Από τον ουρανό το περιμέναμε, από τη γη μας ήρθε.

SLOW WEST
Σκην.: Τζον Μακλίν
Πρωτ.: Κόντι Σμιτ Μακ-Φι, Μάικλ Φασμπέντερ, Μπεν Μέντελσον, Κάρεν Πιστόριους.
Στα 1870, ο νεαρός Τζέι ταξιδεύει από τη Σκωτία στις Η.Π.Α., για να βρει την αγαπημένη του Ρόουζ. Ο σκληροτράχηλος Σάιλας θα τον καθοδηγήσει διαμέσου των επικίνδυνων διαδρομών της Άγριας Δύσης.
Γουέστερν που αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκοτσέζου σκηνοθέτη, σε δικό του πρωτότυπο σενάριο. Μία πολύ ευχάριστη έκπληξη για τη δεδομένη στιγμή κυκλοφορίας της και για τη χρονιά συνολικότερα. Προσωπικά δεν είχα ακούσει τίποτα γι’ αυτήν πριν μπω στην αίθουσα, ούτε περίμενα κάτι σπουδαίο μέσα στο κατακαλόκαιρο. Αυτό που είδα όμως είναι ένα στιβαρό, ρομαντικό, πολιτικά αιχμηρό, ελεγειακό γουέστερν για τον χαμένο έρωτα, τη χαμένη πατρίδα και τη γέννηση ενός έθνους.
Έχοντας στη διάθεσή του ένα πολύ καλό καστ, με επικεφαλής τον πάντα αξιόπιστο Φασμπέντερ ως σκληροτράχηλο Σάιλας και τον 19χρονο Μακ-Φι ως μικρόσωμο αλλά αποφασισμένο Τζέι, ο σκηνοθέτης φτιάχνει ένα γούεστερν η διαδρομή του οποίου καταγγέλλει τη λεηλασία της ινδιάνικης αμερικανικής γης από τους λευκούς, τη νοσταλγία των μαύρων σκλάβων για την αφρικανική πατρίδα τους, την ωθημένη από την ανάγκη εγκατάσταση των ευρωπαίων μεταναστών, και καταληγει σε μια μεταφορά του πολυφυλετικού αμερικανικού έθνους όπως αυτό διατηρείται ως σήμερα, με την πολυ-πολιτισμικότητα ακριβώς ένα από τα καυχήματά του, σε αντίθεση με τα ‘παλιότερα’ (τουλάχιστον σύμφωνα με την εθνικιστικού τύπου αντίληψη που διατηρούν για τον εαυτό τους) ευρωπαϊκά κράτη.
Επιπλέον και προς τιμήν της, η ταινία μοιάζει αμείλικτα ειλικρινής -ίσως ακόμη και κυνική- στη σκιαγράφηση και την εξέλιξη των χαρακτήρων, χωρίς να νιώθει την ανάγκη να εξυπηρετήσει συμβάσεις ή στερεότυπα, προσφέροντας μια ιστορία σκληρή αλλά και συγκινητική, πλέκοντας την επιθυμία, την ανάγκη και τις αντικειμενικές συνθήκες σ’ ένα μοιραίο κουβάρι.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΠΕΛΙΕ
LA FAMILLE BELIER
Σκην.: Ερίκ Λαρτιγκό
Πρωτ.: Λουάν Εμερά, Καρίν Βιάρ, Φρανσουά Νταμιάν, Ερίκ Ελμονινό, Λουκά Γκελμπέργκ
Η Πώλα είναι η μόνη στην τετραμελή οικογένειά της που διατηρεί την ακοή της, καθώς οι γονείς και ο αδελφός της είναι κωφοί. Μεγαλωμένη στην οικογενειακή φάρμα και μαθημένη στην αγροτική ζωή, η Πώλα ανακαλύπτει ότι διαθέτει το χάρισμα μιας πολύ όμορφης φωνής, την οποία ο καθηγητής της μουσικής, την προτρέπει να δοκιμάσει σ’ έναν πολύ σπουδαίο διαγωνισμό τραγουδιού.
Οικογενειακή κομεντί ενηλικίωσης, η οποία, κόβοντας 7,5 εκατομμύρια εισιτήρια, έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στη Γαλλία για το 2014, πίσω από το «Θεέ μου, τι σου κάναμε;» («Qu’est-ce qu’on a fait au Bon Dieu ?», Φιλίπ ντε Σωβρόν). Επίσης, βρέθηκε υποψήφια για έξι βραβεία Σεζάρ, από τα οποία η 19χρονη Εμερά κέρδισε επάξια εκείνο της περισσότερο υποσχόμενης ηθοποιού.
