Στις 10 Φλεβάρη 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η ελληνοϊταλική συνθήκη ειρήνης. Τα Δωδεκάνησα ήταν πλέον ελληνικά.
Οι Ανωγειανοί άκουσαν την είδηση στο ραδιόφωνο, δεν το ‘θελαν και πολύ, άρχισαν να ζητωκραυγάζουν και να μπαλοτοκοπούν στο καφενείο. Ενας γέρος θεόκουφος δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Ηταν άτεκνος και είχε πουλήσει την περιουσία του από χρόνια.
- Ιντα ‘ναι μωρέ, τι συμβαίνει;
- Επήραμε τα Δωδεκάνησα!
Ο κουφός δεν κατάλαβε τίποτα. Δεν άκουσε, σας λέω, Θεού βροντή. Οταν όμως άναψε το πατριωτικό κέφι κι άρχισαν να σφάζουν πρόβατα, σηκώθηκε κι άρπαξε έναν χωριανό του απ’ το μανίκι:
- Ιντα συμβαίνει παιδί μου; - Επήραμε τα Δωδεκάνησα, του φώναξε στ’ αυτί στεντορίως ο άλλος.
- Και ίντα είναι τα Δωδεκάνησα;
- Είναι μπάρμπα μια (μ)πατούλια νησά έπαε αποκάτω στη θάλασσα και τα πήραμε όλα!
- Εγώ την πάρτη μου την (ε) πουλώ!
Εγώ λοιπόν αποφάσισα ότι την πάρτη μου στο λιμάνι του Πειραιά δεν την πουλώ σε κανένα κερατά. Δεν υπογράφω το συμβόλαιο... Ούτε κι οι σύντροφοί μου υπογράφουν!
Το όλο ζήτημα όμως έχει και τη “χάρη” του. Οταν οι άλλοι πουλούσαν δημόσια περιουσία, στο ΣΥΡΙΖΑ λέγαμε ότι “ξεπουλούσαν”. Τώρα που ο πωλητής άλλαξε, μιλάμε για αξιοποίηση.
Διαφωνώ με όλα αυτά. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σ’ ένα λαό είναι να χάσουν οι λέξεις το νόημά τους. Πρώτα υποτάσσονται οι λέξεις και μετά οι άνθρωποι. Οταν οι λέξεις γίνονται βολικές για να υπηρετήσουν άλλα ήθη ν’ ανησυχείς.
Να θυμάσε πάντα ότι πριν μπει η χώρα στο μνημόνιο και τη χρεοκοπία, η κλεπτοκρατία είχε στρογγυλέψει καταλλήλως τη γλώσσα μας:
- Τους κλέφτες και τους απατεώνες τους είπαν “διαπλεκόμενους”.
- Την ατιμία την ονόμασαν “διαπλοκή”.
- Τις ολοφάνερες υπεξαιρέσεις τις είπαν “κακοδιαχείριση”.
Ιδού λοιπόν πώς ακριβώς λειτούργησε η λείανση της γλώσσας και πού οδήγησε.
Στο μνημόνιο δεν μας οδήγησε η τελευταία πενταετία. Δεκαετίες πριν το προσπαθούσαν οι τότε άρχοντες... γλωσσολόγοι.
Με το λιμάνι του Πειραιά το πρόβλημα είναι τεράστιο. Ξέρουμε άραγε τι ακριβώς πουλάμε; Το λιμάνι αυτό πέρα από τους βαθείς συμβολισμούς... και την ιστορική του αξία έχει τεράστια αξία ως καθ’ αυτό λιμάνι. Αξίζει τουλάχιστον όσο και το δημόσιο χρέος!
Οι αρχαίοι Αθηναίοι ήταν ασφαλώς σοφότεροι από μας. Ηξεραν καλά την αξία του (εμπορική και στρατιωτική) και είχαν επενδύσει τεράστια ποσά.
Παρακολούθημα του λιμανιού ήταν τα μακρά τείχη. Τα έχτιζαν 17 χρόνια και δαπάνησαν το μυθικό ποσό των 36.000.000 αργυρών δραχμών (μήκος 7000μ. και πλάτος 184).
Στο λιμάνι ναυλοχούσαν τότε 200 τριήρεις με 40.000 πολεμιστές και πληρώματα.
Ο Πειραιώς όπως και τα 14 αεροδρόμιά μας πρέπει να παραμείνουν ελληνικά. Αυτό λέει η συνείδηση των ανθρώπων που μας εμπιστεύτηκαν τη σωτηρία της πατρίδας και του λαού.
