Όπως πάντα τα πράγματα έχουν δύο όψεις. Και το «δημοψήφισμα» της 5ης Ιουλίου 2015 έχει επίσης δύο όψεις: Από τη μία το εκλογικό αποτέλεσμα σαν ψήφος εμπιστοσύνης προς τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του (πράγμα που αφορά δηλαδή το μέλλον του κ. Τσίπρα και της κυβέρνησής του) και από την άλλη το εκλογικό αποτέλεσμα σαν εντολή για την σύναψη ή όχι συμφωνίας με τους δανειστές (που αφορά δηλαδή το μέλλον της Ελλάδας και τη σχέση της με την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση). Ειδικότερα:
Ο κ. Τσίπρας έκανε μια τρομερή επίθεση εθνολαϊκισμού προς τον ελληνικό λαό, και ο ελληνικός λαός, όχι μόνον ανταποκρίθηκε, αλλά με πολύ μεγαλύτερη θέρμη απ’ ό,τι ακόμα και κ. Τσίπρας μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Αποδεικνύοντας έτσι ότι ο ελληνικός λαός συνεχίζει να είναι, εκτός από «εθνικά υπερήφανος», και «εθνικά εξαρτημένος» και «λαϊκά εξαρτώμενος». Όπως ήταν καθ’ όλη τη διάρκεια της νεοελληνικής ζωής του από το 1830 μέχρι σήμερα. «Τ’ είχες Γιάννη μ’; Τ’ είχα πάντα!» δηλαδή! Συνωμοσιολογία, ξενοφοβία, εθνικισμό, λαϊκισμό, εθνικό διχασμό και τόσα άλλα κακά που τον συνοδεύουν μέχρι σήμερα. Όλα αυτά δηλαδή που εξαφάνισαν τον Καποδίστρια (φέρνοντας στην Ελλάδα τη Βαυαροκρατία και την ξένη Βασιλεία), ακύρωσαν τον Χαρίλαο Τρικούπη (φέρνοντας τη χρεωκοπία του 1893 και τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο του 1897), απομάκρυναν τον Ελευθέριο Βενιζέλο (φέρνοντας την Μικρασιατική καταστροφή) και ακύρωσαν και μέχρι σήμερα ακυρώνουν την (πραγματικά και όχι προπαγανδιστικά) αξιοπρεπή πορεία της χώρας μας στο διεθνές στερέωμα.
Και αποτελεί το «δημοψήφισμα» εκδήλωση εθνολαϊκισμού και μόνον εκ μέρους του κ. Τσίπρα, διότι:
1) Δεν είχε κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο ούτε και αποτέλεσμα για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων και την τύχη της Ελλάδας, αφού όλοι οι Έλληνες και του ΟΧΙ και του ΝΑΙ είναι: υπέρ της συνέχισης των διαπραγματεύσεων, υπέρ της εξεύρεσης συμφωνίας, υπέρ της εξεύρεσης της καλύτερης για τη χώρα μας συμφωνίας και τέλος, όπως και ο Τσίπρας μόλις προχθές μας διαβεβαίωσε, κατά της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, την ευρωζώνη και την Ε.Ε.
2) Διότι, όλα ακριβώς τα παραπάνω ανέλαβε, κατ΄ εφαρμογή του 61,31 % του ΟΧΙ, ο κ. Τσίπρας να υλοποιήσει από την επομένη του δημοψηφίσματος και αυτό προσπαθεί και σήμερα.
