Συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια με Μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και περικοπές. Πέντε χρόνια καταβαράθρωσης του συνόλου της επίπλαστης κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας του Νεοέλληνα. Πέντε χρόνια αποδόμησης των εργασιακών σχέσεων και των προοπτικών της νέας γενιάς. Πέντε χρόνια υπερπροσπάθειας καθόδου του βιοτικού επιπέδου.
Πλέον έφτασε η περίοδος απαρχής της οριστικής ταφόπλακας του επιχειρείν και της τοπικής μικροοικονομίας, ώστε να οδηγηθούμε τελικά στην γενικότερη αποσάθρωση του συστήματος και την αποσταθεροποίηση κάθε στεγανού. Σε αυτό το κρίσιμο σημείο επιβίωσης της ίδιας της εθνικής μας συγκρότησης, δεν υπάρχουν περιθώρια ελιγμών, συμβιβασμών και μεροληπτικής αντιμετώπισης πραγμάτων και καταστάσεων.
Οφείλουμε όλοι να είμαστε δίκαιοι και ρεαλιστές φθάνοντας έως και τα όρια του κυνισμού. Εξετάζοντας λοιπόν την σημερινή κατάσταση, υπό το ουσιαστικό πρίσμα του «όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος», μπορούμε να προβούμε σε ορισμένες διαπιστώσεις.
Οι πολιτικοί και ιδιαίτερα η πολιτική που εφαρμόζεται από την μεταπολίτευση στην χώρα μας, είναι τουλάχιστον ανεπαρκής. Δεν εξετάζουμε και δεν μας απασχολούν τα κίνητρα προσώπων ή θεσμοθετημένων και μη ομάδων. Μας ενδιαφέρει μονάχα το αποτέλεσμα και ο αντίκτυπος του στο Έθνος. Αν εξαιρέσουμε μεμονωμένες αλλά ιστορικά καίριες αποφάσεις, όπως η είσοδος μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή η είσοδος μας στην Νομισματική Ένωση, τίποτα άλλο δεν επαινεί την πορεία μας. Αντιθέτως διακρινόμαστε από ουσιαστική ανεπάρκεια οράματος και πρακτική ολική ανικανότητα σχεδίου, σε συνδυασμό με την χαρακτηριστική υπερμεγέθη θρασύδειλη ματαιοδοξία του απαίδευτου.
Βιώνουμε μια ξεπερασμένη, σκουριασμένη και πρόστυχη εναλλαγή ρόλων, ανάμεσα στην δήθεν «Δεξιά», την θολοκουλτούρα κάποιου «Σοσιαλισμού» και τον τραγέλαφο του «Αριστερισμού». Στόχος η συντήρηση ενός παθογενούς οικονομικού συστήματος που επιβραβεύει την αβουλία του Έλληνα, το «δικαίωμα στο Μισθό» και όχι το ιερό «δικαίωμα στην Εργασία». Απώτερες συνέπειες αυτών των πολιτικών, να οδηγείται ο Έλληνας στην εσωστρέφεια και τον διεθνή οικονομικό παραγκωνισμό. Ο Έλληνας που πριν από χιλιετίες κυριαρχούσε στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι δημιουργώντας αμέτρητες οικονομικές και πολιτιστικές αποικίες, σήμερα ονειρεύεται να διορισθεί στο Δημόσιο, να πάρει ένα επίδομα ή να «καβατζωθεί» για λίγο σε μια σύμβαση.
Μοιραίο αποτέλεσμα των διαχρονικών αυτών πολιτικών είναι ο Έλληνας να μεγαλώνει τα παιδιά του σε ένα περιβάλλον οικονομικής δυσπραγίας, κοινωνικής ανισορροπίας, ευτελισμού ηθικών αξιών, απουσίας Εθνικού οράματος και ιδανικών. Ένα περιβάλλον απολυταρχικού αναρχισμού και ιδιάζουσας εμπράγματης ασυδοσίας. Ένα περιβάλλον που σου επιτρέπει ναι ονειρεύεσαι και να σχεδιάζεις το οτιδήποτε, αλλά σου απαγορεύει να υλοποιείς ότι δεν επιτρέπει η κατεστημένη δήθεν «προοδευτική» υποκουλτούρα.
Αναζητώντας την αλήθεια, βιώνοντας την εικονική πραγματικότητα που επιβάλλει το «Αναθεωρημένο» πολιτικό σύστημα, θα διαπιστώσουμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται προ των πυλών ενός ακόμα ιστορικού μεταιχμίου. Σε ένα σημείο ιστορικού επαναπροσδιορισμού οράματος, ιδανικών αλλά και της ίδιας της ύπαρξης του Έθνους. Την ίδια στιγμή ο Λαός φέρεται να άγετε για μια ακόμα φορά από αναχρονιστικά συνθήματα και δόλιους τελάληδες. Βλέπουμε να στήνονται ακόμα και χοροί «σύγχρονων ιθαγενών» κάτω από μπαλκόνια θεατρινισμού και δεξιοτεχνικής μυθοπλασίας. Χρέος όλων μας υπό τις παρούσες συνθήκες και μπροστά στα ιστορικά πεπρωμένα του Έθνους, είναι η Αφύπνιση. Η ενσυνειδητοποίηση της καταγωγής μας και το βάρος της ευθύνης για τα μελλούμενα. Όλοι μαζί, δεν υπάρχουν περιθώρια αυτή τη φορά. Ας καθυποτάξουμε την Διχόνοια που αναζωογονείται και ανατροφοδοτείται τελευταία, αυτή την αιώνια αιμορραγούσα πληγή της φυλής μας. Ας διδαχτούμε από την Ιστορία και ας μην της επιτρέψουμε να επαναληφτεί, καταλήγοντας σε άλλη μια Εθνική Περιπέτεια. Οι διεθνείς συνθήκες, την δεδομένη στιγμή, προδιαγραφούν τα μελλούμενα. Φαίνεται να έχουμε επιλέξει οικειοθελώς και αυτοκαταστροφικά την πλευρά των αδυνάτων. Όμως Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα, «ουδείς μπορεί να αγνοεί τους Έλληνες», αρκεί να παραμείνουμε ενωμένοι σε ότι και αν έρθει. Ο καπνός του πολέμου έκανε ήδη την εμφάνιση του, έκαστος στο μετερίζι… «Νυν υπέρ πάντων αγών»…
* Ο Δημήτριος Α. Γιαννακάκης είναι μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης, MSc, Βιομηχανική Αριστεία (Τομέας Συστημάτων Παραγωγής) Πολυτεχνείου Κρήτης
