Το κινηματογραφικό καλοκαίρι ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο.

ΕΚΔΙΚΗΤΕΣ: Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ULTRON

AVENGERS: AGE OF ULTRON

Σκην.: Τζος Γουίντον

Πρωτ.: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Κρις Έβανς, Μαρκ Ράφαλο, Σκάρλετ Γιοχάνσον, Κρις Χέμσγουορθ, Τζέρεμι Ρένερ, Ελίζαμπεθ Όλσεν, Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον, Σάμιουελ Τζάκσον, Τζέιμς Σπέιντερ, Πωλ Μπέτανι.

Αφού απομακρύνουν το σκήπτρο του Λόκι από τα χέρια του μοχθηρού φον Στράκερ, οι Εκδικητές καλούνται να αντιμετωπίσουν τον Άλτρον, ένα ρομπότ τεχνητής νοημοσύνης που σχεδιάστηκε από τον Τόνι Σταρκ ως αμυντικό όπλο, αλλά κατέληξε με δική του αδάμαστη δύναμη και διεστραμμένη άποψη για την παγκόσμια ειρήνη, την οποία θα επιχειρήσει να επιβάλει με την εξολόθρευση του ανθρώπινου είδους.

Μετά από το «Οι Εκδικητές» («The Avengers», Τζος Γουίντον, 2012), αυτή είναι η δεύτερη συγκέντρωση της ομάδας υπεηρώων της Marvel, με την οποία κορυφώνεται η λεγόμενη Δεύτερη Φάση του Κινηματογραφικού της Σύμπαντος, και η οποία θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι με τον επερχόμενο «Ant-Man» σε σκηνοθεσία του Πέιτον Ριντ. Από ‘κει και πέρα ξεκινάει η Τρίτη Φάση, με νέες ταινίες που θα επαναφέρουν τους γνωστούς ήρωες και θα συστήνουν καινούριους, και οι οποίες θα καταλήξουν στην ήδη προγραμματισμένη τρίτη εξόρμηση των Εκδικητών, που θα εκτυλιχθεί σε δύο μέρη, στα «Avengers: Infinity War- part I» (2018) και «Avengers: Infinity War- part ΙI» (2019), τα οποία θα σκηνοθετηθούν από τους Άντονι και Τζο Ρούσο. Η «Εποχή του Ultron» κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α. το σαββατοκύριακο που πέρασε, σημειώνοντας το δεύτερο μεγαλύτερο άνοιγμα στην ιστορία, με 188 εκατομμύρια δολάρια, αυξάνοντας τις παγκόσμιες εισπράξεις της σε 626 εκατομμύρια, μετά από μόλις 12 μέρες προβολής στις αίθουσες του πλανήτη.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Γουίντον, αποδεικνύει για δεύτερη συνεχόμενη φορά τη δεξιοτεχνία του στο λεγόμενο plot juggling, δηλαδή την ικανότητα ενός σκηνοθέτη να χειρίζεται όσο το δυνατό πιο ισορροπημένα, πολυάριθμους χαρακτήρες και υπο-πλοκές μέσα σε μια αφήγηση. Ισομερής κατανομή αφηγηματικού και κινηματογραφικού χρόνου ανάμεσα στους ήρωες, υποδειγματικά ρυθμισμένες εναλλαγές δράσης κι επεξηγήσεων, είναι τα δομικά προτερήματα ενός σεναρίου, το οποίο όμως διακρίνεται επίσης από έναν βαθμό τυχαιότητας, που υπονομεύει ελαφρώς τη συνοχή του. Για παράδειγμα, το ότι η πλοκή ξεκινάει χωρίς να μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει ή να υπενθυμίσει τον τρόπο με τον οποίο η ΥΔΡΑ κατάφερε ν’ αποκτήσει το σκήπτρο του Λόκι (κάτι που έχουμε ήδη δει από το τέλος του «Captain America: ο Στρατιώτης του Χειμώνα»). Επίσης, η αυθαίρετη ευκολία με την οποία άλλοι χαρακτήρες περιλαμβάνονται στην πλοκή κι άλλοι όχι, με εξηγήσεις να παρέχονται για τους λιγότερο σημαντικούς: δίνονται δικαιολογίες για την απουσία της Πέπερ και της Τζέην (ουσιαστικά βεβαίως, μια αφορμή για χιουμοριστικό ανταγωνισμό ανάμεσα στον Σταρκ και τον Θορ), ενώ παρότι τον βλέπουμε στο πάρτι και στους νέους Εκδικητές, ο Falcon απουσιάζει αδικαιολόγητα από την τελική μάχη της ομάδας με τον Ultron, ενώ θα ήταν λογικό να καταφτάσει μαζί με τον Φιούρι και τον War Machine.

