Ακόμη κι όταν ο προορισμός δεν είναι σαφής, η διαδρομή διατηρεί το δικό της ενδιαφέρον.



ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΤΟΥ ΣΙΛΣ ΜΑΡΙΑ

CLOUDS OF SILS MARIA

Σκην.: Ολιβιέ Ασαγιάς

Πρωτ.: Ζιλιέτ Μπινός, Κρίστεν Στούαρτ, Κλόι Γκρέις Μόριτς, Λαρς Άιντινγκερ.

Η Μαρία είναι μια μεσήλικη πασίγνωστη και διακεκριμένη ηθοποιός, που δέχεται απρόθυμα να πρωταγωνιστήσει σ’ ένα θεατρικό έργο, το οποίο εκτόξευσε τη φήμη της στο ξεκίνημα της καριέρας της, όταν είχε υποδυθεί τη νεότερη από τις δύο ηρωίδες. Τώρα καλείται ν’ αναλάβει τον ρόλο της μεγαλύτερης γυναίκας, γεγονός που την προβληματίζει και την ωθεί να συζητήσει τις επιφυλάξεις της με τη νεαρή βοηθό της.

Ψυχολογικό δράμα για την ηλικία, την ωριμότητα και την τέχνη. Παρότι η αφήγηση μοιάζει να μην έχει σαφή προσανατολισμό και οι φορτωμένοι διάλογοι ενδεχομένως περιστασιακά να κουράσουν, το φιλμ αποζημιώνει με τις πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστριών του, με την αυτο-αντανακλαστικότητά του και με τον χειρισμό του Ασαγιάς, που αποφεύγει τον περιττό λυρισμό, τον στόμφο και τον μελοδραματισμό, τα οποία αποτελούν εύκολες παγίδες για ένα τέτοιο θέμα, και παρακολουθεί τις ηρωίδες του με απόσταση, ψυχραιμία, ίσως ακόμη και με ελαφριά σκληρότητα, η οποία πηγάζει από τον κυνισμό που επιφέρει η ηλικία.

Κι αν η Μπινός είναι από χρόνια μια φτασμένη και καταξιωμένη ηθοποιός, η οποία δίνει εδώ ακόμα μία συγκροτημένη ερμηνεία ως ακριβώς μια φτασμένη και καταξιωμένη σταρ, αυτή που προσωπικά με εξέπληξε περισσότερο είναι η Στούαρτ, η οποία μετά από το «Still Alice: κάθε στιγμή μετράει» με κάθε καινούριο ρόλο της μου γίνεται περισσότερο συμπαθής, εξελίσσοντας την απωθητική μπλαζέ εικόνα της που είχε καλλιεργήσει μέσα από τις ταινίες της σειράς «Λυκόφως». Κι αυτό όχι επειδή υποδύεται χαρακτήρες εντελώς αντιθέτους από πριν, αλλά επειδή χρησιμοποιεί τη φαινομενική της απάθεια (που εξακολουθεί να υφέρπει) ως σημείο εκκίνησης για να την εμπλουτίσει με εξυπνάδα, ανησυχία και αμφισβήτηση ανάλογη της γενιάς της.

Η εξαιρετικά προσγειωμένη και ‘φυσιολογική’ εκφορά των διαλόγων, οι αδιόρατες μεταβάσεις που αυτή επιτρέπει ανάμεσα στους διαλόγους των δύο γυναικών και σ’ εκείνους του θεατρικού που προβάρουν, η ‘μεταφυσική’ εξαφάνιση της Βαλεντίν και η αντικατάστασή της για την οποία επίσης δε γίνεται ζήτημα, καθώς και η τελική αιώρηση της Μαρίας που δίνεται μέσα στον σκηνικό χώρο του έργου όπου πρωταγωνιστεί, όλα βοηθούν την ταινία ν’ αναρωτηθεί για τα ζητήματα που θέτει, επειδή αυτά προκύπτουν αναπόφευκτα με το πέρασμα του χρόνου, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι μάλλον δεν υπάρχουν συγκεκριμένες και οριστικές απαντήσεις.



ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

PARADISE LOST

Σκην.: Αντρέα Ντι Στέφανο

Πρωτ.: Τζος Χάτσερσον, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Κλώντια Τράιζακ, Μπρέιντι Κορμπέ

Ο Νικ είναι ένας νεαρός καναδός σέρφερ, που παραθερίζει με τον αδελφό του στην Κολομβία. Εκεί γνωρίζει κι ερωτεύεται τη Μαρία, η οποία είναι ανιψιά του Πάμπλο Εσκομπάρ, του μεγαλύτερου και πιο διαβόητου εμπόρου ναρκωτικών στον κόσμο.

Δράμα εγκλήματος, το οποίο διαθέτει αξιόλογο καστ, προσφέρει καλές ερμηνείες, και παρά τη συμβατικότητά του, νομίζω ότι καταφέρνει να φτιάξει ένα συνεπές και γλαφυρό σχόλιο για τον τρόπο με τον οποίο το χρήμα εξαγοράζει τη δουλοπρέπεια και τη συνενοχή στο έγκλημα. Φαινόμενο διαχρονικό, με άφθονα εγχώρια παραδείγματα, από τη ‘φιλανθρωπία’ της Χρυσής Αυγής μέχρι τις δωρεές επιχειρηματιών αμφιβόλου ηθικής σε κοινωφελή ιδρύματα, όπως μουσεία κ.α.