Εξι ταινίες, ανάμεσα στις οποίες, δύο από τις πιο ενδιαφέρουσες της χρονιάς.



ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

THE SALT

OF THE EARTH

Σκην.: Βιμ Βέντερς, Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγάδο

Με τους: Σεμπαστιάο Σαλγάδο, Λίλια Βάνικ Σαλγάδο

Μέσα από το έργο του 71χρονου βραζιλιάνου φωτογράφου Σεμπαστιάο Σαλγάδο, καθώς και από συνεντεύξεις με τον ίδιο και ανθρώπους του στενού περιβάλλοντός του, ξετυλίγεται η ζωή και η σπουδαία καριέρα του, που τον ταξίδεψε σε απομακρυσμένες, υποβαθμισμένες και ταλαιπωρημένες γωνιές του πλανήτη.

Βιογραφικό κι εργογραφικό ντοκιμαντέρ που τιμήθηκε με Ειδική Μνεία από την Οικουμενική Επιτροπή και Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής του τμήματος Ένα Κάποιο Βλέμμα στο φεστιβάλ Καννών 2014, ενώ ήταν επίσης υποψήφιο για Όσκαρ Ντοκιμαντέρ 2015.

Η μειλίχια αφήγηση του Βέντερς, η συγκλονιστική δύναμη των εικόνων του Σαλγάδο, ο κοσμοπολιτισμός, το ανήσυχο πνεύμα και το άσβεστο πάθος για τη δουλειά, το μέγεθος του οικολογικού εγχειρήματος και η ουτοπική, ακλόνητη αφοσίωση σ’ αυτό, το ανθρωπιστικό σοκ και η συνταρακτική επίδραση της εμπειρίας στην οπτική για το ανθρώπινο είδος και τον πλανήτη, η οικουμενική αντίληψη του κόσμου και το θεμελιώδες κίνητρο για δράση προς την αλλαγή, όλα είναι μόνο μερικοί από τους λόγους για τους οποίους αυτή είναι μία από τις καλύτερες και σημαντικότερες ταινίες της χρονιάς.



ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ

ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΠΙΤΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ

ΤΗ ΝΥΧΤΑ

A GIRL WALKS HOME ALONE

AT NIGHT

Σκην.: Άνα Λίλυ Άμιρπουρ

Πρωτ.: Σίλα Βαντ, Αράς Μαράντι, Μάρσαλ Μάνες, Ντόμινικ Ρέινς

Ο Αράς έχει έναν ναρκομανή πατέρα που διατηρείται εθισμένος από τον προμηθευτή του, ο οποίος είναι και προαγωγός γυναικών. Την κατάσταση θα ξεκαθαρίσει μια όμορφη νεαρή βρικόλακας, η οποία ερωτεύεται τον Αράς.

Μεταφυσικό θρίλερ, που αποτελεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της ιρανικής καταγωγής αμερικανής σκηνοθέτριας, βασισμένη στην ομώνυμη μικρού μήκους που η ίδια είχε γυρίσει το 2011.

Μία από τις αναπάντεχες ευχάριστες εκπλήξεις της σεζόν, η ταινία αφηγείται μια απλή ιστορία, αλλά εύστοχα φεμινιστική και υποβλητικά στιλιζαρισμένη, ως ένα σύγχρονο νουάρ που ‘τροφοδοτείται’ από τον Τζιμ Τζάρμους και τον Κουέντιν Ταραντίνο, με προσεγμένο σάουντρακ, μελαγχολική ατμόσφαιρα και σταθερό ρυθμό που διατηρούν ως πλεονέκτημα τους ‘νεκρούς’ χρόνους της.

ΜΕ ΣΕΙΡΑ

ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ

KRAFTIDIOTEN

Σκην.: Χανς Πέτερ Μόλαντ

Πρωτ.: Στέλαν Σκάρσγκορ, Κρίστοφερ Χίβτζου, Μπρούνο Γκαντς, Μπίργκιτ Γιορτ Σόρενσεν

Ο φιλήσυχος Νιλς είναι υπεύθυνος για τον εκχιονισμό μιας ορεινής περιοχής στη Νορβηγία, ώσπου ο γιος του βρίσκεται νεκρός από τη συμμορία ενός εγκληματία, την οποία ετοιμάζεται τώρα να εκδικηθεί.