Όμως ολ’ αυτά μοιάζουν ασήμαντες λεπτομέρειες, μπροστά σ’ ένα υπερθέαμα που ξεδιπλώνεται τόσο πληθωρικά και καταιγιστικά. Εξαιρετικά ψηφιακά εφέ (το μονοπλάνο της εναρκτήριας μάχης, που καταλήγει στο συγκεντρωτικό πλάνο με την ομάδα να εισέρχεται από την αριστερή πλευρά του κάδρου, σε στιγμιαία αργή κίνηση). Βαθιά γνώση των χαρακτήρων και συγκροτημένη ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ τους (ήδη προετοιμάζεται η διαμάχη ανάμεσα στον Σταρκ και τον Ρότζερς που θα επεκταθεί σε εμφύλιο πόλεμο στο επερχόμενο «Captain America: Civil War»). Σταθερά εύστοχο χιούμορ (διαλέξτε σκηνή), η αποθεωτική παραλλαγή του μουσικού θέματος των Εκδικητών του Άλαν Σιλβέστρι από τον Ντάνι Έλφμαν στους τίτλους τέλους, κι ένα ιδανικό καστ χωρίς ίχνος κούρασης, με σημαντικότερες νέες προσθήκες τον Σπέιντερ, ο οποίος επιβάλλεται εύκολα με την τρομακτική φωνή του ως Ultron, και τον Μπέτανι που μ’ ένα αριστουργηματικό μακιγιάζ μεταμορφώνεται στον πανίσχυρο αλλά συνετό Vision.

Ως τελευταία πλην καθόλου ασήμαντη λεπτομέρεια, η ταινία συνεχίζει να φτιάχνει διακριτικά αλλά σταθερά το ομοφυλοφιλικό υπόβαθρο του Captain America, που ξεκίνησε τόσο εμφανώς στον «Στρατιώτη του Χειμώνα». Εκεί, η σχέση του με τον Μπάκι και τον Σαμ υπερίσχυε κάθε ανάλογης που είχε με τους γυναικείους χαρακτήρες. Εδώ, το “φλερτ” με τον Σαμ συνεχίζεται στο πάρτι, ενώ στο κλείσιμο του φιλμ, ο Cap ομολογεί στον Σταρκ ότι το όνειρό του για γυναίκα και οικογένεια ανήκει στον Στιβ της δεκαετίας του ’40, καταλήγοντας: “I went in one man, I came out another”.

ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΟ ΧΡΥΣΟ

WOMAN IN GOLD

Σκην.: Σάιμον Κέρτις

Πρωτ.: Έλεν Μίρεν, Ράιαν Ρέινολντς, Ντάνιελ Μπρουλ, Κέιτι Χολμς

Το 1998 στις Η.Π.Α., η Μαρία Άλτμαν είναι μια αμερικανίδα αυστροεβραϊκής καταγωγής, που ζητάει από τον γιο και νεαρό δικηγόρο μιας φίλης της, να τη βοηθήσει ν’ ανακτήσει τον πίνακα του Γκούσταφ Κλιμτ, «Προσωπογραφία της Adele Bloch-Bauer I», ο οποίος απεικονίζει τη θεία της και βρέθηκε στην κατοχή της αυστριακής κρατικής πινακοθήκης, έπειτα από την εισβολή των Ναζί στο πατρικό σπίτι της οικογένειας της Μαρίας, κατά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ιστορική κομεντί, που αφηγείται την πραγματική ιστορία της Άλτμαν, η οποία μήνυσε και κατάφερε να νικήσει στο δικαστήριο την αυστριακή κυβέρνηση, ανακτώντας έτσι έναν από τους διασημότερους πίνακες της παγκόσμιας τέχνης, που γι’ αυτήν αποτελούσε πολύτιμο οικογενειακό κειμήλιο.

