Της Κατερίνας Μυλωνά

"Με τη γλώσσα τη δική μου, που δεν φλυαρώ φιλολογικά, αλλά λέω σταράτα πράγματα, κατά κάποιο τρόπο έχω κοσκινίσει την ιστορία και παρουσιάζω αυτά τα οποία πρέπει να ξέρει ο νέος και τίποτα παραπάνω"

Από την καθαρή σκοπιά του μαθηματικού και μέσα από την προσωπική ιστορία του ήρωά του, Σταύρου, ο κ. Ρούσος Μαγαράκης παρουσιάζει την ιστορία της νεότερης Ελλάδας στο νέο του βιβλίο «Σαν μυθιστόρημα».

Ο κ. Μαγαράκης εξηγεί στην «Π» γιατί πρέπει όλοι μας να γνωρίζουμε την ιστορία του τόπου μας αλλά και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί για ό, τι συμβαίνει γύρω μας.

Μέσα από την ιστορία του Σταύρου, παρακολουθούμε την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Θέλατε να στείλετε κάποιο μήνυμα στους αναγνώστες;

«Με αυτό το βιβλίο δίνεται η αφορμή, εκτός του ότι θα γνωρίσουν την περίπτωση του Σταύρου και το πώς κινήθηκε και έδρασε, να υπάρξει και ένα τσίμπημα της νέας γενιάς, να γνωρίσει πέντε πράγματα, σχετικά με τα μαθηματικά.

Παντού σε όλα τα βιβλία γράφω ότι είμαι μαθηματικός ώστε να μην πέσει το βιβλίο στα χέρια φιλολόγων και αρχίζουν και το ψάχνουν, το διαλύουν. Ήθελα να περάσω το μήνυμα «νέοι αγαπάτε την Ελλάδα, αγαπάτε τον τόπο σας»

Από την επαφή σας με τους νέους, τόσα χρόνια στο σχολείο, διαπιστώνατε πως οι νέοι είχαν προβληματισμούς, ασχολούνταν με την ιστορία του τόπου μας;

«Οι παλιοί νέοι που είναι τώρα μεγάλοι ήταν μέσα στα πράγματα, ξέρανε πολλά. Η καινούργια γενιά δεν ξέρει πολλά πράγματα και, μάλιστα, μπορώ να πω ότι τούτο το βιβλίο το δεχτήκανε με ενδιαφέρον και αγάπη γιατί τους δίνεται η αφορμή να γνωρίσουν την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Με τη γλώσσα τη δική μου που δε φλυαρώ φιλολογικά, αλλά λέω σταράτα πράγματα, κατά κάποιο τρόπο έχω κοσκινίσει την ιστορία και παρουσιάζω αυτά τα οποία πρέπει να ξέρει ο νέος και τίποτα παραπάνω».

Υπάρχουν και γλαφυρές περιγραφές από την περίοδο του Εμφυλίου. Είναι μια περίοδος που συνήθως δεν «αγγίζεται». Πιστεύετε πως ειδικά στις μέρες μας που τείνουν να διαχωρίζονται οι άνθρωποι ανάλογα τα πιστεύω τους πρέπει να θυμηθούμε τι έγινε τότε;

«Δεν είναι άσχημη μία υπόμνηση των γεγονότων αλλά όπως θα δει και ο αναγνώστης από το βιβλίο κρατώ κάποιες αποστάσεις από όλα και, μάλιστα, κάποιοι φιλόλογοι το είδαν , το διέκριναν ότι κρατώ αποστάσεις. Ούτε τη μία πλευρά ούτε την άλλη υποστηρίζω, απλώς αντικειμενικά αντιμετωπίζω το όλο πρόβλημα».

Πιστεύετε πως αν γνωρίζαμε όλοι καλύτερα την ιστορία της χώρας μας, την ανάμιξη που είχαν άλλες χώρες στην εξέλιξη των πραγμάτων, θα αποφεύγαμε κάποια λάθη;

«Σωστό, βεβαίως, οπωσδήποτε, αν και ως φυλή έχουμε αυτό το πταίσμα. Βλέπω ότι και η νέα γενιά πάσχει από το ίδιο σύμπτωμα, δηλαδή η διχόνοια υπάρχει μέσα μας και πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, τουλάχιστον να παίρνουμε κάποια μηνύματα από τα ιστορικά γεγονότα, από τα πάθη που περάσαμε».

