
Στις 24 Μαρτίου είχα γράψει εδώ ότι δίνω 6μηνη περίοδο χάριτος στον, νικητή των εκλογών της 25.1.15 ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνηση που σχημάτισε με τους ΑΝΕΛ.
Στο ίδιο κείμενο, που είχε τίτλο, «Το κόμμα δεν μπορεί να περιμένει», εξαιρούσα μόνο, ως κατεπείγουσα ανάγκη, την αναδιοργάνωση του κόμματος και, παρότι μη μέλος του, πρότεινα τα παρακάτω τρία κεφάλαια που έπρεπε να απασχολήσουν άμεσα την ηγεσία του,
«1. Σχέσεις με την κοινωνική, πολιτική και εν τέλει εκλογική βάση. Κόμμα πολιτικής-προγραμματικής ή ιδεολογικής ενότητας; 2.Λειτουργία δημοκρατική και ελκυστική, που θα πείθει ότι στοχεύει σε ανοικτό κόμμα μελών και όχι στελεχών με «κληρονομικά» δικαιώματα. 3.Σχέσεις με κυβέρνηση, κράτος και κινήματα πολιτών.»
και έκλεινα με την ευχή να μετατραπεί σε…. «ένα εντελώς διαφορετικό κόμμα από αυτά που ξέραμε ως σήμερα. Μαζικό σε σχέση με τον αναιμικό σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, δημοκρατικό σε σχέση με τα αρχηγικά πρότυπα του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και των νεοφανών κεντρώων κομμάτων, σύγχρονο σε σχέση με το απολιθωμένο ΚΚΕ. ΄Ένα κόμμα της νέας ανατρεπτικής αριστεράς, για την Ελλάδα και για την Ευρώπη»..
Είναι αλήθεια ότι δεν είχα μεγάλες προσδοκίες, ούτε αυταπάτες, πως αριστεροί με 30-40 χρόνια κουλτούρα ΚΚΕ, που κυριαρχούσαν στις οργανώσεις και είχαν συγκρουστεί με ότι καινούριο έφερνε από το 1968 η ανανεωτική αριστερά και ο ευρωκομουνισμός, θα άλλαζαν εύκολα. Και οι μικρές, όμως, διαψεύστηκαν!
Η ταχύτατη αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση επιβράδυνε αντί να επιταχύνει την ωρίμανση στο εσωτερικό του κόμματος. ΄Εχοντας να αντιμετωπίσουν τα τεράστια και πρωτόγνωρα για την αριστερά θέματα διακυβέρνησης, όντας ελάχιστοι (σε αριθμό) σε σχέση με τις ανάγκες στελέχωσης της κρατικής μηχανής και μη έχοντας καν ξεκινήσει την μορφοποίηση τού, ψευδεπίγραφου όπως αποδείχτηκε, «ενιαίου κόμματος» παράπαιαν.
Κλείστηκαν στο καβούκι τους, συντήρησαν τη λειτουργία και τους συσχετισμούς των συνιστωσών, απέφυγαν προκλητικά να ανοιχτούν στις λαϊκές μάζες που ψήφισαν και μια και δυο και τρεις φορές ΣΥΡΙΖΑ
Πολλές φορές μάλιστα και με άποψη! Με το αριστερόμετρο στο χέρι και το ψιλό κόσκινο που δεν αφήνει να περάσουν οι βεβαρημένοι με Πασοκικό παρελθόν, πώς να πλησιάσεις τον απλό κόσμο!
Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες δημοκράτες, προοδευτικοί, προδομένοι από το ΠΑΣΟΚ (που πριν 5 χρόνια πήρε 44%) και απογοητευμένοι από τους «σοσιαλιστές» της Ευρώπης που έχουν γίνει κολλητοί της Χριστιανοδημοκρατίας και κυβερνούν (Γαλλία) ή συγκυβερνούν (Γερμανία), υπηρετώντας τις τράπεζες κόντρα στους λαούς τους, στράφηκαν στην κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ, στις μετά το 2012 εκλογικές αναμετρήσεις.
΄Εκαναν το μεγάλο βήμα ή άλμα, ανάλογα με την ιδεολογική συγκρότηση και το πολιτικό παρελθόν του καθενός, όπως πιθανότατα οι γονείς και παππούδες τους το 1958, που άφησαν τα κόμματα του κέντρου και πήγαν στην κάλπη της ΕΔΑ.
Σε αυτούς, τους αληθινούς, ζωντανούς, ανήσυχους πολίτες, άγνωστους ακόμη και τώρα για τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πήγε ποτέ μήνυμα ότι είναι ευπρόσδεκτοι στο κόμμα που στήριξαν. Μόνο ως ψηφοφόροι ήταν χρήσιμοι. Οι «αριστεροί επαναστάτες» δεν «λερώνουν» τις οργανώσεις τους με …μικροαστούς!
Αδιαφορούν. Δεν έχουν σχέδιο; Νιώθουν αυτάρκεις και ικανοί να αντιμετωπίσουν τη νέα κατάσταση. Φοβούνται κάτι; Ας απαντήσουν οι ίδιοι!
Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η κυριότερη αιτία που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχώρησε να γίνει κόμμα μελών, δεν αντιστοιχήθηκε με τους ψηφοφόρους του, τη λαϊκή του βάση!
Η επαφή του με το 36% της 25ης Ιανουαρίου και το 61% της 5ης Ιουλίου είναι κυρίως μέσω του Τσίπρα! Μόνος του, αδιαμεσολάβητα, κέρδισε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας. ΄Οποιος τού το αμφισβητεί ή είναι πολιτικά κρετίνος ή καπηλεύεται με ιδιοτέλεια τη λαϊκή βούληση!
Ο Τσίπρας με πείθει ότι το γνωρίζει! ΄Οτι συναισθάνεται την προσωπική του ευθύνη, που απορρέει από αυτή του τη σχέση με το λαό. Απέναντι στη χώρα και την Ιστορία. Για κάθε έναν που τον αμφισβητεί μέσα στο κόμμα «του», υπάρχουν χιλιάδες έξω που περιμένουν τις δικές του ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες.
Περιμένοντας λοιπόν, με αισιοδοξία, τον …μικρό!
* Ο Κώστας Κασαπάκης είναι γεωπόνος

