Με διχασμένη δυστυχώς την κοινωνία η χώρα οδηγείται στο δημοψήφισμα της Κυριακής, ευρισκόμενοι όλοι βαθειά στο τούνελ της οικονομικής κρίσης στο οποίο εδώ και έξι χρόνια είμαστε εγκλωβισμένοι.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αντί των διχαστικών και ανόητων διλημμάτων που συσκoτίζουν το πρόβλημα και κρύβουν τις αληθινές διεξόδους, η χώρα θα έπρεπε να αναζητά τις λύσεις για τα τραγικά σφάλματα που μας έφεραν ως εδώ, αλλά και τους τρόπους με τους οποίους η Ελλάδα, χώρα χαρισματική και προνομιούχα σε όλους τους τομείς, θα άφηνε πίσω οριστικά τη μιζέρια και θα έμπαινε ανεπιστρεπτί και σταθερά στους ρυθμούς της πραγματικής ανάπτυξης.
Για το δράμα του ελληνικού λαού στα χρόνια της κρίσης οι ευθύνες είναι δεδομένες και βαραίνουν κύρια και αποκλειστικά όσους διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας. Όσους εξαπάτησαν το λαό, όσους πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του, όσους καταλήστευσαν το κράτος. Αυτό το ξέρουν οι πάντες, το λένε ανοικτά και οι Ευρωπαίοι στους οποίους εμείς επιχειρούμε να ρίξουμε όλες τις ευθύνες λες και εκείνοι κυβερνούσαν αυτή τη χώρα.
Σήμερα όμως με τη γνώση που έχουμε αποκτήσει, λίγη σημασία έχουν όλα αυτά, όταν μάλιστα έχουν προηγηθεί εκλογές και ο λαός έχει εκφραστεί με την ψήφο του.
Σήμερα εκ των πραγμάτων βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το “ΝΑΙ” και το “ΟΧΙ” που διλημματικά, παραμορφωτικά αλλά και άκαιρα τίθενται στο λαό.
“ΝΑΙ” και “ΟΧΙ” σε τι και γιατί;
Στην Ευρώπη; Είναι αδιανόητο!
Η Ελλάδα είναι Ευρώπη και μάλιστα η “καρδιά” της Ευρώπης, του ουμανισμού, της δημοκρατίας, των ιδεών, της αμφισβήτησης αλλά και του διαλόγου. Είμαστε αδιαπραγμάτευτα στο κέντρο αυτής της μεγάλης οικογένειας, η οποία διδάσκεται ακόμη από τον ελληνικό πολιτισμό και μεταλαμπαδευει το αρχαίο πνεύμα το αθάνατο. Είμαστε από πίστη βαθειά Ευρωπαίοι και όχι από μικροπολιτικό ή άλλο συμφέρον.
Το ξέρουμε και αυτό πια όλοι σήμερα πως η σημερινή Ευρώπη έχει αισθητά παρεκκλίνει από τις αρχικές βασικές αξίες και αρχές. Ίσως μάλιστα αν ζούσαν οι ιδρυτές της να αισθάνονταν ντροπή για τη μορφή που έχει πάρει το δημιούργημά τους.
Η Ενωμένη Ευρώπη άλλαξε, έχει εκτραπεί από την πορεία της και δείχνει να μετατρέπεται σε “κάτι άλλο” απ’ αυτό που οραματίζονταν όλοι όσοι την πίστευψαν και αγωνίστηκαν με πάθος γι’ αυτή.
Το καθήκον όμως για την επαναφορά της στις ράγες της αρχικής πορείας είναι δικό μας. Όλων των κρατών μελών, όλων των λαών της Ευρώπης. Ο προβληματισμός έχει αρχίσει, οι πιέσεις αυξάνονται και το μεγάλο στοίχημα θα κερδηθεί όσο παραμένει άσβεστη η φλόγα των κοινών αρχών και αξιών. Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία για τις μεγάλες δομικές αλλαγές που έρχονται.
Η ζωή άλλωστε συχνά ανατρέπει και τους πιο καλοστημένους σχεδιασμούς...
“ΝΑΙ” και “ΟΧΙ” όμως για τη συμφωνία με τους εταίρους, δανειστές ή θεσμούς;
Τι μπορούμε να πούμε λοιπόν;
Aν είμαστε σε θέση να χρηματοδοτήσουμε τη σταθερή πορεία της χώρας, την ζωή των κατοίκων και τις διεθνείς υποχρεώσεις της, έχει καλώς. Δίλημα δεν υπάρχει. Αν αισθανόμαστε ότι έχουμε επάρκεια από τρόφιμα μέχρι φάρμακα και ανταλλακτικά των μαχητικών αεροσκαφών μας τότε και πάλι έχει καλώς.