Επάξια, επειδή το φιλμ διαγράφει μια μάλλον συνηθισμένη και προβλέψιμη πορεία, αλλά είναι η δική της νεανική αγνότητα και ζωηράδα, η κρυστάλλινη φωνή και το πεντακάθαρο πρόσωπο που ‘κουβαλούν’ την αφήγηση και συνοψίζουν το θέμα της στην πανέμορφη εκτέλεση του «Je vole» του Μισέλ Σαρντού. Δεν πρέπει βεβαίως να παραγνωρίζεται το ευχάριστο γεγονός, ότι πρόκειται για μια ταινία με κωφούς κεντρικούς χαρακτήρες, η απεικόνιση των οποίων υστερεί στον κινηματογράφο. Πρόκειται για τη δεύτερη την οποία είδαμε φέτος, μετά από το εξαιρετικό «Η φυλή» («Plemya», Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκι, 2014), που δυστυχώς δεν ήρθε ως τώρα στο Ηράκλειο.

ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ: ΓΕΝΕSYS
TERMINATOR: GENISYS
Σκην.: Άλαν Τέιλορ
Πρωτ.: Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Εμίλια Κλαρκ, Τζέισον Κλαρκ, Τζάι Κόρτνι, Τζέι Κέι Σίμονς, Μπιούνγκ-χουν Λι
Το 2029, ο Τζων Κόνορ είναι ο αρχηγός της αντίστασης των ανθρώπων ενάντια στις μηχανές που έχουν κυριεύσει τον πλανήτη. Στέλνει τον πιο πιστό του στρατιώτη, τον Κάιλ Ρις, πίσω στο 1984 για να προστατεύει τη μητέρα του, Σάρα, από τον Εξολοθρευτή που έχει στείλει προηγουμένως το Skynet για να τη σκοτώσει. Φτάνοντας όμως ο Κάιλ στον προορισμό του, τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιμένει.
Πέμπτη προσθήκη στη σειρά περιπετειών επιστημονικής φαντασίας, που περιλαμβάνει επίσης τα εμβληματικά «Ο Εξολοθρευτής» («The Terminator», Τζέιμς Κάμερον, 1984) και «Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης» («Terminator 2: Judgment Day», Τζέιμς Κάμερον, 1991), το θεαματικό πλην ‘άνοστο’ «Εξολοθρευτής 3: η εξέγερση των μηχανών» («Terminator 3: rise of the machines», Τζόναθαν Μόστοου, 2003) και το απογοητευτικό «Εξολοθρευτής: η σωτηρία» («Terminator: salvation», McG, 2009).
Βλέποντας την ταινία, σκέφτηκα ότι εκτός από ένα προφανές reboot (επανεκκίνηση), σίγουρα δεν αποτελεί sequel (συνέχεια) γιατί δεν ακολουθεί τα γεγονότα των προηγούμενων ταινιών, ούτε ακριβώς ριμέικ, γιατί δεν αφηγείται μία από τις προηγούμενες ιστορίες, αλλά τις ανασυνθέτει όλες μαζί, παίρνοντας επιμέρους στοιχεία τους κι αναδιατάσσοντάς τα σε μια καινούρια χρονολογική σειρά: είναι δηλαδή ένα reshuffle (ξανα-ανακάτεμα). Από τη μία, είναι αξιέπαινο το ότι οι σεναριογράφοι Λέτα Καλογρίδη και Πάτρικ Λούσιε, μπήκαν στον κόπο να προσπαθήσουν καν να πλέξουν ένα μεγαλύτερο χωρόχρονο κουβάρι από τέσσερα μικρότερα. Από την άλλη, η χρήση του χωροχρονικού ταξιδιού μέσα στην πλοκή είναι τόσο συχνή, ώστε φτάνει κανείς ν’ αναρωτιέται γιατί να μην ξεπηδάει ένας νέος Εξολοθρευτής κάθε δέκα λεπτά από μια άλλη γωνιά του δρόμου.
Ως πρώτη εντύπωση, η ταινία μοιάζει αβίαστα διασκεδαστική, χάρη στους φρενήρεις ρυθμούς, τη συνεχή δράση και τον Σβαρτσενέγκερ που αποτελεί το πιο διασκεδαστικό στοιχείο της ταινίας- ταυτόχρονα, ένδειξη της παρακμής της σειράς. Όμως όσο περνούν οι μέρες, αναδύονται στο μυαλό μου τα προβλήματα του φιλμ, που κατά τη γνώμη μου είναι πολλαπλά.