Μαύρη κωμωδία εκδίκησης, με διασκεδαστικές καταστάσεις ζωντανεμένες με τον κατάλληλο κυνισμό από το εύστοχο καστ, την καθαρή/καθαρτική φωτογραφία, τους σωστούς ρυθμούς πλάνων και τη μεταχείριση του ήχου.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

ΤΗΣ ΑΝΤΑΛΑΪΝ

THE AGE

OF ADALINE

Σκην.: Λη Τόλαντ Κρίγκερ

Πρωτ.: Μπλέικ Λάιβλι, Μίχιελ Χόισμαν, Χάρισον Φορντ, Έλεν Μπέρστιν

Σ’ ένα ατύχημα με το αυτοκίνητό της που τη ρίχνει σε βαθιά κρύα νερά, η νεαρή Άνταλαϊν κεραυνοβολείται και αποκτά την ιδιότητα της αιώνιας νεότητας. Για ν’ αποφύγει τη μετατροπή της σε πειραματόζωο, από μια ηλικία κι έπειτα αναγκάζεται ν’ αλλάξει την ταυτότητά της, όπως κάνει έκτοτε ανά δεκαετία. Το μυστικό της θα είναι μόνο ένα από τα εμπόδια που θα περιπλέξουν τη γνωριμία της με τον έρωτα της ζωής της, η οποία θα αποδειχτεί μοιραία.

Αισθηματικό δράμα που χρησιμοποιεί το μοτίβο της ‘ηλικιακής διαταραχής’, το οποίο έχουμε δει επίσης με αντίστροφη χρήση σε τίτλους όπως τα «Jack» (Φράνσις Φορντ Κόπολα, 1996) και «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» («The curious case of Benjamin Button», Ντέιβιντ Φίντσερ, 2008).

Η μάλλον παραγνωρισμένη 28χρονη Λάιβλι, είναι μία από τις πιο όμορφες γυναίκες της βιομηχανίας αυτή τη στιγμή, διαθέτοντας όλο το ταλέντο και τη γοητεία για να κρατήσει πρωταγωνιστικούς ρόλους. Εδώ είναι εκθαμβωτική χάρη στον ενδυματολόγο Άνγκους Στράδι και τη μακιγιέζ Μόνικα Ιπέρ, ενώ περιβάλλεται από ένα εξαιρετικό καστ, που περιλαμβάνει τον εξίσου όμορφο και ρομαντικό Χόισμαν, αλλά και τους βετεράνους Φορντ και Μπέρστιν, που προσδίδουν βαρύτητα στους σημαντικούς για την πλοκή ρόλους τους κι ενισχύουν την πειστικότητα του συνολικού εγχειρήματος.

Η ταινία δεν είναι κάτι περισσότερο απ’ αυτό που φιλοδόξει, ένα φροντισμένο ρομάντζο με γυαλισμένη φωτογραφία από τον Ντέιβιντ Λάνζενμπεργκ και πολυτελή ανασύσταση εποχής από τον Κλωντ Παρέ. Το σενάριο μάλιστα, κάνει ακόμα και τον κόπο να στήσει ένα επιστημονικοφανές πλαίσιο για τα γεγονότα του, το οποίο μπορεί βεβαίως να μην ευσταθεί, αλλά μοιάζει αύταρκες και συνεπές στον καρμικό κύκλο που σχηματίζει, δυναμώνοντας ακόμη περισσότερο τη ρομαντική/παραμυθιακή πλευρά της ιστορίας.

Όσο επιμελές όμως είναι το σενάριο στη δημιουργία του αφηγηματικού του πλαισίου, τόσο απρόσεκτο είναι κατά τη γνώμη μου στην τελευταία πράξη της πλοκής, όπου η Άνταλαϊν αποκαλύπτει την αλήθεια στον Έλις. Εκτός από την ίδια τη δυσκολία που έχει να γίνει πειστική μια τέτοια αποκάλυψη, επιπλέον η συγκεκριμένη συμβαίνει σε μια στιγμή, κατά την οποία έχουν προηγηθεί γεγονότα με ιδιαίτερη κρισιμότητα για τον Έλις, τα οποία θα περίμενε κανείς ότι θα του δημιουργούσαν τουλάχιστον έναν πρόσκαιρο προβληματισμό- ένα τελευταίο σεναριακό εμπόδιο πριν το happy end. Αντιθέτως, όχι μόνο δεν αφιερώνεται σχεδόν κανένα πλάνο στην αντίδρασή του, αλλά αυτή εκφράζεται με εύκολη και απροβλημάτιστη συγκατάβαση, χωρίς περαιτέρω συζήτηση, οδηγώντας βιαστικά κι επιπόλαια στην αναπόφευκτη ευτυχή κατάληξη του ζευγαριού.

