται με ευλάβεια σε κάθε γήινο και ανθρώπινο. Στη βαθιά υπαρξιακή κρίση της ύστατης ώρας αφήνεται στην δίκαιη κρίση με την λυτρωτική εξομολόγηση, όχι του ευτελισμού. Γυμνός και όχι αναμάρτητος. “Κατάμονος”, “χωρίς αποσκευές, δίχως πυξίδα” οδεύει στο δρόμο της επιστροφής, “στο αρχέγονο κάλλος των παραδείσων τόπων” της γενέτειρας γης.

Με τη μαεστρία του γεφυροποιού λυράρη γλιστρά από τον έμμετρο λόγο στον ελεύθερο στίχο σε ένα αξεδιάλυτο αρμονικό σύμπλεγμα εικόνων, χρωμάτων, ήχων και αισθημάτων. Οι λέξεις φυτεμένες στην υγρασία του νου ανθοβολούν αβίαστα, με μια διαρκή μουσική υπόκρουση και ένα απαστράπτοντα χρωματικό ιριδισμό.

Υστερογραφεί με τη βεβαιότητα της αυτογνωσίας όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης παρουσίας: Την πατρική αγάπη στην πιο θετική της υπΈρβαση, τον άγιο έρωτα, σ’ ένα επίμονο κάλεσμα, σ’ ένα γλυκόηχο, υμνητικό τερερέμ.

Τη λυτρωτική μνήμη του παρελθόντος με ένα ανταποδοτικό δοξαστικό. Τον ύμνο της ζωοδότρας χθόνιας γης στις νομοτελειακές του μεταλλάξεις, το όνειρο...

Η πεσιμιστική του διάθεση δεν είναι του ηττημένου, αλλά της αίσθησης ενός απερχόμενου γήινου παραδείσου.

Απολογητές ενός πολύπαθου οδοιπορικού, με την ένδυση της κατακτημένης γνώσης και του εφήμερου, βιώνει με οδυνηρό τρόπο την απώλεια της ανθρώπινης παρουσίας.

Ένας γήινος ποιητής, ένας ασίγαστος τραγουδοποιός, ένας αδηφάγος τρυγητής της ζωής είναι ο Ηρακλής Βουλγαράκης.

Αρχή και τέλος του η λαϊκή προέλευση του ανθρώπου.