Όταν η Ουκρανία ζήτησε να μπει στο ΝΑΤΟ, ο Ομπάμα λύσσαξε να πείσει τους εταίρους της συμμαχίας να τη δεχτούμε, μη αναλογιζόμενος τις συνέπειες (ασύνετη ενέργεια). Και τη νύφη την πληρώνει τώρα ο άμαχος πληθυσμός. Σχεδόν παγκόσμιος πόλεμος κινδυνεύει να γίνει. Την πληρώνομε ακόμη κι εμείς. Με το εμπάργκο. Δεν μας φτάνει η άλλη δυστυχία.
Όταν όμως η Ελλάδα, μέσα στη φουρτούνα της, ζήτησε «ασφαλές λιμάνι» υπαινισσόμενη οικονομική βοήθεια από την Ρωσία, ο Πούτιν, συνετά φερόμενος, απάντησε στον Τσίπρα, ο οποίος του το ζητούσε: «Βρείτε τα με τους εταίρους σας. Βοήθεια από τη Ρωσία δεν μπορείτε να πάρετε».
Και εγώ παρεμπιπτόντως αναρωτιέμαι: Ο συνετός άνθρωπος ζητά βοήθεια από τους χορτάτους. Τι δουλειά είχαμε εμείς με τους Ρώσους και με τους Κινέζους;
Ας είναι.
Από την άλλη μεριά, ο δικός μας πρωθυπουργός, ο Τσίπρας, προεκλογικώς -άσκεφτος - είπε μεγάλα λόγια και έταξε πολλά. Και μου θύμισε το παλιό καλαμπούρι.
Πολιτικός: Θα σας φτιάξουμε και γέφυρες!
Λαός: Εμείς εδώ ποτάμια δεν έχουμε…
Πολιτικός: Θα σας φτιάξουμε και ποτάμια!
Και με τις υποσχέσεις του δεσμεύτηκε για μεγάλα πράματα, που τελικώς δεν μπόρεσε να τα επιτύχει. Απέτυχε.
Και αφού ξόδεψε τέσσερις μήνες παρελκύοντας πονηρά (μάλλον ατζαμίδικα) τις διαπραγματεύσεις, στο τέλος, ύπουλα ενεργώντας, με μία ξαφνική απόφαση για δημοψήφισμα έφερε τον λαό του μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα για το μέλλον τού Έθνους, για να αποσείσει το βάρος της ευθύνης από τους δικούς του ώμους. Ένιψε τας χείρας του: το αμάρτημα σ’ εμάς και στα παιδιά μας. Ένα δημοψήφισμα σχετικά με πρόταση των εταίρων μας για συμφωνία την οποία δεν είχαμε διαβάσει, την αγνοούσαμε. Με ψηφοδέλτιο ύπουλο, με μισά ελληνικά, μισά αγγλικά, αναποδογυρισμένο (το ΟΧΙ επάνω και το ΝΑΙ κάτω). Δημοψήφισμα για πρόταση που τελικώς είχε αποσυρθεί και την ημέρα που ψηφίζαμε δεν ίσχυε πια. Δόλιο δημοψήφισμα, με το οποίο μας ξεγέλασε. Διότι με αυτό στην πραγματικότητα ρωτιόμασταν αν προτιμούσαμε να φορολογούμαστε αυστηρότερα ή όχι.
Και ο λαός εξαπατήθηκε και απάντησε ΟΧΙ.
Και έτσι το ελληνικό πρόβλημα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπλέχτηκε ακόμη περισσότερο και έγινε πιο δυσεπίλυτο.
Θύμα ο ελληνικός λαός ο πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος.
Κορόιδεψε και δικούς και ξένους. Και μεγάλωσε τη δυστυχία στη χώρα μας. Και το μίσος προς την Ελλάδα.
Τις κουτοπονηριές μας οι Ευρωπαίοι δεν τις καταλαβαίνουν;
Και φτάσαμε στην απελπιστική κατάσταση με τις ουρές μπροστά στα ΑΤΜ, με τις τράπεζες κλειστές και με τους ξένους δημοσιογράφους να καταγράφουν τα ρεζιλίκια μας.
Και μέσα σε όλα αυτά είχαμε και την παραίτηση του υπουργού Οικονομικών κ. Βαρουφάκη. Μας αποχαιρέτησε με πλατύ χαμόγελο θέλοντας να μας πείσει ότι με τις επιτυχίες του (!) μας οδήγησε σε πελάγη ευτυχίας. Απορώ δεν έβλεπε την απόγνωση των Ελλήνων μπροστά στις κλειστές πόρτες των τραπεζών; Ας βγάλουν άλλοι το φίδι από την τρύπα.
Και τελευταία ο πρωθυπουργός μας κάλεσε σε σύσκεψη τους αρχηγούς όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης για να πάρουν όλοι μαζί την απόφαση για συμφωνία με τους εταίρους μας. Όλοι συνυπεύθυνοι. Όμως τα πράγματα στη χώρα μας έχουν στο μεταξύ τόσο χειροτερέψει , που οι όροι της συμφωνίας ασφαλώς θα είναι ακόμη βαρύτεροι.
Ο κ. Τσίπρας μάς έταξε παράδεισο και μας οδήγησε στην κόλαση. Πλήρης αποτυχία!
Και τώρα ακούγονται πάλι ψίθυροι. Αυτή τη φορά για εκλογές. Που σημαίνει σκέψεις για άδοξη εγκατάλειψη του αγώνα, δειλία, ομολογία ήττας.
Ο Θεός να βάλει το χέρι Του.
* Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