Δεν έχουμε ανάγκη από κανένα “πακέτο” από καμιά βοήθεια και κυρίως δεν θα δεχθούμε κανένα να μας... κουνάει το δάκτυλο.
Αν έχουμε χρήμα για ν’ ανοίξουμε τις τράπεζες, έπρεπε να το είχαμε κάνει από χθες... Και πάλι δεν θα είχαμε ανάγκη ούτε τους εταίρους, ούτε τους θεσμούς αλλά ούτε και τους... Ρώσους.
Αν όμως δεν έχουμε τίποτα απ’ όλα αυτά, τι κάνουμε; Το ερώτημα δεν είναι φιλοσοφικό και ούτε προσφέρεται για... ψυχανάλυση.
Η λύση είναι μια και μοναδική: Μόνο μια συμφωνία με τους εταίρους, τους δανειστές ή τους θεσμούς όπως τους αποκαλούμε τώρα, μπορεί να μας σώσει.
Συμφωνία, όμως, όποια να ‘ναι; Να τους δώσουμε δηλαδή την... Ακρόπολη ή ένα από τα νησιά μας;
ΌΧΙ, χίλιες φορές ΟΧΙ! Όπως “ΟΧΙ” είχαμε πει σε όλα τα άδικα μέχρι τώρα μέτρα που εξαθλίωσαν την κοινωνία και κατέστρεψαν την πραγματική οικονομία.
Θα θυμάστε με πόση οργή εμείς απ’ αυτή τη δημοσιογραφική έπαλξη, τη μόνη ίσως στην Ελλάδα που δεν παίζει παιχνίδια με την εξουσία, αποκαλύψαμε και καταδικάσαμε όλα όσα από τα μέτρα για τη δήθεν σωτηρία μας, οδηγούσαν την Ελλάδα στα βράχια.
Όχι λοιπόν άδικα, αναποτελεσματικά και τιμωρητικά μέτρα! Όχι άλλος πόνος για ένα λαό που βρίσκεται στην εξαθλίωση.
Σωστά ο Νόαμ Τσόμσκι σημειώνει στο τελευταίο του άρθρο για την Ελλάδα πως “οι πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν εδώ ήταν παράλογες από οικονομικής απόψεως και απολύτως καταστροφικές”. Και δεν είναι μόνο ο μεγάλος αυτός διανοητής του σύγχρονου κόσμου που στέκεται στο πλευρό μας.
Κατά της άδικης μεταχείρισης της Ελλάδας και του λαού μας έχουν ταχθεί και όλοι οι κορυφαίοι οικονομολόγοι του κόσμου.
Άρα τέλος σε ό,τι συνέβαινε μέχρι σήμερα.
Αυτό όμως είναι θέμα διαπραγμάτευσης της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης με τους θεσμους της Ευρώπης. Της κυβέρνησης που πρόσφατα εκλέχθηκε με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε προεκλογικά.
Εδώ παίζουν καθοριστικό ρόλο οι διεθνείς σχέσεις, οι συμμαχίες, ο ρόλος της χώρας στο γεωπολιτικό σκηνικό και ασφαλώς η δυνατότητα του βέτο.
Σ’ αυτό το πεδίο κρίνονται οι ηγέτες και εδώ γράφεται η ιστορία. Η διαπραγματευτική μαεστρία του μεγάλου εθνάρχη Ελευθερίου Βενιζέλου έχει πολλά και πολλούς να διδάξει.
Άλλωστε όποιοι ξέχασαν την ιστορία καταδικάστηκαν απ’ αυτήν...
Να μην συμβεί ξανά στη χώρα αυτή.
(Όσοι θα σκέφτηκαν ότι σκοπός μας σήμερα ήταν να υποδείξουμε ως άλλοι... Πάπες στο αναγνωστικό μας κοινό τι θα κάνει, ασφαλώς διαψεύστηκαν. Με αίσθημα ευθύνης αυτές τις κρίσιμες ώρες, εμείς δεν θα πυροδοτήσουμε την μπαρουταποθήκη των διχαστικών διλημμάτων. Αρκετά τα έχει πληρώσει αυτά μέχρι σήμερα ο λαός και ο τόπος).