3) Το αποτέλεσμα του «δημοψηφίσματος» δεν έχει ούτως ή άλλως καμία επενέργεια στην στάση των δανειστών απέναντί μας (ή εάν έχει αυτή είναι αρνητική), διότι απλούστατα το μόνο που έκανε το «δημοψήφισμα» ήταν να ανανεώσει την εκλογική λαϊκή εντολή της 25ης Ιανουαρίου 2015 προς τον κ. Τσίπρα, εντολή την οποία όμως οι δανειστές την είχαν, ούτως ή άλλως, οριστικά και μαζικά απορρίψει κατά τη διάρκεια των πεντάμηνων διαπραγματεύσεων. Συνεπώς για τους δανειστές όχι μόνον δεν είναι κάτι καινούργιο, όχι μόνον δεν αποτελεί επιχείρημα στα χέρια του Έλληνα πρωθυπουργού, αλλά έχει επανειλημμένα προταθεί από την ελληνική πλευρά και επανειλημμένα απορριφθεί από την άλλη. Προς τι λοιπόν η περιττή επανάληψη, αν όχι για καθαρά λόγους λαϊκισμού και κοροϊδίας του «υπερήφανου» ελληνικού λαού;
Τότε λοιπόν, αφού δεν υπάρχει καμία ουσιώδης διαφορά μεταξύ του ΝΑΙ και του ΟΧΙ (ούτε πριν ούτε μετά το δημοψήφισμα), γιατί ο κ. Τσίπρας έκανε αυτήν την εγκληματικά παράλογη κίνηση, κλείνοντας τις τράπεζες, βυθίζοντας τη χώρα στο οικονομικό χάος και την αβεβαιότητα, μετατρέποντας τη χώρα μας σε χώρα φάντασμα (αφού από την προπερασμένη Δευτέρα η χώρα μας δεν υπάρχει στο διεθνές οικονομικό στερέωμα: ούτε εισάγεται ούτε εξάγεται τίποτα, καμιά διακίνηση κεφαλαίων δεν γίνεται από και προς την Ελλάδα, ούτε εισαγωγές πρώτων υλών γίνονται, ούτε βασικών προϊόντων, ούτε, ούτε....);
Γιατί ο κ. Τσίπρας επέλεξε να διχάσει τον ελληνικό λαό με ένα, όχι μόνον απρόσφορο για την υποστήριξη των συμφερόντων της αλλά και άκρως επικίνδυνο την Ελλάδα, δημοψήφισμα;
Η απάντηση είναι απλή: Απλούστατα, διότι ο κ. Τσίπρας έκανε αυτό το «δημοψήφισμα» όχι για τον ελληνικό λαό ούτε για την Ελλάδα! Το έκανε για τον εαυτό του! Και ως άριστος και ικανότατος λαϊκιστής, το πέτυχε και με το παραπάνω μάλιστα: όχι μόνον ανανέωσε την λαϊκή (όποια κι αν είναι αυτή) εντολή στο πρόσωπό του, αλλά εν μία νυκτί (και χάριν των χρόνιων αναπηριών της νεοελληνικής πραγματικότητας) μετατράπηκε και σε ηγέτη! Μ’ ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια!
Έλα όμως που μπορεί όντως, ο κ. Τσίπρας, με το 61,31% να κατάφερε έναν προσωπικό εκλογικό θρίαμβο, αυτός όμως ο θρίαμβος μετατράπηκε αυτομάτως σε αυτό που προφανώς θα του επιφέρει και την πανωλεθρία: Εάν προβεί σε συμφωνία, η οποία εκ των πραγμάτων θα είναι επαχθέστερη όλων των προηγούμενων, θάρθει σε ευθεία κόντρα με το μισό κόμμα του και μεγάλο μέρος του 61,31 %, του ΟΧΙ, εάν δε, δεν προβεί σε συμφωνία θα έρθει σε πλήρη αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που επιθυμεί το ευρώ και την Ε.Ε. και θα υπογράψει με τα ίδια του τα χέρια την νέα χρεωκοπία της Ελλάδας, τερματίζοντας πιθανότατα, μ’ αυτόν τον ατιμωτικό για κάθε πρωθυπουργό τίτλο, την πολιτική του καριέρα!
Και τέλος, το τι σημαίνει για τον κ. Τσίπρα το αποτέλεσμα του «δημοψηφίσματος» είναι, όπως προαναφέραμε, η μία όψη του νομίσματος. Εκείνο όμως που ενδιαφέρει περισσότερο τον κόσμο είναι η άλλη όψη του, το τι σημαίνει δηλαδή για τον ελληνικό λαό και την Ελλάδα: Αποτελεί τον τελευταίο από μια σειρά πολιτικών παραλογισμών (ή καλύτερα τον προτελευταίο, αφού ο τελευταίος θα είναι η έξοδος από την Ε.Ε. και η δραχμή) του κ. Τσίπρα και της παρέας του, διότι αν και κέρδισε πανηγυρικά με το 61,31% του ΟΧΙ, εν τούτοις σήμερα κάνει ακριβώς (ή τουλάχιστον έτσι μας λέει) αυτό που ψήφισε το 38,69 % του ΝΑΙ. Γιατί λοιπόν έπρεπε να καταστρέψει πρώτα τη χώρα και όλα αυτά (συν την υπό τον ΠτΔ σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών) δεν τα έκανε καθ’ όλο το προηγούμενο εξάμηνο των διαπραγματεύσεων ο κ. Τσίπρας;
1. Ο όρος «θριαμβολεθρία» δεν είναι δικός μου, αλλά τον άκουσα το βράδυ του δημοψηφίσματος μετά την εξαγωγή των αποτελεσμάτων, από γνωστό Ηρακλειώτη δημοσιογράφο σε πηγαδάκι στην πλατεία Δασκαλογιάννη.
* Ο Θανάσης Καραγιάννης είναι δικηγόρος Ηρακλείου
