Του Φάνη Ι. Κακριδή

Ήταν πολλές δεκαετίες πίσω, όταν περισσότερο ο Αντώνης, λιγότερο εγώ, χαιρόμαστε τη συντροφιά και δεχόμαστε την πνευματική επίδραση του παπα-Γιώργη Πυρουνάκη. Από τότε κρατάει η επαφή μας, από τότε παρακολουθώ τη διαδρομή αυτού του εξαιρετικού φιλολόγου και ανθρώπου, που αν τον χαρακτηρίζει κάτι ιδιαίτερα, είναι η πληθωρική και πολύπλευρη διδακτική και συγγραφική του δράση.

Για την καταγραφή των απομνημονευμάτων των Κρητικών αγωνιστών θα μιλήσουν άλλοι, που σίγουρα δε θα παραλείψουν να εξάρουν όχι μόνο την τολμηρή αρχική απόφαση και το εντυπωσιακό τελικό αποτέλεσμα, αλλά και την πολύχρονη επίμονη προσπάθεια, τη φιλολογική γνώση, την ευθυκρισία, το σεβασμό και την υπομονή που απαιτήθηκαν για να καταγραφούν σελίδες και σελίδες συναισθηματικά φορτισμένος αυθόρμητος προφορικός λόγος. Δίπλα στο ιστορικό, ο Αντώνης μάς χάρισε και ένα γλωσσικό μνημείο, όπου και μόνο η καταγραφή των ονομάτων, με τα μικρά και τα μεγάλα, με τα ψευδώνυμα και τα παρανόμια των πολεμιστών, αποτελεί θησαυρό ανεκτίμητο.

Από την άλλη μεριά, δίπλα στον ακριβοδίκαιο κριτικό λόγο και τις ζωντανές επιφυλλίδες, σωστό είναι να υπογραμμιστεί το πρωτότυπο ποιητικό και πεζογραφικό έργο του Σανουδάκη, όχι μόνο για την αναμφισβήτητη λογοτεχνική του ποιότητα, αλλά και γιατί, απροσδόκητα θα λέγαμε, ο Αντώνης διάλεξε να πορευτεί στον ονειρικό δρόμο της υπερρεαλιστικής γραφής, όπου εικονικά νοήματα, ήχοι και αυτονομημένες λέξεις υποβάλλουν όσα κατά κανόνα ο λόγος αποσιωπά ή αδυνατεί να εκφράσει.

Ν. Κηφισιά 30 / 4 / 2015