Toυ Γρηγόρη Πασπάτη*
Είναι αξίωμα ότι τα συστήματά υγείας γίνονται για τους πολίτες και όχι για την επαγγελματική κατοχύρωση των ιατρών. Είναι επίσης αναμφιμσβήτητο γεγονός ότι στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια παρήχθησαν πολλοί ιατροί, από τις υπερβολικά πολλές για το μέγεθος της χώρας 7 ιατρικές σχολές, εισήχθησαν δε από τις ιατρικές σχολές του εξωτερικού ακόμα περισσότεροι. (Οι πολλές ιατρικές σχολές περισσότερο εξυπηρετούν τους ακαδημαϊκούς ιατρούς και εφήμερα τις οικογένειες των σκληρά μελετώντων εισακτέων παρά την κοινωνία). Σήμερα πρέπει να δουλέψουμε τις παρεμβάσεις στο σύστημα υγείας με αυτά τα δεδομένα- είναι νομοτέλεια.
Στην Ελλάδα της κρίσης και του άκρατου λαϊκισμού οι νέοι ιατροί δεν εισάγονται στα νοσοκομεία με αποτέλεσμα τη σοβαρή υποβάθμιση της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης του νέου ιατρικού δυναμικού της χώρας. Οι νέοι ιατροί σαν βιοποριστική διέξοδο βρίσκουν μόνο τον ιδιωτικό τομέα. Έχω τοποθετηθεί δημόσια ότι αυτή η "λίμνη" του ιατρικού δυναμικού θα πρέπει να αποτελέσει τη θεμέλια λίθο της πρωτοβάθμιας υγείας στα αστικά τουλάχιστον κέντρα.
Διάβασα με προσοχή και έντονο σκεπτικισμό την πρόθεςη δημιουργίας των 2 αστικών κέντρων υγείας στο Ηράκλειο και το Γάζι. Σκέψη με θετικό πρόσημο που θα έπρεπε να είχε υλοποιηθεί από δεκαετίες. Τα κέντρα αυτά θα έχουν ως κύριο σκοπό τη μείωση των προσερχομένων πολιτών στα εξωτερικά ιατρεία των δύο νοσοκομείων. Αν γίνουν όμως με τις προϋποθέσεις που λειτουργούσαν τα παλαιά ΙΚΑ τότε η άποψη μου είναι σαφής: ΟΧΙ.
Τι εννοώ; τα αστικά κέντρα υγείας θα πρέπει να στελεχωθούν με επαρκώς εκπαιδευμένους νέους αλλά και ώριμους ιατρούς που θα έχουν επάρκεια και εμπειρία και το ανάλογο ΙΑΤΡΙΚΟ ΒΑΡΟΣ να λάβουν ιατρικές αποφάσεις για τους ασθενείς, υποστηριζόμενοι φυσικά και από την ανάλογη τεχνολογική υποδομή. Μόνο έτσι θα βοηθηθούν τα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων, εκεί που στενάζει η ρημαγμένη Ελλάδα. Αυτό προϋποθέτει βούληση και σαφέστατα σκληρή επιστημονική αξιολόγηση (δεν το βλέπω- εδώ δεν το έκαναν οι προηγούμενοι που το υποστήριζαν και "λεκτικά", αυτοί θα το κάνουν;). Άλλως τα κέντρα θα εξελιχθούν σε αντιπαραγωγικές διεκπαιρωτικές ?βόρες ή δραχμοβόρες δομές. Στη απευκταία τελευταία περίπτωση δεν γνωρίζω αν θα ήταν συμφερότερο για τον Έλληνα φορολογούμενο να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα που θα δαπανηθούν σε αυτές τις δομές σε σοβαρές και σκληρά επιτηρούμενες συμβάσεις του ΠΕΔΥ με τους ιδιώτες ιατρούς.
