Ο ιστορικός τέχνης - σημειολόγος, μέλος της Academia Europaea, Χάρης Καμπουρίδης, γράφει για το ζωγραφικό κόσμο του Αριστείδη Βλάσση:

“Με άμεση οικειότητα και με σεβάσμια ιερατικότητα υποδέχονται το βλέμμα του θεατή οι πίνακες του Αριστείδη Βλάσση.

Τα απεικονιζόμενα θέματα μοιάζουν γνώριμα από παλιά, σαν να έχουν ανασυρθεί από ένα σεντούκι μνήμης αγαπημένης και κοινής σε όλους μας. Άνθρωποι, περιβάλλον, καταστάσεις, σύνθεση του εικαστικού χώρου και χρωματικές κλίμακες παρουσιάζονται σε υψηλή εναρμόνιση, σαν μια καλά μελετημένη τελετουργία που στόχο έχει να κάνει τον θεατή να αισθανθεί και να αναπολήσει έναν κόσμο αγαπημένο και ταυτόχρονα μακρινό ως προς τον χρόνο και τις ψυχικές διαθέσεις.

“H αγαλματώδης παρουσία του πεπερασμένου έπους”

Ο εικαστικός κόσμος του Βλάσση κερδίζει τον θεατή της, μοιάζει σαν να έχει προκύψει εύλογα, από μια εικονική πραγματικότητα που βρίσκεται κάπου δίπλα και μέσα μας, αλλά που την ξεχνάμε στην πιεστική ροή των καθημερινών καταστάσεων που ζούμε σε καταιγιστικό ρυθμό, στις μέρες μας. Ως προς αυτές τις αλλοτριωτικές όψεις της νέας καθημερινότητας, οι ζωγραφιές του Βλάσση αναλαμβάνουν λειτουργία παρηγορητική, καθώς “η αγαλματώδης παρουσία του πεπερασμένου έπους”, οι παλιές ιδανικές στιγμές που αντικρύζουμε, στηρίζουν ηθικά τον τωρινό θεατή που διαισθάνεται ότι πολύ σύντομα αυτό που ζεί θα μεταβληθεί σε παλιά “παγιωμένη στο χρόνο στιγμή” όπως οι πίνακες.

Αγιογραφίες βιωμάτων που αγαπήσαμε όλοι μοιάζουν οι σκηνές συναναστροφών από την προσωπική και την κοινωνική ζωή μιας εποχής που μόλις παρήλθε. Καμαρωτές γυναίκες, οι άνδρες και τα παιδιά, φορώντας τα καλά τους ρούχα, ζευγάρια σε εκδρομή στην εξοχή, οικογένειες στις πλατείες της πόλης μπροστά σε μνημειακά κτίρια ή σε λιμάνια και πλατείες”.