Άθελά μου ήμουν παρών σε μια συζήτηση δύο ηλικιωμένων, γνωστών μεταξύ τους, της γειτονιάς μου. Το θέμα, φυσικά, τι άλλο από την περιβόητη απόφαση του επικεφαλής της κυβέρνησης να αποχωρήσει εσπευσμένα από τις επώδυνες και δραματικές συζητήσεις των Βρυξελλών, να γυρίσει πίσω, να φέρει το θέμα για συζήτηση στη Βουλή και να προχωρήσει σε σχετικό πανελλήνιο δημοψήφισμα μετά από την επεισοδιακή συζήτηση και τελική απόφαση της Βουλής. Οι συζητήσεις, ανάμεσά τους, γίνονταν μεταξύ θυμού, εκνευρισμού, οξύτατων αντεγκλήσεων, και κάποιας αποδοχής ή έστω μερικής ταύτισης στα ενδιάμεσα, ένθεν κακείθεν. Όπως σε όλες τις παρεμφερείς περιπτώσεις, αιώνες τώρα, ο ελληνικός λαός και ο καθένας πολίτης ξεχωριστά θεωρεί πιθανότερες τις δικές του απόψεις και ότι περισσότερο από εκείνες του ή των συνομιλητών του κλίνουν προς τη σωστή πλευρά.
Ο ένας εκ των δύο, φαινόταν μάλλον ανένδοτος. Ο πρωθυπουργός έφυγε από τη συζήτηση και καλά έκανε για να προασπίσει την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού και της κυβέρνησής του. Γι αυτό και σωστή η απόφασή του να προσφύγει στον λαό και να ζητήσει την έγκρισή του για περαιτέρω χειρισμούς, χωρίς φυσικά να κατονομάσει ποιους συγκεκριμένα εννοεί και που αποσκοπεί.
Ο έτερος των συζητητών, αρκούντως σαφής, λεπτομερής στις τοποθετήσεις του και κατατοπιστικός. Το σχέδιο, για αυτόν, δρομολογήθηκε έξυπνα και είναι εξίσου απλό και κατανοητό. Η τρομοκρατία του ελληνικού λαού, είναι το πρώτο βήμα για να πετύχει η κυβέρνηση την αποστολή της, κάτι το οποίο έγινε με τις ελλείψεις που παρατηρήθηκαν στα μηχανήματα αυτόματης ανάληψης μετρητών έξω από τις τράπεζες, τα διαγγέλματα, τις δηλώσεις υπουργών και κυβερνητικών στελεχών και βουλευτών. Μαζί με αυτά, συνεχίζεται ακάθεκτα η δημόσια αριστερή φρασεολογία και η επαναστατικότητα των κυβερνώντων που παραπέμπει σε περιεχόμενο τοποθετήσεων μέσα σε ξεχασμένα φοιτητικά αμφιθέατρα, η ‘αντίσταση’ στον εχθρό μαζί με όλα τα συναφή. Παράλληλα αναφερόταν στην ‘απαραίτητη’ διαφαινόμενη τιμωρία των θεσμών που επικρέμαται ανά πάσα στιγμή άνωθεν της κεφαλής μας, ότι δεν υπάρχει περαιτέρω παράταση του προγράμματος, μαζί φυσικά με το κλίμα εκφοβισμού που εξαπολύουν τα Μ.Μ.Ε τα οποία ξέρουν τόσο καλά να παίζουν χρόνια τώρα. Τουτέστιν οι τρεις θεσμοί των Βρυξελλών φοβούμενοι δήθεν τα αχαρτογράφητα νερά μέσα στα οποία θα βρεθεί η Ευρώπη ως συνέπεια μιας πιθανής εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, οπισθοχωρούν για να σωθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και έτσι τελικά επιτυγχάνεται η πολυπόθητη από όλους συμφωνία! Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί το δημοψήφισμα επιτυχία της, το ΟΧΙ κατακυρώνεται με πλειοψηφία από τον περήφανο ελληνικό λαό, κι έτσι επανερχόμαστε στα ίδια, δηλαδή προχωράει κανονικά και συντεταγμένα η ψήφιση ενός τρίτου και πιο δυσβάσταχτου μνημονίου, παρά τα αντίθετα που υποσχέθηκε με τόση ένταση και έκσταση προεκλογικά, με την υπογραφή σημειωτέον αριστερής κυβέρνησης, και έτσι αποφεύγεται η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη και η χρεοκοπία της! Οι θεσμοί κάνουν λόγο για ιστορική συμφωνία με τη χώρα, η κυβέρνηση για σωτήρια και επιτυχή διαπραγμάτευση, η ηρεμία επανέρχεται στην ελληνική κοινωνία, με ότι φυσικά μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα συνεπάγεται αυτό.
Η συζήτηση συνεχίστηκε για κάποια λεπτά της ώρας ακόμη ανάμεσα στους δύο καλοκάγαθους κατά τα άλλα ηλικιωμένους κυρίους, μαζί βεβαίως με τα συνήθη κοσμητικά επίθετα και χαρακτηρισμούς των πολιτικών, σε κάποιες άλλες αναφορές σε προβλήματα της συνοικίας. Όταν έφτασε η στιγμή να ρωτήσουν τη γνώμη μου κοντοστάθηκα. Σκέφτηκα που άραγε διαφωνούσαν οι δύο συνομιλητές; Έντρομος διαπίστωσα ότι μάλλον πουθενά!
Η επιβεβαίωση του ενός ή του άλλου, ούτως ή άλλως, σε λίγες μέρες θα έρθει, εάν φυσικά λάβει χώρα το δημοψήφισμα που αναγγέλθηκε. Η τοποθέτησή μου μάλλον δεν τους ξάφνιασε. Οι εξελίξεις, είπα, θα έρθουν με τη μορφή χιονοστιβάδας, είτε για να συμφωνήσουν με τον πρώτο, είτε με το δεύτερο ηλικιωμένο κύριο. Και τότε, είπα, θα μπορέσουμε σίγουρα όλοι να αναφωνήσουμε “καληνύχτα” ή “καλημέρα” κύριε πρωθυπουργέ!
* Ο Γιώργος Σχορετσανίτης είναι χειρουργός και διευθυντής του χειρουργικού τομέα στο ΠΑΓΝΗ