ΣΕ ΕΠΙΦΥΛΑΚΗ

QUI VIVE

Σκην.: Μαριάν Ταρντιέ

Πρωτ.: Ρεντά Κατέμπ, Αντέλ Εξαρχόπουλος, Ρασίντ Ντεμπούζ

Ο Σερίφ εργάζεται ως φύλακας σε πολυκατάστημα, και προσπαθεί να βελτιώσει τη ζωή του δίνοντας εξετάσεις για τη νοσηλευτική σχολή, ώσπου ένα βράδυ θα εμπλακεί σε μια παράνομη συναλλαγή που θα στοιχίσει τη ζωή ενός νεαρού αγοριού.

Κοινωνικό δράμα που καταλήγει ανεπαρκές και ημιτελές. Μια ούτως ή άλλως απλή ιστορία, η οποία φαίνεται να μην ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει με τις επιμέρους πλοκές της και πώς να χειριστεί τις ισορροπίες μεταξύ τους. Προσωπικά δεν κατάλαβα πώς γίνεται ο Σερίφ να παρεξηγείται ως ο κακός στη συμπλοκή με τους νεαρούς στη δουλειά του και στο μπαρ. Δεν κάνει καμιά προσπάθεια ν’ αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τη Τζένυ και τον φίλο του που χαλάνε εξαιτίας της αποτυχημένης νυχτερινής συναλλαγής, η επιτυχία του στη νοσηλευτική προκύπτει απότομα, σαν αντίφαση και όχι ως έκπληξη, καθώς προηγουμένως έχει διαβεβαιώσει έναν φίλο του για την αποτυχία του, ενώ το τέλος απλώς επιβεβαιώνει την έκβαση μιας κατάστασης που ήταν ήδη γνωστή.

ΑΝΑΡΧΙΑ

CYMBELINE

Σκην.: Μάικλ Αλμερέιντα

Πρωτ.: Ντακότα Τζόνσον, Πεν Μπάτζλι, Ίθαν Χωκ, Εντ Χάρις, Μίλα Γιόβοβιτς, Τζον Λεγκουιζάμο

Ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών δεν εγκρίνει το αγόρι που αγαπάει η κόρη του, ενώ παράλληλα έχει ν’ αντιμετωπίσει τον πόλεμο που του κηρύσσει η διεφθαρμένη αστυνομία.

Δράμα εγκλήματος, που αποτελεί μοντέρνα διασκευή του θεατρικού έργου «Κυμβελίνος» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σενάριο του ίδιου του 56χρονου αμερικανού σκηνοθέτη.

Το ταλέντο και οι πρόσφορες ερμηνείες του καστ χάνονται μέσα σ’ αυτό το σκηνοθετικά και τεχνικά πρόχειρο, σεναριακά πλαδαρό και ασυνάρτητο εγχείρημα, με τα παραδείγματα ν’ αφθονούν. Σε μόνο μερικά από τα διάφορα χάσματα της πλοκής, ο Βελάριος με τους γιους του εμφανίζονται στο πουθενά και σκοτώνουν τον Κλότεν, ο Πιζάνιο αιχμαλωτίζεται, η Ιμογένη αποκαλύπτεται ξαφνικά μέσα στο περιπολικό που έχει προηγουμένως δεχτεί καταιγισμό πυρών χωρίς η πλοκή να σπουδαιολογεί την κρισιμότητα της παρουσίας της εκεί, ενώ η αποκάλυψη των γιων του Κυμβελίνου συμβαίνει στο τέλος χωρίς καθόλου συναισθηματική βαρύτητα.