Της Δανάης Ιωαννίδου, λογοθεραπεύτριας

Πιστεύω πως σημαντικός παράγοντας για την επιδείνωση της οικονομικής κρίσης είναι και η πολιτισμική κρίση που θέριεψε τα τελευταία χρόνια. Ο σοφός λαός λέει «αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει». Τα τελευταία χρόνια τα ΜΜΕ κατά κόρο στο πλαίσιο της κίτρινης δημοσιογραφίας (αντιγράφω: Παραποιημένα γεγονότα, κατασκευασμένες ειδήσεις, λασπολογία, συνωμοσιολογική παράνοια, τρομολαγνία, ιδεολογική χειραγώγηση, πολιτικοί εκβιασμοί), στρέβλωσαν την ταυτότητα του Έλληνα στη συνείδηση των λαών και τη δική του. Η ντομπροσύνη έγινε λαμογιά, η εργατικότητα τεμπελιά, η συνεργατικότητα κλίκα, η δημοκρατία αλαζονεία, η ευσυνειδησία ασυνειδησία, η ευτυχία μιζέρια. Πόσο βαθιά ριζωμένο είναι αυτό;
Από τις αντιδράσεις των «απλών» πολιτών και τα γεγονότα των τελευταίων ημερών διαφαίνεται πως όχι τόσο όσο φαίνεται. Το DNA μας δεν έχει μεταλλαχθεί. Άσχετα από τις όποιες προτεινόμενες «λύσεις», νομίζω πως μας δόθηκε η ευκαιρία να διακρίνουμε τη διαφορά του «πολίτης» και «απλός πολίτης». Οι πολιτικοί που εξακολουθούν να αναφέρονται στον «απλό πολίτη», προσπαθούν να συντηρήσουν την ιδεοληψία τους πως έχουν περισσότερα δικαιώματα και είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους. Αυτοί που εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται τον ρόλο και την ευθύνη τους ως «προηγούμενη ή τωρινή κυβέρνηση», προσβλέποντας στην «αυριανή κυβέρνηση», στην ουσία είναι ποντίκια σε ετοιμότητα να εγκαταλείψουν το καράβι.
Οι πολιτικές και κοινωνικές ευθύνες και υποχρεώσεις αυτή την κρίσιμη στιγμή, δεν ανήκουν μόνο στη Βουλή, ανήκουν και στους συνδικαλιστές και στους δημόσιους λειτουργούς με κάθε ιδιότητα ακόμη και αν είναι «απλοί» υπάλληλοι. Το τέρας της γραφειοκρατίας εξακολουθεί να δυναμιτίζει και να ροκανίζει κάθε ίχνος θετικής πολιτικής και κοινωνικής επιδίωξης.
Αναρωτιέμαι οι συνδικαλιστικές ομάδες που προχωρούν ακόμη και σε απεργίες αυτή τη στιγμή, έχουν παράλληλα καταθέσει κάποιο σύγχρονο και εμπεριστατωμένο έγγραφο στο οποίο να αναφέρουν επικαιροποιημένες, συγκεκριμένες και βέλτιστες πρακτικές για την επιβίωση του κλάδου τους στο πλαίσιο της πραγματικότητας; Έχουν κοινοποιήσει ή τρέχουν για να ενημερώσουν με ειλικρίνεια την κατάσταση και τη προοπτική του κλάδου τους; Συμπαραστέκονται στα μέλη τους ή καλούν μόνο «πρόβατα» σε αντίδραση = πανικό. Ή απλά θα ρίξουν πάλι την ευθύνη «στους αδιάφορους ψηφοφόρους τους» και στους κακούς «άλλους» πολιτικούς; Έχουν εκτός από πολιτική άποψη και παραγωγική πολιτική τοποθέτηση; Έχουν συναίσθηση της ευθύνης τους; Έχουν αναλογιστεί την ευθύνη τους στον κοινωνικό ρατσισμό και διχασμό;
Και εσύ «καταθλιπτικέ» υπάλληλε, που σε «τσακίζει» η ανασφάλεια και επειδή φοβάσαι πως θα σε διώξουν δεν κάνεις τη δουλειά σου, πάρε αναρρωτική για να στανιάρεις, έχεις και αυτό το δικαίωμα ακόμη! Το ίδιο ισχύει και για αυτούς που λόγω συγκυριών κάθισαν σε διευθυντικές θέσεις και βιώνουν την παράνοια της εξουσίας, χωρίς να έχουν την στοιχειώδη γνώση για το αντικείμενο τους. Αναλογιστείτε πως όλους αυτούς θα τους έχουμε 10 επιπλέον χρόνια στο κεφάλι μας. Ας εξορθολογιστούν επιτέλους οι αξιολογήσεις και ας (επανα)λειτουργήσουν τα γραφεία του πολίτη σε κάθε υπηρεσία.
Όταν λέμε συγυρίζουμε δεν λέμε «μόνο όσα βλέπει η πεθερά», αλλά όλους τους κόκκους σκόνης.
Ιστορικά λοιπόν είναι η ώρα να κάνουμε πρώτα αυτοκριτική, μετά κριτική, να λάβουμε αποφάσεις, να ορίσουμε τη στρατηγική μας και να εργαστούμε για να επιλύσουμε προβλήματα.
Να επιλέξουμε σε ατομικό επίπεδο τι είδους Έλληνες θέλουμε να είμαστε, πολίτης ή απλός πολίτης.
Και σε αυτή την κατεύθυνση προτείνω να θυμηθούμε την «αγωγή του πολίτη» και να (ξ)αναζητήσουμε αξίες/πληροφορίες για τα δικαιώματα και κυρίως τις υποχρεώσεις μας. Στο βιβλίο της ΣΤ’ δημοτικού στις υποχρεώσεις του πολίτη μιας δημοκρατίας αναφέρει:
«ο σεβασμός προς το κοινωνικό σύνολο που εκφράζεται με την προσπάθεια κάθε πολίτη να προστατεύει το περιβάλλον, να σέβεται την ιδιοκτησία των συμπολιτών του και του κράτους και να προσφέρει ό,τι μπορεί για το συμφέρον του συνόλου».