Του Μαρίνου Παττακού*

Όλοι οι Έλληνες που ζουν κι εργάζονται στην Ελλάδα παντού και πάντοτε, ανεξαρτήτως πολιτικής, ιδεολογικής, οικογενειακής ή επαγγελματικής προέλευσης ακόμη και σήμερα, δίκαια αισθάνονται υπερήφανοι για την ιστορία, τους αγώνες, τις επιτυχίες και τον πολιτισμό των αρχαίων προγόνων τους.

Οι σύγχρονοι Έλληνες όμως φοβάμαι ότι δεν τιμούν επαρκώς την βαριά αυτή κληρονομιά και σημαντική παρακαταθήκη και είναι σίγουρο ότι οι επόμενες γενιές δεν θα αισθάνονται υπερήφανες για τα επιτεύγματα των.

Ο Ελληνικός λαός εγκλωβισμένος στην πολύχρονη κρατικοδίαιτη αντίληψη, στην παραπληροφόρηση και στον λαϊκισμό του κεντροδεξιοαριστερού πολιτικού κατεστημένου, αδυνατεί να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα με την νέα συμφωνία που επιβλήθηκε από τους εταίρους, με συνεργάτες την συγκυβέρνηση της Αριστεράς, για την διάσωσή του και την παραμονή του στην Ευρώπη.

Μπορεί ή πλειοψηφία των Ελλήνων να επιλέγει τον δρόμο της Ευρώπης και οι κυβερνώντες διαχειριστές του θέματος της διαπραγμάτευσης για την συμφωνία να θέλουν να υπογράψουν, θέλουν όμως και οι υπόλοιποι να νομίζουν ότι και καλά δεν ήθελαν…… ώστε να τηρηθούν τα προσχήματα.

Οι άλλοι μισοί της συγκυβέρνησης δεν θέλουν χρεωθούν το πολιτικό κόστος, θέλουν όμως να δηλώνουν ότι συνεχίζουν να στηρίζουν την κυβέρνηση, ώστε να τηρηθούν τα προσχήματα.

Πρόκειται για χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικού θεάτρου που παίζεται από ανεύθυνους πολιτικούς πρωταγωνιστές και κομπάρσους, στα πλαίσια της προσπάθειας για παραπλάνηση και κοινωνική αποδοχή, για να τηρηθούν τα προσχήματα που προαναφέραμε.

Κι έτσι τελικά πολύ όμορφα θα κάνουμε αυτό που θέλουμε, ή δεν θα κάνουμε αυτό που θέλουμε, αλλά πάντα θα φταίνε οι κακές συγκυρίες, οι καταστάσεις, οι άλλοι που εμπλέκονται, οι προηγούμενοι και η «κακούργα» η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και όλοι εμείς οι υπόλοιποι γνωρίζουμε και κάνουμε ότι δεν γνωρίζουμε ότι ο δρόμος για την σωτηρία της πατρίδας μας εδώ που την έχουμε φθάσει είναι ένας, ο δρόμος της Ευρώπης και είναι μονόδρομος.

Μια παροιμία μικρή που αποτελείται από πέντε μικρές λέξεις, με βαθειά λαϊκή έμπνευση βασισμένη σε μακρά ανθρώπινη εμπειρία, νομίζω ότι ταιριάζει στην δική μας περίπτωση και είναι επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε. « Τραβάτε με κι ας κλαίω..».

* Ο Μαρίνος Παττακός είναι δημοτικός σύμβουλος