Εκτός από μια κεφάτη Μίρεν, δεν ξέρω αν αυτή η συμβατική και άνευρη ιστορία έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει. Ο Ρέινολντς και ο Μπρουλ είναι αξιοπρεπώς διεκπεραιωτικοί, η Χολμς ανεπαίσθητη, αλλά γενικώς οι ισορροπίες της ιστορίας δε νομίζω ότι καταφέρνουν να πείσουν για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην αρχή είναι κατανοητό και θεμιτό το ότι η Μαρία θέλει ν’ αποκαταστήσει το ιδιοκτησιακό καθεστώς του πίνακα και μαζί του την -οικογενειακή- ιστορική δικαιοσύνη. Αυτό που χάνεται στην πορεία της πλοκής, είναι ο ακριβής στόχος της. Από τη μία, ο Ράνταλ παραδέχεται ότι απέτυχε επειδή ενεπλάκη στην υπόθεση για τα χρήματα, από την άλλη η Μαρία δε διασαφηνίζει τι ακριβώς θα κάνει με τον πίνακα αν τον αποκτήσει. Τον θέλει για να τον πάρει σπίτι της (αφελώς) ή για να τον πουλήσει (ιδιοτελώς); Τίποτε από τα δύο δεν ομολογείται ρητά και η Μαρία αποκηρύσσει εμμέσως το χρηματικό κέρδος, όταν απαντάει σε σχετική ερώτηση του Ράνταλ, ότι το μόνο που επιθυμεί είναι ένα καινούριο πλυντήριο πιάτων.

Ωστόσο, ένα απ’ αυτά υπονοείται, αφού αργότερα η Μαρία ετοιμάζεται να δεχτεί ως συμβιβασμό την πρόταση της πινακοθήκης να τους αφήσει να κρατήσουν τον πίνακα με αντάλλαγμα μια σεβαστού μεγέθους χρηματική αποζημίωση, θέτοντάς τους όμως τον όρο να παραδεχτούν δημοσίως την παράνομη απόκτησή του, κάτι που ο εκπρόσωπος της πινακοθήκης αρνείται κατηγορηματικά. Στο τέλος, θα μπορούσε ν’ αφήσει τον πίνακα στο αυστριακό έδαφος, να ζητήσει αποζημίωση από την πινακοθήκη και να έχει καταφέρει ισχυρό πλήγμα στο κύρος της, με τη δημοσιοποίηση της δικαστικής απόφασης. Αντιθέτως, με τον εγωισμό φουσκωμένο από την τελική νίκη, αρνείται ν’ αφήσει στη θέση του τον πίνακα, τον παίρνει μαζί της και τον πουλάει για 135.000.000 δολάρια στον συλλέκτη Ρόναλντ Λώντερ, ο οποίος τον στεγάζει μέχρι σήμερα στη γκαλερί του, Neue Galerie, στη Νέα Υόρκη. Όμως το φιλμ δικαιολογεί τη στάση της Μαρίας, στο πλαίσιο της προσωπικής της δικαίωσης, ενισχύοντας το συναισθηματικό επιχείρημα με τα πολλαπλά φλάσμπακ που πλεονάζουν σε νοσταλγία, καθώς και με τα κείμενα πριν από τους τίτλους τέλους, τα οποία επιχειρούν να εξισορροπήσουν την ιδιοτέλεια της κληρονόμου, διευκρινίζοντας ότι προσέφερε μεγάλο μέρος των χρημάτων σε κοινωφελείς και φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗ

ΣΤΟ FACEBOOK

Μπορείτε να βρίσκετε τα κείμενα της στήλης στην ομώνυμη σελίδα της στο Facebook: Κινηματογραφή.