Ξεκινώντας από το θεμελιωδέστερο, κανείς από τους τρεις διαδόχους του Κάμερον, δε διαθέτει το σκηνοθετικό του όραμα και την ξεχωριστή καλλιτεχνική του ταυτότητα. Στα χέρια του Κάμερον, η ιστορία του Εξολοθρευτή ήταν μια ζοφερή αλληγορία για τη σχέση ανθρώπου και τεχνολογίας, εκτελεσμένη ειρωνικά ακριβώς με τα τελειότερα και πρωτοποριακότερα ψηφιακά εφέ της εποχής. Αντιθέτως, οι Μόστοου, McG και Τέιλορ είναι απλοί διεκπεραιωτές, οι οποίοι με τις ιστορίες στις οποίες αρκούνται, με τις εικόνες που στήνουν και με τον τρόπο με τον οποίο καθοδηγούν τους ηθοποιούς, δείχνουν να μην αποσκοπούν σε κάτι παραπάνω από θεαματικές περιπέτειες με τις οποίες να περνάει ευχαρίστα η ώρα.
Συγκεκριμένα εδώ, όπως ήδη είπαμε, η κατάχρηση του χωροχρονικού ταξιδιού αποσαθρώνει ακόμη περισσότερο την ήδη ετοιμόρροπη αφηγηματική συνοχή της σειράς. Η πλοκή καταλήγει μια χωροχρονική μπάμπουσκα, κάθε γεγονός της οποίας θα μπορούσε να προλαμβάνεται ανά πάσα στιγμή από κάποιον Εξολοθρευτή. Όσο σκληρή κι αν προσπαθεί να φαίνεται, η Κλαρκ δεν αποτινάζει ποτέ τη γλυκύτητα της ομορφιάς της, μοιάζοντας περισσότερο με θυμωμένη έφηβη απ’ ό,τι με επαναστάτρια. Παρότι βρισκόμαστε 24 χρόνια μετά από το «Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης», το μακιγιάζ και τα οπτικά εφέ της φετινής ταινίας είναι συχνά λιγότερο αληθοφανή από τότε. Τέλος, από τον τρόπο με τον οποίο περπατάει και μόνο, ο Σβαρτσενέγκερ προδίδει την προσχηματική του παρουσία, μεταφέροντας το σκεβρωμένο και παχυμένο από την ηλικία σουλούπι του, που δεν έχει πια καμία σχέση με το επιβλητικό και σαρωτικό μηχανικό παράστημα των δύο πρώτων ταινιών- ακόμα και της τρίτης, για να είμαστε δίκαιοι.

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ ΨΥΧΗ: ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3
INSIDIOUS: CHAPTER 3
Σκην.: Λη Γουανέλ
Πρωτ.: Ντέρμοτ Μαλρόνι, Στέφανι Σκοτ, Άνγκους Σάμσον, Λη Γουανέλ
Η ηλικιωμένη Ελίς, είναι ένα μέντιουμ που έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση, αλλά δέχεται να βοηθήσει τη νεαρή Κουίν ν’ απαλλαγεί από τον δαίμονα που την κυριεύει σταδιακά.
Τρίτη προσθήκη στη δημοφιλή σειρά ταινιών τρόμου, έπειτα από τα εμπορικά υπερ-επιτυχημένα «Παγιδευμένη ψυχή» («Insidious», Τζέιμς Γουάν, 2010) και «Παγιδευμένη ψυχή- κεφάλαιο 2» («Insidious- chapter 2», Τζέιμς Γουάν, 2013). Στο φετινό κεφάλαιο, ο σεναριογράφος των δύο προηγούμενων ταινιών, Γουανέλ, διαδέχεται τον Γουάν στη σκηνοθεσία, διατηρώντας χρέη σεναριογράφου, αλλά και τον ρόλο του ως Σπεκς μέσα στην πλοκή.
Δεν ξέρω αν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο από τη συνηθισμένη επωδό μου για την κοινοτοπία και την προβλεψιμότητα οι οποίες χαρακτηρίζουν τις πρόσφατες ταινίες του είδους, και που για μένα τις καθιστούν αδιάφορες, αλλά ενδεχομένως να μην πτοούν όσους εξακολουθούν ν’ αναζητούν τις αμιγώς αισθητηριακές απολαύσεις του.