Του Βασίλη Δρόσου

Στο πανέμορφο φαράγγι του Χαυγά βρέθηκε πρόσφατα ο Ε.Ο.Σ. Λασιθίου. Ο αρχηγός της πεζοπορίας κ. Βασίλης Δρόσος αναφέρει χαρακτηριστικά: ‘’Το ραντεβού του Ε.Ο.Σ. Λασιθίου ήταν στο Μέσα Λασιθάκι την Κυριακή το πρωί, ώρα 9. Ξεκινήσαμε από τον ιερό ναό των Αγίων Αναργύρων. Με νοτιοανατολική κατεύθυνση, διασχίσαμε ένα στενό αγροτικό δρομάκο. Βαδίζαμε ανάμεσα σε αμπέλια πάνω από τις εκβολές του Χαυγά. Οργιώδη βλάστηση περίγυρα μας καλημέριζε με πολύχρωμα αγριολούλουδα που πάλλονταν στο φύσημα του αέρα. Μια νότα γαλήνης ανάμεσα στην οροσειρά της Δίκτης. Παντού ερημιά λες και ο τόπος είναι ακατοίκητος. Φτάσαμε στην μπούκα του φαραγγιού χωρίς να συναντήσουμε ούτε έναν άνθρωπο. Η κοίτη του ποταμού, γεμάτη χοχλάκους μας καλωσόρισε στην άγρια φύση της. Ξερό τοπίο με λιγοστά δέντρα και θάμνους μας προσπερνούσε καθώς βαδίζαμε στην τροχαλόδη κοίτη που οι άγριες καιρικές συνθήκες την έχουν αναμοχλεύσει. Τα σύννεφα έπλεαν στο ουράνιο φόντο. Δρόσιζαν την αχλή της αντανάκλασης που ανάδιδαν τα ξασπρισμένα βράχια και οι κροκάλες που κείτονταν στην κοίτη του ποταμού. Διασχίζαμε την ανέμελη φύση ανάμεσα στα υψώματα του φαραγγιού. Άνοιγαν διάπλατα κτισμένα θαρρείς με σιδηρόπετρες.

Κι αλλού χαλασιές, πλαγιάζουν φορτωμένες με αμμοχάλικα. Αντίξοες καιρικές συνθήκες σφυρηλατούν και συνθλίβουν τούτη τη φύση σμιλεύοντας την άγρια ομορφιά της. Μέσα από τις σχισμές των βράχων, ξεφυτρώνει ζωή από θάμνους και δέντρα. Βυζαίνουν τη νύχτα τον ιδρώτα του ήλιου που τα πυρώνει ολημερίς, για να επιβιώσουν. Μια φύση θαυμαστή που δε χορταίνεις να την καμαρώνεις, να παίρνεις ελπίδα για ζωή. Διασχίζουμε την κοίτη πάνω στις ασταθείς κροκάλες που κάποιες παρακινούνται και μας κάνουν να παραπατούμε.

Μας αναγκάζουν να περνάμε πότε στην μια όχθη πότε στην άλλη. Μετά από μιάμιση ώρα φτάσαμε στο μονοπάτι του Τιμίου Σταυρού. Ανηφορίζει προς το οροπέδιο Καθαρού. Εμείς συνεχίσαμε την πεζοπορία μας ανάμεσα σε τεράστιους βράχους που έχουν κατρακυλήσει στην κήτη του ποταμού. Σκαρφαλώνουμε απάνω τους ή ανάμεσα τους. Φύση ατίθαση που σαλεύει μαζί μας χορεύοντας στα ζάλα μας κι αυτή. Οι άγριες ομορφιές δε σταματούν να μας εκπλήττουν. Πάνω σε κάτασπρες, ανάγλυφες πλακούρες, που δεν υπάρχει ίχνος από χώμα, βλέπουμε να ανθίζει η ζωή. Αγριολούλουδα φυτρώνουν όπου υπάρχει μια ρωγμή. Ανθισμένη "Αντωναϊδα" (τσάι του βουνού) κυριαρχεί εδώ. Τη βλέπουμε συνήθως μόνο σε περιοχές γύρω από την άγρια φύση του Οροπεδίου Λασιθίου, στα οροπέδια Λιμνάκαρο και Καθαρό. Περνάμε μια λακκούβα με νερό, που εξατμίζεται σιγά, σιγά. Ένα σμήνος αγριομελισσών σβουρίζει περίγυρά του διεκδικώντας το λιγοστό αυτό νερό. Λίγο πιό μέσα, τα υψώματα αρχίζουν να στενεύουν. Βλέπουμε μια άλλη κολύμπα με νερό που μας οδηγεί σε ένα κουτσουνάρι. Το γάργαρο νερό κελάριζε στο ρίζωμα των υψωμάτων που κλείνουν το πέρασμα. Απολαύσαμε το κροτάλισμά του, που σαν αιθέρια μουσική καλούσε τους διψασμένους. Ήπιαμε γάργαρο νερό και δροσιστήκαμε. Αφού ξεκουραστήκαμε για λίγο, σκαρφαλώσαμε στα απότομα βράχια για να τερματίσουμε στο "Μαύρο Κόλυμπο." Μέσα στο καθαρό νερό του, καθρεπτίζονταν τα κάθετα υψώματα του φαραγγιού. Καθίσαμε εκεί για 1ώρα και φάγαμε ό,τι καθένας μας κρατούσε. Απολαύσαμε την άγρια ομορφιά που η φύση έχει σμιλέψει εδώ. Παίξαμε μαζί της, γευτήκαμε τη δροσιά της, θαυμάσαμε στο άνοιγμα των υψωμάτων το πάλεμα της φύσης. Τα σύννεφα να τρέχουν με τη φορά του ανέμου που σήμερα ο ασκός του Αιόλου άνοιξαν για να δροσίσει τους τελευταίους καύσωνες. Τα βλέπαμε μέσα στης λίμνης το νερό να καθρεπτίζονται με χάρη τρέχοντας το ένα πίσω από το άλλο. Δε μας έκανε όρεξη να φύγουμε. Ήταν μια συναρπαστική διαδρομή στα μονοπάτια της άγνωστης Κρήτης. Φύση κρυμμένη στο πανέμορφο Οροπέδιο Λασιθίου.