Του Γεωργίου Δημ. Φλουρή*
Να διώξω τώρα προσπαθώ,
τη θλίψη απ' τους ανθρώπους.
Για μέτρα πια να μη μιλώ, για γκρουπ και συμμαχίες,
για χρήμα που αποκτήθηκε με βάσανα και κόπους,
που ελπίζω πως δε θα χαθεί μετά τις συμφωνίες

Πεντ' έξι χρόνια ο Έλληνας, ζει με την αγωνία.
Κουράστηκε πια να γροικά, έρχεται η πρώτη δόση
κι αδημονεί να υπογραφεί η έρμη συμφωνία
να ψάξει πάλι, όπως μπορεί, να πά να την πληρώσει

Γι' αυτό, ένα θέμα άσχετο, θε να παρουσιάσω
και μάλιστα το κείμενο εμμέτρως θα το δώσω
το λόγο της επίδειξης πασχίζω να εικάσω,
μα ομολογώ εντύπωση κακή, μου κάνει ωστόσο

Θωρώ σε τοίχους ζωγραφιές και λέω,
θα τις κάνουν κάποιοι που είναι αναρχικοί,
και σπούδασαν ζωγράφοι.
Να καταλάβω τι εννοούν, σε συλλογή με βάνουν
κι όλες μου οι προσπάθειες, βλέπω πως πάνε στράφι
Τώρα, που κάπως πιο ψηλή, είν' η θερμοκρασία,
η νεολαία {κυρίως) αφαιρεί, όσα την ε ζεσταίνουν,
πίνακες της ζωγραφικής γίνονται στην ουσία
τα μέλη εκείνα τα γυμνά, που δίχως ρούχα, μένουν

Θωρώ πληθώρα ζωγραφιές, καλώς σχεδιασμένες
στη γλώσσα, στον αστράγαλο, στη μύτη και στο σβέρκο
μου φαίνονται οι πιο πολλές, πολύ πετυχημένες
και λέω, οι δημιουργοί θα 'ν' οπαδοί του Γκρέκο

Θωρώ επίσης στο λαιμό,
στην πλάτη και στους ώμους
πουλιά, σταυρούς και ζώδια και δέντρα δίχως φύλλα.
Μέλισσες, σβούρους και σκορπιούς, γαρυφαλλιές και δυόσμους
και φίδια που σου φέρνουνε, τρόμο κι ανατριχίλα

Ακόμη, βλέπω ερπετά σε φαλακρό κεφάλι,
ψάρια μα και θαλασσινά, όπως μύδια και στρείδια,
καρδιές με βέλη του έρωτα, τριγύρω από το ‘φάλι,
πολλώ λογιώ παράξενα σχήματα και στολίδια

Αρέσκονται το σώμα τους να βλέπουν τρυπημένο
και σε σημεία απίθανα, αρκεί να τα προσέχουν
και τούτο είναι φαινόμενο, ευρέως απλωμένο,
που κάθε μέρα πιο πολλοί, επιθυμούν να έχουν

κι έλεγα, θα 'ναι ακριβό το χρώμα και δε σβήνει
και μου 'παν ο μανιερισμός1 μικρή έχει αξία
και ότι η εργασία αυτή πως κάποιο πόνο αφήνει,
που, προφανώς, οφείλεται στη δερματοστιξία2

Του ποδοσφαίρου διάσημους, μα και του μπάσκετ είδα
και της τι-βι ξανθόμαλλες και μελαψές υπάρξεις,
τις ζωγραφιές να δείχνουνε με περισσή φροντίδα
και, θες δε θες, σε κάνουνε κι εσύ να τις κοιτάξεις

Τα γένια και τα χρώματα έχουν τον πρώτο λόγο.
Όσοι τα επιλέγουν ε, το θέλουν κατά βάση.
Ο εις τον άλλο βλέποντας, εθίζεται ντελόγω
κι αδιαφορεί, όταν γροικά, « μόδα 'ναι, θα περάσει»

Το « πάντα ρει» του Ηράκλειτου διασώθηκε;
ως ρήση
τουτέστιν, όλα αλλάζουνε και τίποτε δε μένει
ως ήταν, και ενδέχεται κάποιος να πεθυμήσει,
τη μια παρειά3 πυκνόμαλλη, την άλλη ξυρισμένη

Πιστεύω, τη διάθεση λίγο να έχω αλλάξει,
όποιου προβληματίζεται, πώς θα τα βγάλει πέρα
μα την ελπίδα στης καρδιάς τα βάθη να φυλάξει,
πως μια καλύτερη θα δει να ξημερώσει μέρα

1. μανιερισμός: χρήση έντονων χρωμάτων (εποχή Ελ-Γκρέκο)
2. δερματοστιξία: στολισμός του δέρματος με ανεξίτηλο χρώμα (τατουάζ)
3. παρειά: μάγουλο
* Ο Γιώργος Φλουρής είναι εκπαιδευτικός