Ο πολύς κ. Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, εντάχθηκε με τις υπερσυντηρητικές του ιδέες στο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα και έγινε ένας από τους νεότερους βουλευτές του Γερμανικού Κοινοβουλίου. Όταν το 1998 ο τότε καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Κολ έχασε τις εκλογές, την αρχηγία του κόμματος ανέλαβε ο κ. Σόιμπλε, η στενή του όμως σχέση με τον πρώην καγκελάριο τον οδήγησε το 2000 εκτός κόμματος, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο το οποίο και συμμετείχε στην παράνομη χρηματοδότηση.
Στη συνέχεια τη σκυτάλη ανέλαβε η σημερινή καγκελάριος κ. Μέρκελ η οποία μαζί με τον Σόιμπλε είχαν συμμαχήσει για να εκτοπίσουν τον μέντορα τους, προκειμένου να καρπωθούν την αρχηγεία. Σκληρός αντικομουνιστής και υπέρμαχος του άκρατου νεοφιλελευθερισμού θεωρούσε την Ανατολική Γερμανία κίνδυνο για την Δυτική, μεγάλωσε με τον μπαμπούλα του κουμμουνισμού και έτρεμε στην ιδέα και μόνο στην προοπτική ανόδου αριστερών κομμάτων. Η συμπεριφορά του προς τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες παρά τις άοκνες προσπάθειες (δεν απέδωσαν) που κατέβαλαν για μια συμβιβαστική επίλυση του μεγάλου οικονομικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα είναι λίαν επιεικώς απαράδεκτη και προσβλητική, γιατί ο τελικός στόχος του ήταν η χώρα να τιμωρηθεί προς παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρώπης. Το λυσσαλέο του όμως μίσος το δείχνει στη σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διότι του θυμίζει την κουμμουνιστική Ανατολική Γερμανία για τούτο στις διαπραγματεύσεις μαζί της δημιουργεί προβλήματα ζητώντας συνεχώς νέα μέτρα σφίγγοντας την θηλιά μέχρι να την ανατρέψει. Με την πτώση του τείχους του Βερολίνου τον χρησιμοποίησε η οικονομική ελίτ (ΝΑΖΙ) για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της ξεπουλώντας όλη την περιουσία της Ανατ. Γερμανίας αντί πινακίου φακής ήταν αυτός πού ανέλαβε όλο το τεχνοκρατικό σκέλος της ενοποίησης. Δεν ήθελε να μείνει τίποτα που να του θυμίζει την κουμμουνιστική Ανατ. Γερμανία, όλες οι δομές αυτής είχαν ξεριζωθεί πριν καν ολοκληρωθεί η οικονομική και κοινωνική ενοποίηση, οι συνέπειες του ρεβανσισμού ήταν ολέθριες .Δυστυχώς όμως για την χώρα μας αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη παραμένει μέχρι σήμερα ο ισχυρός της Ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, αντλώντας την δυναμική αυτής της πολιτικής του: 1) στις αγορές, τις απόψεις και την φιλοσοφία των οποίων εκφράζει και στηρίζει. 2) Τον πρόεδρο της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καθώς και τον πρόεδρο αυτής. 3) Τα πειθήνια όργανα των θεσμικών αχυράνθρωπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους οποίους προΐσταται εποπτεύει και δίνει εντολές.Με αυτή την σύνδεση ελέγχει όλους τους μηχανισμούς της Ε.Ε. και αυτούς της Ευρωζώνης και επικράτησε ως ηγεμόνας αυτής. Επέβαλε την οικονομική δικτατορία με την ακραία νεοφιλελεύθερη δημοσιονομική πολιτική με τα απίστευτα μέτρα της βάρβαρης λιτότητας που εξαθλίωσε τους λαούς και κατάστρεψε τις οικονομίες των χωρών ιδίως αυτές της Νότιας Ευρώπης,με πρώτο θύμα την χώρα μας. Παρότι γνωρίζει ότι αυτή η πολιτική είναι καταστροφική και δεν οδηγεί πουθενά επιμένει απτόητος στη συνέχιση της. Πιστεύει ότι με την υπάρχουσα οικονομική κρίση εδραιώνει την επικυριαρχία της στην Ευρώπη αποκομίζοντας συνάμα πολλαπλά κέρδη,στοχεύει στην Ευρώπη των δύο ταχυτήτων, στην εκχώρηση της δημοσιονομικής και εθνικής κυριαρχίας των χωρών για την δημιουργία της Γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο αείμνηστος πρόεδρος της Γαλλίας από τους κορυφαίους πολιτικούς της χώρας του και της Ευρώπης, Φρανσουα Μιττεράν δε έβλεπε ευνοϊκά την επανένωση της Γερμανίας γιατί όπως έλεγε ένας νέος Γερμανικός κολοσσός στη μέση της Ευρώπης θα επεδίωκε να την κυριαρχήσει, όπως και πράγματι ο μεγάλος αυτός πολιτικός δικαιώθηκε. Με την σημερινή οικονομική δικτατορία της σκληρής λιτότητας και τα αναμενόμενα τώρα και μια δεκαετία και όχι απρόσμενα τρομερά γεγονότα που συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (τρομοκρατία, εμφύλιοι πόλεμοι) έχουν αναγκάσει τους λαούς αυτών των χωρών να μετοικήσουν σε άλλες χώρες του πλανήτη με ενδιάμεσο σταθμό την Ευρώπη.
Το ανυπέρβλητο αυτό όμως πρόβλημα με τις καθημερινά χιλιάδες αφίξεις προσφύγων -μεταναστών δεν μπορεί να το σηκώσει στις πλάτες της η Ευρώπη και ως εκ τούτου θέμα χρόνου είναι η διάλυση της. Στα αίτια και τους υπεύθυνους για αυτά που συμβαίνουν στον πλανήτη, ο οποίος έχει τρομοκρατηθεί, έχουν αναφερθεί και αναλύσει κατά καιρούς διαπρεπείς οικονομολόγοι και πολιτικοί αναλυτές παγκοσμίου φήμης.
*Ο Βασίλης Αναγνωστόπουλος είναι συντ/χος τραπεζικός πρώην δ/ντής Ιονικής Τράπεζας