Ίσως η διχόνοια είναι και ένας τρόπος να διώχνουμε την ευθύνη από πάνω μας, «δε φταίω εγώ, φταίει ο άλλος»;

«Ναι, μεταφέρουμε κατά κάποιο τρόπο την ευθύνη αλλού ενώ αν κάτσουμε στο βάθος και δούμε το πράγμα θα δούμε ότι εμείς φταίμε και όχι οι άλλοι. Οι άλλοι εκμεταλλεύονται την κατάσταση , προσπαθούν με κάθε τρόπο να ικανοποιήσουν τα δικά τους και όχι τα δικά μας, άρα δε μας φταίνε».

Όταν λέτε οι άλλοι, εννοείτε οι άλλες χώρες.

«Οι άλλες χώρες, οι ξένοι, οι οποίοι συμπαθούν, από ό, τι κατάλαβα τελευταία μόνο τους αρχαίους ημών προγόνους, τους νέους δεν τους πάνε καλά, διότι δεν έχουμε δώσει καλές εξετάσεις».

“Επειδή μου άρεσε να γράφω με χαρακτήρισαν φιλολογίζοντα μαθηματικό”

Δεν το κρύβω ότι αγαπώ το χωριό μου κι ένας λόγος που ασχολήθηκα με όλα αυτά που έχουν προηγηθεί, τα βιβλία που έχουν γραφτεί, ήταν αυτή η αγάπη που έχω προς το χωριό μου και η οποία, από ό, τι αισθάνομαι τελευταία, έχει απήχηση και οι χωριανοί με αγαπούν

Μέσα από παλαιότερα βιβλία σας, παρουσιάζετε την ιστορία του χωριού σας, το Χουδέτσι.

«Δεν το κρύβω ότι αγαπώ το χωριό μου κι ένας λόγος που ασχολήθηκα με όλα αυτά που έχουν προηγηθεί, τα βιβλία που έχουν γραφτεί, ήταν αυτή η αγάπη που έχω προς το χωριό μου και η οποία, από ό, τι αισθάνομαι τελευταία, έχει απήχηση και οι χωριανοί με αγαπούν. Δεν κρύβω ότι μετά από ένα από τα πρώτα βιβλία, «Το Χουδέτσι», που επαινέθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, ένιωσαν κάποια υποχρέωση να με τιμήσουν, όπως έγινε από τον πολιτιστικό σύλλογο. Το συμπαθώ το σύλλογο γιατί είναι νέα παιδιά που προσπαθούν κάτι, αυτό το κάτι εμένα με αγγίζει και θέλω όσο μπορώ να προσφέρω σε αυτό το κάτι».

Πώς προέκυψε η σχέση σας με τη λογοτεχνία, αν και μαθηματικός;

«Πάντα αγαπούσα τα γράμματα και , μάλιστα, όταν στο Γυμνάσιο είπα ότι θα σπουδάσω μαθηματικός, απόρησαν οι φιλόλογοί μου, με τους οποίους κρατώ ακόμα μια επαφή. Δεν ήταν τότε η διάθεσή μου να πάω στα μαθηματικά αλλά ήταν ένα σπρώξιμο που ένιωσα από την όλη κοινωνία. Λέγαν ότι αφού ήμουν καλός έπρεπε να πάω στα μαθηματικά. Πήγαινα στο Καπετανάκειο και μέχρι κάποια τάξη ήμουν στο κλασικό, μετά μεταπήδησα στο πρακτικό. Μετά που σπούδασα επειδή πάντα μου άρεσε να γράφω, με χαρακτήρισαν φιλολογίζοντα μαθηματικό, το δέχομαι, είναι κάτι που μου αρέσει.

Προσπάθησα μέσα στα βιβλία να έχω κάπως αυστηρό μαθηματικό τρόπο γραφής και διαπιστώνω εκ των υστέρων, από όλους τους αναγνώστες ότι αρέσει αυτό, τελικά η φλυαρία στα βιβλία δεν αρέσει στον πολύ κόσμο. Νομίζω ότι αυτό οφείλεται στο ότι είμαι μαθηματικός».

Ένα βιβλίο που αφιερώνεται σε κάθε αγωνιστή

Το βιβλίο αφιερώνεται σε κάθε αγωνιστή.

Ο συγγραφέας γράφει για τον ήρωα του βιβλίου, Σταύρο.