* Ο Γρηγόρης Πασπάτης είναι ιατρός και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου
Διά βαθμιαίων
μεταρρυθμίσεων…
Σήμερα θα «συνομιλήσω» για την τρέχουσα εντός συνόρων πολιτική επικαιρότητα με ένα πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας. Χωρίς να καταφύγω σε κόλπα «πνευματισμού», παρά μονάχα στη δίτομη σειρά «Πολιτικά Κείμενα» όπου έχουν μαζευτεί όλοι οι πολιτικοί του λόγοι και οι ιδέες του Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Μπορεί ο πρώην πρωθυπουργός (1924 και 1932) να πέθανε το Νοέμβρη του 1936, αλλά οι ιδέες του είναι ακόμη και σήμερα θαλερές και επίκαιρες. Κι η χαρά μου είναι μεγάλη, γιατί από την παρούσα «συνέντευξή» μας, ίσως, προκύψουν κάποιες χρήσιμες για τους σύγχρονους Έλληνες προτάσεις για τα σημερινά προβλήματά μας.
Πρώτα απ’ όλα, πείτε μας ποια είναι η γνώμη σας, κύριε Παπαναστασίου, για τον διαρκή τα τελευταία χρόνια θόρυβο με τα «διαπλεκόμενα» και τον Τύπο στην Ελλάδα;
(4/6/1931) Όταν δημιουργείται κατάστασις η οποία περιάγει τον δημόσιον έλεγχον εις την θέλησιν ολίγων επιχειρήσεων, πρέπει να αναγνωρίζωμεν ότι νοθεύεται το δημοκρατικόν πολίτευμα, το οποίον στηρίζεται εις το δημόσιον έλεγχον…
Κύριε πρόεδρε, ενώ προηγούμενες κυβερνήσεις, ακολουθώντας «μνημονιακή» πολιτική, συρρίκνωσαν τα εισοδήματα των πολιτών, έχετε να πείτε κάτι για το ότι, αν και η σημερινή κυβέρνηση υποσχέθηκε προεκλογικά «ενίσχυση» των μισθών και των συντάξεων, δεν έχουμε ιδεί τίποτα ακόμα;
(24/3/1924) Όσον αφορά την κοινωνικήν οικονομικήν πολιτικήν της κυβερνήσεως είναι ίσως περιττόν να τονίσω ότι η δημοκρατική κυβέρνησις αποβλέπει εις την συστηματικήν εξύψωσιν των εργαζομένων τάξεων. Αναγνωρίζει όμως ότι τούτο δύναται να γίνη διά βαθμιαίων μεταρρυθμίσεων, αι οποίαι, ενώ θα τείνουν εις την κατάργησιν πάσης εκμεταλλεύσεως ενός μέρους της κοινωνίας υπό οιουδήποτε άλλου μέρους αυτής, δεν πρέπει να προκαλούν κατάπτωσιν της παραγωγής, η οποία τουναντίον πρέπει επίσης να ευνοήται.
Κύριε πρόεδρε, τέλος, πώς βλέπετε την πρόσφατη πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδας, κ. Ιερώνυμου, για αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας για να ανταποκριθεί η χώρα μας στις δανειακές της υποχρεώσεις;
(29/12/1930) Εάν ενδιαφερώμεθα και θέλωμεν πράγματι να προαχθή η Εκκλησία και να πληρώση μεγίστην ανάγκην κοινωνικήν, επιβάλλεται να συντείνωμεν όπως όσον το δυνατόν συγχρονίζεται και μη εξαρτά την ύπαρξίν της από εντελώς τυπικά πράγματα τα οποία σήμερον δεν ανταποκρίνονται προς τας κοινωνικάς και ψυχικάς ανάγκας των ανθρώπων.
Τον ευχαρίστησα και έκλεισα τα βιβλία. Στράφηκα στο περίπτερο της γειτονιάς μου, όπου από «διαπλεκόμενα και μη» πρωτοσέλιδα του τύπου δεν μπόρεσα να βρω νέα που πραγματικά ωφελούν τις ψυχές των συμπατριωτών μας…
