H Ελλάδα ανέβηκε επτά θέσεις στον ετήσιο κατάλογο του ελβετικού Institute for Management Development (IMD) για την ανταγωνιστικότητα κάθε οικονομίας, αλλά τα μηνύματα από την έκθεση δεν είναι ξεκάθαρα.

Από τη μία πλευρά, η Ελλάδα καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση παγκοσμίως στη διαθεσιμότητα εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού, ενώ κερδίζει έδαφος σε δείκτες όπως το πνεύμα επιχειρηματικότητας, η εμπειρία των στελεχών και η ευελιξία και προσαρμοστικότητα των επιχειρήσεων στις προκλήσεις από το εξωτερικό τους περιβάλλον.

Απο την άλλη πλευρά, η Ελλάδα καταλαμβάνει την τελευταία θέση με κριτήριο το βαθμό ευκολίας λήψης χρηματοδότησης (πίστωσης) και την 59η θέση με κριτήριο το βαθμό κατά τον οποίο το χρηματοοικονομικό σύστημα ενισχύει την επιχειρηματική δραστηριότητα.

Η έκθεση του IMD παρουσιάστηκε προχθες από τον πρόεδρο του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδας (ΣΒΒΕ) Αθαν. Σαββάκη και δείχνει πως η ανταγωνιστική θέση της Ελλάδας κατά το 2014 βελτιώθηκε κατά επτά θέσεις και εφέτος κατατάσσεται στην 50η θέση μεταξύ 61 χωρών από την 57η την οποία κατείχε κατά την περσινή χρονιά.

Για την εξαγωγή της συνολικής θέσης μιας χώρας στη διεθνή κατάταξη ανταγωνιστικότητας λαμβάνονται υπόψη τέσσερεις μεγάλες ομάδες παραγόντων: η «Οικονομική Αποδοτικότητα», η «Κυβερνητική Αποτελεσματικότητα», η «Επιχειρηματική Αποτελεσματικότητα» και οι «Υποδομές». (συνολικά περισσότεροι από 340 δείκτες).

Με βάση τις επιδόσεις της χώρας μας στους 342 δείκτες (ποσοτικούς και ποιοτικούς) που αξιολογούνται από το IMD στο πλαίσιο της εξαγωγής των αποτελεσμάτων της Παγκόσμιας Επετηρίδας Ανταγωνιστικότητας (WCY), το διεθνούς φήμης ινστιτούτο IMD θεωρεί ότι οι πέντε (5) κύριες προκλήσεις για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας, κατά το 2015, είναι:

1η ενίσχυση της ρευστότητας των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, για την ουσιαστική ενίσχυση της διεθνούς τους ανταγωνιστικότητας,

2 η προσέλκυση και υλοποίηση ξένων και εγχώριων επενδύσεων,

3 η ανασυγκρότηση και αναδιάρθρωση του εγχώριου παραγωγικού συστήματος, με άξονα τη μεταποιητική δραστηριότητα και την ενίσχυση της καινοτομίας,

4 ο εξορθολογισμός του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, ειδικά σε όρους αποτελεσματικότητας του φορολογικού πλαισίου/συστήματος, και,

5 η υλοποίηση ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης, προσαρμοσμένων στις ανάγκες των τοπικών επιχειρήσεων.