«Ένα θετικό στοιχείο της καινούργιας κατάστασης είναι ότι πλέον οι θεατές απομυθοποιούν - και καλά κάνουν - τα μεγάλα ονόματα στο θέατρο και τη μουσική και στηρίζουν περισσότερο νέα σχήματα που πραγματικά υπηρετούν την τέχνη με σοβαρότητα και προτείνουν το νέο, το άφθαρτο, το αληθινό». Το παραπάνω περιγράφει, σε συνέντευξή του στην «Π» ο καλλιτεχνικός διευθυντής του δήμου Ηρακλείου, κ. Γιώργος Αντωνάκης, σκηνοθέτης της παράστασης «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα».
Πρόκειται για το βραβευμένο - στο φεστιβάλ της Avignon το 2004- έργο του Ρουμάνου φιλέλληνα συγγραφέα, Ματέϊ Βιζνιέκ, σε μετάφραση της Έρσης Βασιλικιώτη, που παρουσιάζει η θεατρική ομάδα των φοιτητών του Πανεπιστημίου Κρήτης (Σχολές Ηρακλείου).
Η παράσταση ανεβαίνει από τις 22 ως τις 26 Μαΐου στις 9 το βράδυ στο Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου.
Αντί εισιτηρίου συγκεντρώνονται τρόφιμα μακράς διάρκειας και φάρμακα.
Η παράσταση δεν προτείνεται για παιδιά κάτω των 15 ετών.
Γιατί επιλέξατε να παρουσιάσετε το συγκεκριμένο έργο; Θεωρείτε πως τα μηνύματα που στέλνει είναι επίκαιρα;
«Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα» του Ματεϊ Βισνιέκ είναι ίσως το καλύτερο θεατρικό έργο που έχω διαβάσει τα τελευταία 20 χρόνια.
Ο Βισνιέκ γνωρίζοντας από κοντά το δράμα των Βαλκανίων, όντας Ρουμάνος, συνθέτει ένα πρωτότυπο εκπληκτικό έργο πάνω στο αρχέτυπο της τραγωδίας των άταφων νεκρών, των αιτιών του αδελφοκτόνου πολέμου και των δεινών που έπονται.
Όμως δεν σταματά στο δράμα των εμφυλίων σπαραγμών της γειτονιάς μας. Προχωρά και ξεγυμνώνει - με αρκετό χιούμορ, είναι αλήθεια - “τα κοράκια” του συστήματος που πουλάν και αγοράζουν, για μερικές κούτες τσιγάρα, τα πάντα σε μια διαλυμένη χώρα, από τα λείψανα ενός νεκρού έως και τις απελπισμένες γυναίκες για να τις στείλουν στα πορνεία των μεγαλουπόλεων της Ευρώπης.
Η επικαιρότητα του έργου είναι σοκαριστική. Το μήνυμά του βρίσκεται στα στόματα εκατομμυρίων ανθρώπων που ποδοπατήθηκε η αξιοπρέπεια τους και επιδεινώθηκε η ζωή τους, (όσοι επέζησαν).
Γκρεμίστε επιτέλους το απάνθρωπο αυτό σύστημα που μόνο δεινά επιφέρει».
Κύριε Αντωνάκη, η θεατρική ομάδα των φοιτητών του Πανεπιστημίου Κρήτης (Σχολές Ηρακλείου) μετρά περισσότερα από 30 χρόνια επιτυχίας. Υπάρχουν μέλη της που συνεχίζουν σε επαγγελματικό επίπεδο την ενασχόλησή τους με το θέατρο;
«Πράγματι πέρασαν 32 χρόνια από τότε που μια ομάδα φοιτητών του Μαθηματικού και του Φυσικού ήρθαν στο Καφεθέατρο και μου πρότειναν να ξεκινήσουμε τη θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου.
Ήταν Οκτώβριος του 1983.
Από τότε έως και σήμερα η ομάδα μας παρουσίασε περισσότερα από 40 έργα.
Συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ και συνέβαλε στην θεατρική και πολιτιστική ανάπτυξη της πόλης και του Πανεπιστημίου μας.
Κατά κάποιο τρόπο θεωρώ την ομάδα αυτή ως πνευματικό μου τέκνο. Στόχος της θεατρικής δεν είναι βέβαια να “βγάλει” ηθοποιούς.
Μας ενδιαφέρει η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου των φοιτητών και η διασύνδεση της πανεπιστημιακής κοινότητας με την κοινωνία του Ηρακλείου.
Όμως παρά τις προτροπές μου μερικοί φοιτητές, (5-6 περίπου στους 800 που έχουν περάσει από την ομάδα) ακολούθησαν το θέατρο, φτιάχνοντας μια αξιοζήλευτη καριέρα».
“Ο κοινωνικός χαρακτήρας της τέχνης βρίσκει το δρόμο του μέσα από την αλληλεγγύη”
Στην παράσταση, αντί εισιτηρίου οι θεατές καλούνται να προσφέρουν τρόφιμα, μία κίνηση που έχει επαναληφθεί, ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου;
«Η πρώτη παράσταση με τρόφιμα αντί εισιτηρίου στην πόλη μας, έγινε από την ομάδα των εργαζομένων του Δήμου Ηρακλείου, στο έργο που ανεβάσαμε το 2012, «Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ». Ακολούθησαν οι άλλες δυο ομάδες που έχω υπό την καλλιτεχνική μου διεύθυνση των δημοσιογράφων και των φοιτητών του Π.Κ.
Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μας και συλλέξαμε πολλούς τόνους τροφίμων που παραδώσαμε στους κοινωνικούς φορείς της πόλης μας.
Η συγκίνηση για όλους μας ήταν μεγάλη.
Οι θεατές έρχονταν στο θέατρο κρατώντας τσάντες γεμάτες τρόφιμα με ένα συναίσθημα αλληλεγγύης που σπάνια συναντάς.
Για μένα αυτός είναι ένας τρόπος σωστός για τις μέρες μας. Η Τέχνη και οι εργάτες της πρέπει να βρίσκονται δίπλα στα προβλήματα του κόσμου.
Ο κοινωνικός χαρακτήρας της Τέχνης βρίσκει το δρόμο του μέσα από την αλληλεγγύη και την κοινωνική ευαισθησία.
Οι ποσότητες που θα μαζέψουμε φέτος θα δοθούν σε φτωχές οικογένειες, ανέργους, αστέγους και άλλες ομάδες που έχουν πραγματικά ανάγκη μέσω του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου, των Συσσιτίων Απόρων Ενορίας Αγ. Τριάδας, της Εθελοντικής Ομάδας “GIVE”, της Επιτροπής Αλληλεγγύης Δειλινών, του Κοινωνικού Παντοπωλείου του Δικτύου Αντιμετώπισης της Φτώχειας στο Δήμο Ηρακλείου και του Δικτύου Κοινωνικής Αλληλεγγύης - Κοινωνικό φαρμακείο».
Οι συντελεστές της παράστασης
Οι συντελεστές της παράστασηε είναι:
Μετάφραση: Έρση Βασιλικιώτη
Σκηνοθεσία: Γιώργος Αντωνάκης
Μουσική: Ορέστης Κουσαθανάς
Κινησιολογία/Χορογραφία: Στεφανία Σπυροπούλου
Βίντεο Άρτ: Δευκαλίωνας Μανιδάκης
Ομάδα Καλλιτεχνών “Fabros.art”
Κατασκευή Σκηνικών: Γιώργος Μανουσάκης
Φωτισμοί- Ηχητικά εφέ: Βαγγέλης Παντούλας
Παίρνουν μέρος:
Βίμπκο (Γιός) - Γεωργαντής Παναγιώτης(Βιολογικό Μεταπτυχιακό). Στάνκο - Αμίν Ραχσανί (Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών) . Συνοριοφύλακας - Πολυχρονόπουλος Ευάγγελος (Ε.Π.Π.). Μητέρα - Ελευθερία Φραγγιαδούλη (Βιολόγος). Βίγκαν - Ντάσης Βασίλης (Βιολογικό). Ο Νέος Γείτονας - Δημήτρης Κολοτούρος (Δημοσιογράφος). Πράλικ - Κουτεντάκης Άρης (Μηχανολόγος). Νταβατζής - Φραγγιαδούλης Αλέξανδρος (Μεταπτυχιακό Μ.Π.). Ίνα (Κόρη) - Τσαγλιώτη Εμμανουέλα (Ιατρική Μεταπτυχιακό). Τραβεστί - Λοράνδος Φίλιππος (Βιολογικό). Φράντς - Κρητικός Εμμανουήλ (Βιολογικό). Η Τρελή Γριά - Μεϊμάρη Ελισάβετ (Μαθηματικό). Πατρόνα - Μαρία Θεοδωράκη (Ε.Π.Π.). Ο Χαμογελαστός Τύπος - Παπαδάκης Νίκος (Ιατρική). Πολίτες – Πρόσφυγες – Νεκροί – Πόρνες - Στρατιώτες. Χριστίνα Εφραίμογλου (Βιολογικό). Κωνσταντίνα Γιουρούκου (Φυσικό). Βερνάδου Εμμανουέλα (Βιολογικό). Ζιούβα Ροδούλα (Τέτυ). Νικόλ Βαξεβάνη (Χημικό). Ευάγγελος (Χέλι) Μαράκης (Διδακτ. Φυσικού). Χαμηλάκη Στέλλα (Μαθηματικό). Δανδούτη Λένια (Ιατρική). Μιχαέλα Λαγουδάκη (Βιολόγος). Πάλλα Ανατολή – Γεωργία (Εκκλησιαστή Μουσική και Ψαλτική). Λυκάκη Μαρία (Ιστορικό – Αρχαιολογικό). Γιώργος Αβραμίδης (Μαθηματικό). Εύα Ατζολετάκη (Βιολογικό). Χάρης Λεονταράκης.
“Οι θεατές πλέον απομυθοποιούν
- και καλά κάνουν - τα μεγάλα ονόματα και στηρίζουν περισσότερο νέα σχήματα που πραγματικά υπηρετούν την τέχνη”