“Η Μοίρα μερικές φορές γράφει τα δικά της σενάρια, πάνω στις ζωές των ανθρώπων. Χωρίς υπολογισμούς ή και «βάσει σχεδίου» καμιά φορά, χαράσσει την πορεία που θα ακολουθήσει ο καθένας, από την αρχή που θα έρθει στον κόσμο μέχρι το τέλος τη στιγμή της αποχώρησής του.

Στην περίπτωση του Σταύρου, τα επεισόδια του δικού του «μοιραίου» σίριαλ, στο οποίο κλήθηκε να πρωταγωνιστήσει, δεν ήταν καθόλου συνηθισμένα ούτε είχαν μια εύκολη ροή. Αλλά εκείνος κατάφερε να αποδώσει τον τρόπο του τέλεια, τονίζοντας ιδιαίτερα την κάθε λεπτομέρεια, σαν καλός ηθοποιός. Το παίξιμό του ήταν άψογο και φαινόταν πολύ καθαρά, ότι πιθανότατα είχε μελετήσει αμέτρητες φορές το έργο.

Είναι γεγονός ότι το πέρασμά του από τη ζωή αυτή μοιάζει κάπως με μυθιστόρημα. Τα απρόβλεπτα που εμφανίζονται κατά διαστήματα δεν είναι ούτε λίγα μα ούτε και μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Αφήνουν έντονο το στίγμα τους στην όλη ακολουθούμενη πορεία της ζωής του, δημιουργώντας προβληματικές καταστάσεις αρκετές φορές, οι οποίες χρειάζονται πολύ κόπο για να ξεπεραστούν από τον παράγοντα «άνθρωπο» που στο τέλος όπως φάνηκε βγήκε νικητής.

Ας μου επιτραπεί από αυτή τη θέση να απευθύνω άπειρες ευχαριστίες προς όλα τα μέλη της οικογένειας του Σταύρου, για τις πολύ χρήσιμες πληροφορίες που μου παρείχαν αναφορικά με την όλη διαδρομή και τις διάφορες δραστηριότητές του. Ακόμη ευχαριστώ από καρδιάς τον Δήμο Αρχανών - Αστερουσίων καθώς και τους αδελφούς Γιώργη και Γιάννη Σηφάκη του Ζαχαρία για την ευγενική τους χορηγία για την έκδοση αυτή”.

Από το Χουδέτσι

Ο Ρούσος Μαγαράκης γεννήθηκε στο Χουδέτσι Ηρακλείου Κρήτης. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Ηράκλειο, σπούδασε μαθηματικός, στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το Σεπτέμβριο του 1969 προσλήφθηκε στο Ισότιμο Λύκειο «Ο ΚΟΡΑΗΣ» του Ηρακλείου, όπου εργάστηκε ως καθηγητής μαθηματικών. Συνέχισε στο ίδιο σχολείο ως διευθυντής του Γυμνασίου και μετά του Λυκείου μέχρι τον Αύγουστο του 1998. Ακολούθως, δίδαξε σε Γυμνάσια και Λύκεια του Δημοσίου μέχρι τον Αύγουστο του 2005, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.

Από το Νοέμβριο του 2002 μέχρι και τον Ιούλιο του 2003, παρουσίαζε τακτική εβδομαδιαία πρωινή λογοτεχνική εκπομπή στο ραδιοφωνικό σταθμό ΕΡΑ του Ηρακλείου διαβάζοντας δικά του κείμενα. Και από τις 8-5-2011 μέχρι 29-10-2011, στο πλαίσιο του προγράμματος της ΕΡΑ «Κάνε την εκπομπή σου», ακουγόταν η ημίωρη εκπομπή του «Στιγμιότυπα από την πόλη», με περιστατικά και δρώμενα φανταστικά και ενίοτε πραγματικά επενδυμένα με κρητική μουσική και τραγούδια. Κατά καιρούς, έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες:

I. «ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ

2. “ΠΑΤΡΙΣ” Ηρακλείου

3. Η “ΤΟΛΜΗ” Ηρακλείου

Εργασίες του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά:

1. “Αναζητήσεις”

2. “Αγονη γραμμή”

3. “Ιδιόφωνο”

Εργα του που έχουν εκδοθεί είναι:

1. “Το Χουδέτσι”

2. “Χουδέτσι, το χωριό μου χθες και σήμερα”

3. “Διαδρομών στιγμιότυπα”

4. “Καθ’ οδόν”

5. “Περασμένα μα όχι ξεχασμένα”.